Oh dear oh dear....waar begin ik weer aan.

Vriendelijk verzoek mij voortaan hier te volgen en uw linkjes aan te passen.
Ik zie u graag daar weer!

Het was 14 december 2005 en zij was mijn model. Spannend, dat schreef ik al. Dapper, dat ook. Wie kon weten dat die foto's vandaag zo nodig bleken. Toeval bestaat niet, dat blijkt maar weer eens al te meer.

Dag. V.
Ik hoop dat je het daar een stuk makkelijker hebt, waar je ook mag zijn.

2009 was nog niet eens een uur oud toen ik al projectielbrakend de weg naar mijn huis aflegde. In die driehonderd meter tussen daar en hier kwam het met veel liefde bereide avondmaal in golven mijn lijf uitzetten. In de tuin (geen flauw idee van wie, maar in ieder geval mijn excuses), in de bosjes bij het basketbalveldje, op het grasveldje en in het gemeenteplantsoen. Alles wat in mij zat moest en zou er uit, op welke manier dan ook.

Een lekker begin van 2009. Het kan alleen maar beter worden :-S

Ik wens jullie een geweldige jaarwisseling en veel gezondheid, geluk en liefde voor het jaar 2009!

Het is nog maar de vraag of ze ze nog gaan maken: de Polaroidfilms. Er zijn geruchten van wel, maar het zou best kunnen zijn dat Fuji (die nog steeds instantfilms maakt) en Polaroid de handen ineen slaan en tot een samenwerkingsverband komen, waarbij de bestaande Fuji-films worden omgedoopt tot 'nieuwe' Polaroidfilms. Ik wacht het maar af. Ondertussen lijkt de inventaris van de fabriek in Enschede opgekocht te zijn door een bedrijf in Oostenrijk. Je moet er een paar centjes voor betalen, maar een nieuwe 'oude' voorraad films is (tijdelijk?) weer beschikbaar.

Polaroid zelf dacht van de zomer met een nieuwe instantmanier te komen door de Polaroid PoGo op de markt te brengen. Een klein zakformaat printer. Verguisd door fervente Polaroid-liefhebbers, werd het ding in eerste instantie aan de kant geschoven. Ik kwam zelf niet verder dan het bestellen van een proefpakje papier, ik had immers de printer niet. Maar vandaag dan eindelijk wel. Via Bluetooth of USB worden je fotootjes op visitekaartjesformaat geprint (zie hier voor een grappig en informatief filmpje). De printjes zijn tegelijk ook stickertjes en de kwaliteit van de print valt of staat met de kwaliteit van de camera die ze maakt.

Al met al in ieder geval die bijzondere retrokleuren die we van Polaroid kennen. Een leuk hebbeding en in combinatie met een notitieboek weer die mogelijkheid om ter plekke een reisverslag te fabriceren. Van Parijs bijvoorbeeld ;-)

Fijne feestdagen allemaal!

Ik schreef het al. Waarom? Nou gewoon omdat:
- er een vriendin woont
- het met de auto maar 3,5 uur rijden is (éch wel! - op zondagochtend dan...)
- ik nog steeds de weekmarkten van Parijs niet van dichtbij heb gezien
- het uiteraard een aggenebisj hotel is, maar ach wat ben je daar nou eigenlijk?
- zuslief nog niet eerder in Parijs was en zij mag kiezen wat we allemaal gaan zien
- mijn vrije dagen toch op moeten (wat vervelend zeg)
Ken je dat verhaal van die mensen die (alweer) naar Parijs gingen?
:-D

Parijs?? Hoezo? Nou, gewoon...

Supercamera’s zijn de Ferrari’s onder de digitale spiegelreflexcamera’s. Denk aan de Nikon D700 of de Canon 5D MarkII. We bedachten iets leuks: waarom gaan we deze snelheidsmonsters niet testen in een echte Ferrari?! Dus heb je een rijbewijs, houd je van snelheid (zowel op de weg als in je camera ;-)) en speel je graag met duur en mooi speelgoed? Geef je dan snel op.

En SmaRtie mag mee.
Whhhaaaaaahhhh! Gaaf!

Maarja. Pffrrrt....
Net op een dag volgende week dat ik afspraken heb die ik waarschijnlijk niet kan verzetten. Waarom komen ze er nou zo op korte termijn mee?
Potversjonge.

Stabiel, geduldig, vriendelijk, assertief.
Dat ben ik.

Maar soms niet. Soms kan ik buiten allemijn proporties pislink worden.

Men neme een plan voor een badkamer. Niet zomaar één, nee een supermooie dure geweldige alles-erop-en-eraan-badkamer. Weet u het nog? Jawel natuurlijk! Zolang is het nog niet geleden dat ze begonnen. Wat een geluk (not): spullen (gekocht bij een gerenommeerde badkamerzaak die ons ook de aannemer aanbeveelde) onjuist of te laat geleverd en tot overmaat van ramp overleed de aannemer. Uiteindelijk werden de laatste klussen en de oplevering door een andere aannemer overgenomen. Aannemer 2 wilde nog wel even de centjes van de opleveringstermijn opstrijken, maar dat feest ging mooi niet door. Die heb ik gewoon zoals het hoort, aan de (curator) van aannemer 1 betaald. Zoek het onderling maar uit, dacht ik. En wij kwamen tot de conclusie dat sommige aannemers wel heel erg lekker gebruik maken van de vrijheid van het ondernemerschap: betaald willen krijgen zonder rekening, rekening zomaar verhogen en meer van die onzin.

Maarja, die badkamer is uiteindelijk eind maart 2008 helemaal gereed gekomen. De eindschoonmaak mochten we -ondanks de belofte van aannemer 2- zelf doen. Nu net 8 maanden later, zitten we met een garantiekwestie (kitwerk laat los en de deksel van de pleepot close-t niet meer zo soft). Aannemer 1 is niet meer, helaas. En aannemer 2 schrijft vanavond in een email: "Ja, maar wij hebben de klus niet aangenomen" & "De badkamer is al een jaar geleden opgeleverd en wij bieden maar 6 maanden garantie op het kitwerk (op hun site staat één jaar -red.)" & bovendien: "We willen het wel doen, maar dan is ons voorstel dat de badkamerleverancier 50% betaalt en u 50%"

Pardon?!
Excuseert u mij, terwijl ik uit mijn vel spring?!

De wereld op zijn kop met de mededeling dat Polaroid zou stoppen met de productie van de polaroidfilms. Ik had het notabene net herontdekt. Een trip naar de fabriek in Enschede maakte duidelijk dat het productieproces kostbaar was en niet overgenomen zou worden.....waarschijnlijk....

Kijk nu eens....opnieuw de wereld op zijn kop. Er gaat iets gebeuren over een paar uur. Er is een handelaar in Oostenrijk die heel mysterieus aan het aftellen is op zijn nieuwe site. Zou het dan misschien toch?

...Nog een 'paar' seconden wachten en dan weten we het!

Vanochtend net voor de sneeuw gelukkig weer thuis.
Voor nu even snel een paar (cliché-)fotootjes. Morgen weer fijn werken!

Het is super om weer in Parijs te zijn. De metrolijnen, de drukte, het leven en al die dingen die te zien zijn. En de tijd die het allemaal kost niet te vergeten. Van tien tot tien onderweg en nog steeds tijd te kort. Centre Pompidou is gedaan, maar kostte wel een hele dag. Eiffeltoren in het donker ook, Arc de Triomphe en de Avenue des Champs-Élysées in kerstsfeer. Pere Lachaise ook gezien. Wat een overgewaardeerde desillusie is dat graf van Jim Morrison, zeg! Troosteloze bedoening, maar ja, wat kun je anders verwachten op een begraafplaats ;-)

Gratis internet overal in Parijs. Daar kunnen de Nederlanders nog eens wat van opsteken. Nee, bij ons moet overal aan verdiend worden. Het contrast met andere landen is pijnlijk duidelijk bij dit soort aangelegenheden Als je maar iets hebt dat wifi kan oppakken, kun je aan de slag. Zoals ik nu: bij de MacDonalds bij La Defense.
Het regent nu buiten en het was tijd voor een bak koffie. Dus even hier naar binnen en contact zoeken met het www. Hi! ;-D

Heerlijk anderhalve week vrij. Parijs in het vooruitzicht maakt het helemaal goed. Ik zit nog midden in mijn inwerkperiode, maar toch. Even er tussenuit is heerlijk, terwijl ik het reuze naar mijn zin heb op mijn nieuwe werkplek. Ik moest wel even wennen aan de mensen, aan de cliënten, het soort problematiek én de oplossingen die ervoor gevonden worden. Jonge mensen en over het geheel genomen gemotiveerde mensen. Die tegen zaken aanlopen, beperkingen van allerlei aard ervaren. Wat kunnen ze en wat willen ze? In een netwerk van allerlei instanties proberen we ze stuk voor stuk een plekje op de arbeidsmarkt te geven en daar waar werken het écht niet mogelijk is, in ieder geval een zinvolle dagbesteding. Want arbeidsmarktparticipatie voor iedereen (vrouwen, ouderen, mensen met een beperking) staat hier in Nederland hoog op de agenda.

Ik schreef al eerder dat ik me vaak afvraag wat mensen motiveert en beweegt. Wat is de drive om te doen wat je doet? In een aantal gevallen is het duidelijk, maar in een aantal gevallen ook niet. Keuzes worden gemaakt en bewust of onbewust raak je van dat oorspronkelijke pad af. Ik riep als klein meisje dat ik dokter wilde worden. Ik werk nu nauw samen met artsen en met mensen die ziek zijn/waren. Heel ver weg van de oorsprong ligt het niet, maar dat is niet bij iedereen zo. Sommige mensen wilden vroeger iets heel anders doen dan dat ze nu doen en soms liggen ze daardoor met zichzelf (of hun werkgever) in conflict. Zou een mens zoveel gelukkiger zijn als hij datgene doet dat dicht bij 'm ligt? Waarin 'ie de dingen kan doen waar hij goed in is? Het zo héél graag willen, staat dat dan ook gelijk aan kunnen?

En jij? Wat wil jij doen als je later groot bent?

Parijs here I come, zeer binnenkort. Vanavond een hotel geboekt, jiehaaa! Zuslief heeft al toegezegd op de katten te passen. Ik neem een stokbrood voor haar mee terug als dank; zo van: "My sister went to Paris and all she brought me was a lousy flûte...!" :-)

Tijdens mijn vorige trip naar Parijs miste ik Centre Pompidou, Pere Lachaise, Versailles en Musée d'Orsay, dus die staan zeker op het verlanglijstje. En verder? Ach we zien wel.

Inspiratie, erotiek, humor, realisme, schoonheid, emotie, flirt. Erwin Olaf in Donner. Nog even snel een espressootje op de derde en hup naar de kelder, het theater in. Druk maar niet (!) vol. Aad was er ook. Keurig op tijd kwam Erwin daar, met een slideshow van zijn foto's. Én het excuus voor degenen die al eerder bij een lezing waren geweest, want het zou een herhaling zijn. Hij heeft, zegt hij zelf, namelijk steeds maar één presentatie die aangevuld wordt met actualiteiten. De lezing duurde zeker een half uur langer dan het geplande uur. Anderhalf uur tekst is lastig over te brengen in geschreven woord, maar ik zal het belangrijkste proberen aan te stippen.

Erwin Olaf in vogelvlucht. Van de school voor de journalistiek tot aan Studio Erwin Olaf, van die enkele buitenfoto's tot de keus voor studiofotografie, van 'zijn' gallery in New York en de opdrachten voor de New York Times. De foto's en de series waarover ik hieronder schrijf, vind je terug op de site van Erwin Olaf.

Zoals ik al schreef: ik was benieuwd waar hij zijn inspiratie vandaan haalt. Nou, dat is nog niet zo gemakkelijk te zeggen. Het varieert van: andere fotografen tot een radioprogramma 'Paard en Man' voor zijn serie Chessmen. Met de supermodellen die 'in' werden, heeft hij bij Mind of Their Own een tegenbeeld laten zien. Fashion Victims: over die jongen die hij tegenkwam op een feestje -hij had een lekker lijf, maar wel een lelijke kop en omdat ik net iets leuks bij Boss had gekocht en daar een mooie rode tas bij kreeg....-

Maar ook het feit dat hij inmiddels bekend was om zijn donkere sombere foto's en een tegengeluid wilde maken met zijn serie Royal Blood. Geen zwart op zwart, maar wit op wit. Iets in zijn eigen werk inspireert hem dus vaak weer tot de volgende stap. De serie Rain begon aanvankelijk met de titel Happy, maar na een hele dag schieten lukte het maar niet om 'dát' gevoel te krijgen. In een moment van bezinning bij een testopname komt dan nét die ene foto. En alles is goed. Het gevoel is er, dit moet het worden en de titel verandert -samen met de emotie van de modellen- naar Rain.

Wat ik heel bijzonder vond, is dat de omgeving waarin hij zijn modellen fotografeert, niet echt bestaat. Het is een gecreëerde omgeving. In de studio wordt het hele interieur gebouwd. Bij de laatste series (Hope, Fall, Rain, Grief) liggen de jaren vijftig-zestig aan de basis; het (Jacky) Kennedy-tijdperk en dat is goed aan de kleding, kleurstelling en de meubels te zien. Oh en ja: Olaf gebruikt ook Photoshop (voor wie dat misschien nog niet in de gaten had). Of eigenlijk gebruikt hij dat niet zelf. Hij heeft daar mensen voor. Mensen die -naar zijn zeggen- aan de haal gaan met zijn foto's. Door deze samenwerking worden zijn foto's tot wat ze zijn. Hij noemt het uiteindelijke resultaat nadrukkelijk géén compromis, want hij blijft degene die uiteindelijk bepaalt. Hij vindt het fijn om als hoofd aan de top van 'zijn' piramide te staan.

Volgen jullie nog? Het is wel een lap tekst, he? Nog heel even. Want ik wil nog even kwijt wat ik vooral zo geweldig vind aan Erwin Olaf als fotograaf: het respect en de waardering die hij uitspreekt voor zijn modellen. Een aantal malen noemt hij een foto dierbaar, juist vanwege het model dat er voor poseerde. De mevrouw van 89 in de serie Mature, die ondersteund moest worden door twee assistentes, anders viel ze om en hij daarom maar koos voor de golfclub als hulpmiddel. Over model Ria, die ervoor zorgde dat Erwin Olaf jarenlang bekend stond als de man die dikke vrouwen fotografeerde. Op de een of andere manier maakt de interactie tussen fotograaf Olaf en zijn model (zoals ongetwijfeld bij zovele grote fotografen) net dat verschil.

Krantoffels, billbirdhouses, zeiljassen en een schrijfknijper.

Zomaar wat artikelen die slim ontworpen zijn door specialisten die zich toeleggen op het hergebruik of recycling van materialen, beelden of concepten. Als je in Rotterdam bent, loop dan eens bij Studio Hergebruik naar binnen. De meeste producten zijn niet alleen functioneel, maar ook nog eens érg leuk!

Coolsingel 53
3012 AA Rotterdam

Barbara, 2007 by Erwin Olaf

Dé gelegenheid om nu eens van hém persoonlijk te horen wat hem inspireert en misschien wel hóe 'ie 't doet. Op 1 november 2008 om 11:00 uur geeft Erwin Olaf een lezing in Donner in Rotterdam. Als je erbij wilt zijn, moet je wel reserveren. Een voorproefje op zijn geweldige foto's vind je op zijn site en vergeet ook de expo in het Fotomuseum Den Haag niet.

Dat zelf ontwikkelen van filmpjes is hartstikke leuk!

18 oktober 1944 geboren. Het rekensommetje naar nu geeft 64 als uitkomst.
Onvoorstelbaar en onmogelijk in alle opzichten, en toch een feit.

Die doka ligt hier nog steeds in dozen. Het inrichten van een ruimte als doka houdt me gewoon tegen. Gedoe met ramen lichtdicht maken. Zorgen dat er in die ruimte toch het liefst stromend water is...nu nog even niet. Maar de wens om in ieder geval zelf eens mijn zwartwitfilmpjes te ontwikkelen groeide wel steeds. Het ontwikkeltankje zat al bij de doka. Alles wat ik nog nodig had, was een wisselzak en de vloeistoffen.

De stoute schoenen aan gedaan en de 'chemie' aangeschaft. Me ingelezen in hoe te handelen, Youtube filmpjes bekeken over het laden van een 120film (ik kan écht niet meer zonder internet!), een doos mooie (!) paarse rubber handschoenen via zus geregeld en (hopelijk) de juiste hoeveelheden verdunning gevonden bij de betreffende vloeistoffen.

Vanochtend was er perfect voor. Met een gisteren voor test volgeschoten filmpje aan de slag. Op het gemak, briefje erbij en zie daar uiteindelijk: een ontwikkeld filmpje. Geen snot, niet alleen maar zwart, geen doorgelopen beelden. Nee, gewoon negatieven! Van opnieuw een camera waarvan het maar de vraag is of 'ie ook zaken scherp op de foto zet, maar ach. Tis maar om te kijken of het me zou lukken. Het lijkt erop van wel. De film hangt nu te drogen. Ik kan niet wachten om 'm te scannen :-)

Zo. Mijn laatste dagje daar zit erop. Al vrij snel na de start op naar de volgende uitdaging. Zelfde baas, zelfde functie, maar een andere cliënt. Met nieuwe uitdagingen, met nieuwe problemen, in sommige gevallen zelfs met een bijenkorf aan hulpverlenende instanties om zich heen. En ik mag er mijn steentje aan bijdragen. In positieve zin hoop ik.

Al met al gaan SmaRts en Baas nu stiekem al heel wat jaartjes met elkaar om. In die tijd heb ik ook al heel wat werkplekken versleten. Bij de beweging van plek naar plek ben ik nimmer met of vanwege problemen weggegaan. En dat maakt een vertrek altijd weer wat vreemd. 'Ik had het er naar mijn zin, maar de volgende uitdaging deed zich voor'. Zo ook nu weer. Mijn kring van geweldige collega's heeft zich wel weer met een fiks aantal uitgebreid.

Zolang Baas ons nog op verschillende plekken in de regio heeft gehuisvest, zie ik niet iedereen even vaak. Maar áls ik ze dan weer zie, is het altijd een klein feestje. Geweldig is dat! :-) Gisteren mocht ik een voorproefje nemen op onze soon-to-be nieuwe werkplek. Baas is namelijk (al een hele tijd) aan het reorganiseren. Vele locaties worden samengevoegd tot enkele en omdat die dan weer aan bepaalde eisen moeten voldoen of huurcontracten te duur worden, is men op zoek gegaan naar een nieuwe locatie. Rotterdam Zuid is het geworden en in maart 2009 verhuizen we. Het slaat vast nergens op, maar in mij leeft een bepaalde verwachting. Want als het even meezit komen al die mensen -noem het mijn bijenkorf van geweldige mensen- straks bij elkaar in dat nieuwe gebouw. Ik zie er nu al naar uit. Kun je je dat voorstellen?

Klik vooral even op het fotootje. Groot is 'ie op zijn mooist.

De Photokina is geweest. Dé beurs op het gebied van fotografie. Ik kon er door ziekte en afspraken helaas niet heen. Wel waren er (voor zover ik ze goed geteld heb) een stuk of 9 foto's van mij verwerkt in de fotowand van LSI. Sommige recent, maar ook scans van de viewmaster van mijn opa en oude dia's van mijn vader. Die immense fotowand is samengesteld uit wel 100.000 foto's. Juist vanwege het feit dat foto's van mijn ouders (verliefd, nog niet getrouwd :-)) in die wand zijn verwerkt, had ik ze graag live gezien.

Ennieweej. Het thema van die LSI was: de toekomst is analoog. En mijn hoop is ook steeds dat analoog blijft bestaan, dat heb ik hier al meerdere keren op dit blog geroepen. IJdele hoop? Dat kan nog steeds zo zijn, maar mijn hoop is na het lezen van deze (Engelse) samenvatting van de beurs toch ineens niet zo ijdel meer!
:-)

Ziek, paracetamol, Zeeland, zon, geweldig gezelschap, champagne, strand, zonuren, huisje, champagne, nieuwe outfit -jurk (!), uniek, 1 ster, restaurant, Wolphaertsdijk, aandacht, wijn, twee voorafjes, zes gangen, 1 achterafje, nog meer wijn, slappe lach, sommelier, kok.

Al met al een heerlijke avond. Genoten van het lekkere eten, het gezelschap, de aandacht van het personeel, het feit dat we zo naar ons huisje konden rollen. De volgende dag thuis aangekomen bleek dat ik mijn griep wel kon uitstellen, maar niet kon afstellen. Gisteren op het werk snel wat afspraken afgezegd en nu thuis. In joggingbroek en de halve dag in bed aan het toegeven aan de krachten van het seizoen. De eerste ziekmelding in jaren. Maarja. Ik kan het niet maken om als een soort van zeehond mijn gesprekken met cliënten blaffend in te gaan. Bah.

Zaterdag wacht mij een chique diner. In een Michelin-ster-restaurant. Nieuwe outfit en een overnachting geregeld. Ik heb namelijk - mede vanwege het feit dat mijn *kuch* 29ste verjaardag zéér binnenkort alweer voor de deur staat - besloten er volop van te genieten. Ware het niet dat ik vandaag de dag door moest met 2 paracetamollen en 1 brufen vanwege een barstende koppijn en tegen het eind van de dag mijn keel aanvoelde als dik schuurpapier.

Grmbl...heb ik weer.
En nee! Het heeft niets (maar dan ook niets!) met leeftijd te maken!

Vertrouwen in Ov-chip opgezegd.

Ander geluid van SmaRtie: ik vind die OV-chipkaart namelijk een prima ding. Die kaart is tenminste lekker simpel: zorg voor genoeg saldo en hou die kaart voor het poortje. Ik weet écht niet hoe het simpeler kan. Maar dat komt natuurlijk omdat ik nooit iets heb begrepen van strippen, strippenkaarten en zones. En ik wil het niet meer gaan begrijpen ook.

Huppekee, het hele land aan de OV-chipkaart!

:-)

En hup, daar gaat ze weer. Om 16:30 in de auto. Rijdt nu in haar uppie in een defensiebus (!) naar Schiphol in de hoop dat ze daar om 21:00 uur het vliegtuig naar Groot Brittanië (ik gok op Londen? Birmingham dus) haalt. Daar dan de taxi in voor een ritje van zo'n 150 kilometer, overnachten in een hotel en morgen mét zieke/gewonde collega weer terug naar Nederland.

Nee, het was niet de bedoeling dat zij alwéér ging, want ook daar hebben ze een roulatiesysteem. Maar nummer één had even geen oppas, bij nummer twee ging ook logistiek iets mis en zuslief was nummer drie. Toevalligerwijs en gelukkig was ze al van plan om in het Brabantse te overnachten en dus voorzien van schone onderbroek en tandenborstel :-)

Note to baas van zus:

- hiervandaan alvast die taxi en dat hotel regelen en snel graag!
- bonus bij de beoordelingsronde
- creditcard van de 'zaak'
- bonus
- toch maar die auto van de 'zaak'?
- roulatiesysteem even checken
- oh, en de bonus. Of had ik die al genoemd?

Zojuist op het journaal: Geert Wilders wil serieus genomen worden.
Ik heb maar één advies: ga op zoek naar die bepaalde plekken in het land en buk eens diep!

:-)

Even een reclameblokje tussendoor: TKST & BLD

En trouwens:

Niks geweldigers dan een moeder die trots is op haar kinderen is en niét vergeten is hoe het is om kind te zijn.
;-)

Schoonmaken, smeren en stellen. Dat was de opdracht. Voor een camera die ergens tussen 1971 en midden 1980 gemaakt is, dus minimaal 23 jaar oud. Ja, ik ben gek op camera's en ja ik had het er graag voor over. En ja ja ja. :-D Het had wel wat voeten in aarde, het was een beetje spannend. Zou 'ie 'm kunnen repareren? Zou ie onderweg kwijtraken?

Maar gelukkig is alles goed gekomen. Daar hebben ze hem netjes ontvangen en ook weer keurig op tijd en helemaal schoongemaakt teruggestuurd. Helaas moest SmaRtie wel btw over de dienst en de waardevermeerdering betalen aan mijnheer Douane, zoals overigens verwacht. Maarrr... alles bij elkaar nog steeds niet in verhouding tot de prijs die 'de gek' tegenwoordig op iedere willekeurige veilingsite voor zo'n camera geeft. En voor de aardigheid hierboven nog een illustratie met zuslief als favoriet fotomodel: het plaatje voor en het plaatje na (klik voor een groter formaat). Verschilletje toch?

Digitaal is dood, lang leve film!

Het klinkt raar. Maar toch.
Er is een nieuwe film op de markt geïntroduceerd! Ha!

Film blijft.
Ik zeg het je.

Op zoek naar een goed recept voor eigengemaakt hazelnootijs voor de ijsmachine. Nou, da's nog niet zo gemakkelijk. Uiteindelijk heb ik de smaak gevonden. Een beetje uit kookboeken, een beetje uit Italiaanse recepten en een beetje van mezelf.

Men neme:
- 100 gram suiker
- 150 ml slagroom
- 250 ml (volle) melk
- 2 eieren
- ca. 80 gr. hazelnootpasta (géén Nutella! Die van 'Monki' bijvoorbeeld, zie foto)

Klop de eieren en de suiker met een mixer tot een lichtgele smeuige brei. Mix er achtereenvolgens de melk, de slagroom en de hazelnootpasta door en mik het geheel in de ijsmachine. En klaar is Klara.

Omdat de ingrediënten niet verhit worden, is verser dan vers aan te bevelen en je moet het ijs niet langer dan een week in de vriezer bewaren.

Edit: vervang de hazelnootpasta door Tahin en je hebt: sesamijs! Mjummie!

Ik weet het. De éne dag roep ik dat ik niks meer te schrijven weet en zo rollen er drie logjes uit mijn mouw. Sorry voor de wispelturigheid. Ik heb er ook maar één rechtvaardig excuus voor: ik ben een vrouw.

Maar mijn derde post van vandaag is er een van ontkenning na zijn verhaal van vandaag. Want hoe kan een dokter nou zeggen dat iemand die er gezond uitziet - geen klachten heeft - véél te jong is - nog maar 8 tot 10 maanden te leven heeft? Ik heb 'r gezien. Het kán gewoon niet waar zijn. Die arts is gewoon op zijn achterhoofd gevallen of heeft tijdelijke last van gekte, heeft dossiers verwisseld, of wat dan ook.

Mijn reactie is er één van ontkenning, ik weet het. Maar toch. Het kán gewoon niet.

Het is alweer even geleden dat ik in de categorie 'Ambition' schreef. Die postjes gaan veelal over het werk. Vooropgesteld: ik werk nog steeds en met heel veel plezier. Maar mijn werk laat het gewoon niet toe om er open en bloot over te schrijven. Dat heeft vooral met de inhoud van mijn werk te maken. Soms maak ik mensen blij, meestal maak ik mensen bewust en heel soms (gelukkig niet vaak) worden mensen boos. Het werken met mensen, noem ze cliënten, vraagt nu eenmaal om discretie.

In maart 2006 gestart in deze baan vanwege die grote klus die binnenkort afgerond lijkt te zijn. Vernieuwingen en veranderingen binnen de organisatie zijn aan de orde van de dag. Omdat Baas voor een groot gedeelte afhankelijk is van de beslissingen die in Den Haag genomen worden, weet je bij ons nooit hoe het er volgend jaar uit zal zien. Dat is afwisselend te noemen en spannend en ietwat onzeker, maar positief uitgelegd ook wel weer een uitdaging (of een test op je flexibiliteit :-)). Vooruitlopend op het einde van de klus, had SmaRts vanmiddag dat gesprekje bij die andere manager. Dezelfde functie, dezelfde Baas, andere vestiging en andere doelgroep. Een héél andere doelgroep. Daarmee dus ook andere werkzaamheden. Daar waar de nadruk eerst lag op het zo goed mogelijk afronden van die klus, zijn de steekwoorden bij deze andere doelgroep vooral speciaal, begeleiding, netwerken, school, aandacht, verstandelijk, aanpassen.

Maar enfin, dat gesprekje dus. Of mijn verwachtingen van het werk en die doelgroep wel in overeenstemming waren met de werkelijkheid. Althans...dat was mijn insteek. Het verliep iets anders. Had ik namelijk vanochtend geroepen dat het een oriënterend gesprek was (dat van die verwachtingen), bleek ik later op de ochtend al de enig overgebleven kandidaat te zijn (uhm...was ik al kandidaat dan?) en draaide het gesprek zelf eigenlijk meer om de vraag wanneer ik kon beginnen. SmaRts gaat weer verkassen dus. Nieuwe uitdaging, nieuwe kansen. Opnieuw onderhandelen tussen managers: de één wil me 'gisteren' al hebben en de ander wil me nog niet laten gaan. En opnieuw staan er alweer opleidingsdagen in mijn agenda. Leuk!

Hi SmaRts,
Geef me effe een belletje!
Belangrijk!
S.

Natuurlijk heb ik linea recta gebeld:
'Geef me je privé-email (-in plaats van dat via Flickr, bedoelde hij-), dan ga ik je vanavond of morgen een mail sturen. Ik zeg nog even niks, maar het gaat over Polaroid.'

Ik ben h-e-l-e-m-a-a-l niet nieuwsgierig hoor....aaaarghhhh!!!

Het weer, de muziek, het gezelschap...super!

Klik voor groter

'Een bijzondere ontmoeting' schreef ik gisteren. Dat was het. Samen met webvriendin Xandra naar webvriend Aad. We hebben een heerlijke dag gehad, een warm welkom, een kennismaking met zijn geweldige vrouw en knappe spontane dochter. En zoals Xan en Aad ook al logden: een lunch met de ballen van de kok en een geit op een alpenweide; de plannen voor een bruiloftsshoot met Xan als bruid (jaja, ik help de roddels wel de wereld in! :-D) en de kleermaker die de jurk gaat maken is ook al gevonden.

In die geweldige stad Roosendaal maakten we kennis met Jan Snel, alwaar Xandra de meest bijzondere eiersnijdercombinatie (lekker scrabble-woord) ter wereld op de kop heeft getikt. Want als Jan het niet heeft, dan bestaat het gewoon niet. Jan zit al vijftig jaar in het vak. En alle misverstanden waar hij in de afgelopen vijftig jaar tegen aangelopen is als middenstandsman, probeert hij nu te voorkomen door steeds een nieuwe (handgeschreven) algemene verkoopvoorwaarde op zijn prikbord te plakken (zie foto boven). Bij Jan kun je overigens niet pinnen, want pinnen, daar doet Jan niet an.

We hebben Aad's mooie nieuwe studio mogen bewonderen en natuurlijk hebben we even de studiolampen gebruikt. Poeh, wat ben ik er van onder de indruk. Wat een geweldig mooi bedrijf is die Aad aan het opzetten. Een fotostudio die er zo verschrikkelijk professioneel uitziet, echt super. Dat er héél véél werk in zit, is goed te zien, het is echt een plAadje ;-) Dat het héél véél mooie opdrachten gaat opleveren, moét gewoon.

De maand augustus was niet zoals ie moest zijn: lekker zonnetje, tot laat buiten zitten. Jammer. Maar misschien geeft september nog wat zon? Voor de foto's is het een beetje prut. Die kleine goedkope plastic cameraatjes houden van zon, van contrastrijke luchten en felle kleurtjes. Ach, ik moet het er maar mee doen. En Photoshop is geduldig :-) Vandaag staat er een bijzondere ontmoeting in de agenda. Leuk! Maar daarover later vast meer.

De foto hierboven heb ik gemaakt in een eetcafé/restaurant/markt, onderdeel van Villa Augustus: een -voor een kapitaal- tot hotel en aanverwante zaken verbouwde watertoren met het bijbehorende pompgebouw. Biologisch shoppen? Kun je daar (geen violenblaadjes helaas...). Veel van wat ze serveren komt uit hun eigen prachtige tuinen.

Het ziekenhuis heeft mij pijn gedaan. Emotioneel. Of misschien ik mezelf met dat werk. Ik legde de lat te hoog, voelde me verantwoordelijk en kon niet leven met de keuzes die de organisatie -zowel op afdelingsniveau als op ziekenhuisniveau- maakte. Het deed me pijn. Omdat ik vond dat ik goed was in het werk, maar het niet aankon. De patiënten waren blij met me en ik had het idee dat ik oog had voor die kleine dingetjes: even hun kussen opkloppen en verschonen, even de boel de boel laten en op de rand van het bed gaan zitten, "Hoe is 't nou?" Lekker een beetje tutten en maken dat ze zich -ondanks de behandeling- gewaardeerd en vooral mens voelden.

Maar toch waren de beslissingen in het werk zwaar. Erg zwaar. En de verantwoordelijkheid groot. Een afdeling met 45 patiënten 's avonds draaiend houden als derdejaars, met een leerling en een uitzendkracht...nee, dat ging me niet in de koude kleren zitten. Mijn rug was niet glad genoeg. Ik moest oppassen er niet aan onderdoor te gaan. Het woord burnout was nog niet uitgevonden geloof ik en een uitkering aanvragen kwam écht niet in me op, maar dat terzijde ;-) Er was maar één oplossing: ander werk. Aldus geschiedde. Ik denk ook niet veel terug aan die tijd. Meestal omdat het gewoon nog steeds een beetje pijn doet.

Vorige week stapte B. mijn kamer in. Zomaar. 'Ik ken jou', dacht ik. En toen ik me voorstelde, herhaalde hij mijn naam en zei: "D'r zijn er maar weinig met die voornaam, dus ik vergeet je niet zo gauw.' Zijn vrouw, met wie ik nooit gewerkt heb, kende mij zelfs ook. Van de verhalen uit nota bene zijn leerlingentijd. Over hoeveel plezier we er hadden.

Derdejaars leerling-verpleegkundige was ik. En dat betekende dat ik de jongerejaars moest begeleiden: 'leerlingbegeleiding'. Zij moesten hun punten halen en ik ook op dat onderdeel. Dat was hard werken en de verantwoordelijkheid overdragen. Voor zover als dat mogelijk was. Ik vond zelf dat ik met mijn achttien jaar veel te veel verantwoordelijkheid te dragen kreeg. Dus ik probeerde later 'mijn leerlingen' daar goed op voor te bereiden. De afdeling Oncologie, niet altijd even gemakkelijk. Maar ondanks dat was de sfeer er goed. Er moest gelachen worden en er zouden bloemen staan. Niemand is immers gebaat bij een depri stemming. B. was één van 'mijn' leerlingen. Leergierig, fijn en vriendelijk. De patiënten waren blij met hem en hij wist van aanpakken. Lekker om mee te werken en heerlijk om mee te lachen. Een geintje moest kunnen en zeker in mijn dienst werd daar tijd voor gemaakt.

Ik was blij verrast. Daar zat B. Met zijn vrouw. Hij is ook weg uit het ziekenhuis; zit nu bij de ambulance. Het is al zo lang geleden. 86B was mijn opleidingsgroep (jaja, 1986, de slimmeriken onder u weten nu zeker dat ik geen 29 meer ben!) en B. zat in 89A. Op zijn vraag of ik het vervelend vond dat ik nu met hen aan de slag moet, terwijl we elkaar kennen, zei ik: "Als jullie er geen problemen mee hebben, dan heb ik die ook niet". En dat is ook zo, al moet ik eerlijk bekennen dat de confrontatie met die tijd me wel weer stiekem bezig houdt.

En dan ineens is daar een recept voor in die machine waarin gesuikerde viooltjes worden gebruikt (kun je die eten dan? ;-)). Pfff, ga er maar aan staan in augustus. Nee, het tuincentrum is geen optie. Ik eet ze namelijk 'graag' zónder bestrijdingsmiddelen. Iemand nog een berg onbespoten violen in bloei staan in zijn kas/tuin in de buurt van Dordrecht? Want ik wil ze natuurlijk wel hebben. Kuch.

Het blog. Opnieuw tijd voor bezinning. Opnieuw zijn er genoeg beelden, maar te weinig woorden. De meeste beelden plaats ik momenteel hier op Flickr. De toekomst van dit blog? Ik bezin nog even verder.

Mooie camera gevonden voor weinig. De eerste twee rolletjes waren helaas prut. Echt jammer. Er zit iets in, op of voor de lens. Dat iets maakt dat de foto's erg wazig zijn en natuurlijk een lekker dromerig effect geven, maar dat wilde ik nou juist net niet met deze camera. En ik kan er niet zomaar bij, want het is geen plastic camera dit keer. Het is een klein stukje techniek van een jaar of 25 oud.

En wie kan dat nou nog repareren of nakijken? Eerste bedrijf: kosten voor een prijsopgave 40 euro. Tsssk. In Almere dan. Prijsopgave? '...Nou, kan oplopen tot zo'n € 150,- en dan moet het geen schimmel zijn, want dan kan ik er niets mee en anders hoop ik dat ik er nog onderdelen voor kan vinden....' Hmmm. Volgens een discussie op Flickr zit er een specialist in de VS. Prijsopgave? Een stuk beter, hij beschikt over voldoende reserve-onderdelen en de service schijnt top te zijn. Met een gunstige dollarprijs was de deal binnen een paar mails gesloten.

Volgende obstakel: hoe verzend ik mijn camera zonder dat de Belastingdienst / Douane het als invoer ziet als ik 'm straks weer terugkrijg en dus invoerrechten moet betalen? Nou, die vraag is nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Bleek namelijk. Drie telefoontjes met de Belastingtelefoon, een bezoek aan Belastingdienst en een verhoogde bloeddruk verder, heb ik de camera toch maar gewoon (wel verzekerd) via TNT verzonden aan de reparateur. Want er schijnen wel douane-expeditiebedrijven te zijn die een 'tijdelijke uitvoer' voor me kunnen regelen (UPS / DHL en nog honderden anderen), maar die vragen dan weer tot 30 euro extra kosten -bovenop de normale verzendkosten- voor hun service. Dus tja, of ik dat nu aan die bedrijven betaal of straks aan invoerrechten, is om het even. Met als belangrijk verschil dat niet ieder pakketje door de invoerrechtencontrole komt, dus ik wacht het maar af.

Internet geeft mij het gevoel dat alles zo bij de hand is, zo dichtbij. Met een klik op de knop heb je dingen in huis en met een mail zijn afspraken gemaakt en zaken geregeld. Tot op zekere hoogte. Ik werd vandaag weer even teruggeworpen in de echte wereld. Want nu weer blijkt toch dat de echte wereld een stuk groter is met heel veel regels. Even iets ter reparatie opsturen naar Amerika. Het klinkt zo gewoon en zo gemakkelijk, toch? Nou, dat is het dus blijkbaar (nog) niet.

We waren druk doende uit te vinden waar we morgen heen zouden gaan. Broodjes, eierkoeken en donuts ingekocht 'en koffie doen we onderweg wel'. Wordt het Brugge, Luxemburg, Aken of Keulen? Daar waren we nog niet helemaal uit. Tot dat telefoontje.

'Of ze even een zieke collega wil ophalen'. In haar bedrijf betekent 't dat ze als begeleidend verpleegkundige meevliegt in het transport van zieke, gewonde en soms gesneuvelde collega's. Morgen vliegt ze naar een of ander Arabisch Emiraat om dan overmorgen naar en weer terug van Kreta naar Eindhoven te vliegen.
Soort van naar Groningen via Maastricht.

Dus nee, zus gaat niet mee naar Brugge, Luxemburg, Aken of Keulen. Alsof die opties niet interessant genoeg waren. Pfff, je hebt ook altijd baas boven baas... ;-)

Succes meid, die stedentrip komt nog wel!

Natuurlijk bevind ik me (vooral virtueel) in kringen waarin ik niet anders zie. Mensen die met instant- en rolfilms aan de gang gaan en met allerhande fototoestellen. En als iemand me in het dagelijkse leven zegt dat het tegenwoordig allemaal 'toch digitaal is', verwijs ik steevast naar die hele gemeenschap op internet die zich nog met de analoge fotografie bezighoudt.

Vandaag was ik als een kind in een snoepzaak bij een fotografiewinkel in Schiedam. Ik heb nog niet eerder zoveel Rolleiflexen bij elkaar gezien. Bovendien stond er een verschrikkelijk mooie Mamiya C220 En nee, niets gekocht behalve het door mij bestelde lensje van een paar euro en 2 filmrolletjes. Maar toch, al pratend uitte de fotograaf aldaar ook zijn hartewens dat de analoge fotografie misschien zelfs wel terugkomt en daarmee zijn bestaansrecht. Ik hoop het ook van harte.

De hoop van het uitkomen van die wens werd nog eens benadrukt toen ik bij mijn ontwikkelboer even later een paar films ging ophalen. De jongen die me hielp vroeg wat voor negatieven ik gebruikte. "Dat is toch middenformaat? Zoals in een Holga ofzo?" Het gesprek ving aan en deze jongeman bleek met smart(s) te wachten op zijn binnenkort te arriveren Holga.

Ik weet zeker dat zijn eerste camera een digitale was. En nu gaat 'ie over naar analoog. Is het niet geweldig? Whishful thinking, ik weet het, maar ach, laat me maar.

Je hebt vakantie (gelukkig lang genoeg om hopelijk ook nog wat mooi weer te hebben), vooralsnog geen plannen en het regent. Wat ga je doen? Zolder opruimen? Gedaan. IJs maken? Gedaan. Computerkamer uitruimen? Gedaan. Negatieven scannen? Ja, leuk!

Yep, leuk, maar wat een karwei. Ik denk dat ik het na één vakantie (Thailand, 11 rolletjes van 36) wel weer voor gezien hou. Pfffrt...kan de zon even gaan schijnen?

Alles gratis

Het kost me een klein kapitaal. Niet per keer, want 't zijn steeds maar kleine bedragen. Maar alles bij elkaar....

Kijk bijvoorbeeld bij deze SX70. Een camera oké. Maar dan een filter, want die nieuwe films zijn te snel. En films natuurlijk. Vooral een flits niet te vergeten; een elektronische, want de flitslampjes zijn nog wel te krijgen, maar dit is gemakkelijker en accepteert gewoon penlights. En dan blijkt er nog een accessoireset verkocht te worden, die móet ik dus ook, want daarin zit de close-up filter.

En helemaal opgetuigd weet je niet wat je ziet. Niemand trouwens. Ik ben net de dorpsgek met die oude toestellen, hahaha!!! Een aantal weken terug werd ik zelfs op de gevoelige plaat gezet door een nieuwsgierige toerist in Amsterdam, toen ik met mijn Polaroid 250 de Amstel fotografeerde :-)

Wat gebeurde er? Vorige week vastlopers op de schermbeveiliging. Een herstart hielp, maar was wel vervelend. De pc kreeg steeds vaker vastlopers en dat was ik van Vista helemaal niet gewend; het liep juist zo lekker. Maar nee, het werd erger. Na een keer teveel opstarten wilde Vista niet meer. Of eigenlijk niet helemaal meer, ...wél in de veilige modus. Lekker VGA-kijken op een breed scherm is niet echt prettig, maar die veilige modus is wel voldoende om nog íets te kunnen doen. Nieuwe VGA-driver installeren misschien? Nee, werkte ook niet. Na iedere nieuwe installatiepoging wilde Vista pas opstarten in de veilige modus.

Ik heb uiteindelijk een backup gemaakt van alle belangrijke documenten, want er zat maar één optie op (dacht ik): alles schoon, formatteren en opnieuw installeren. Shoot! Het probleem bleef bestaan. Brakke hardware dus. En je zult net zien: één week buiten de garantie. Leverancier opgebeld en 'die konden misschien wel wat regelen'. Dat deden ze: een gratis andere soortgelijke videokaart. Gisteravond uitgeprobeerd en ja hoor: het leek te werken, joepie! Superservice. Of toch niet?...

Switchen naar het Vista Aero thema gaf opnieuw vastlopers. Nu vraagt Aero om extra grafische capaciteit, maar de kaart moest het aankunnen. Dus: 'dank-maar-geen-dank', voor een (gelukkig wel gratis) tweede brakke videokaart. Vandaag heb ik een hele nieuwe dikke 1 gig-kaart er in gezet en alles draait als een zonnetje. Gelukkig. Nu alle programma's weer terug. Wat een karwei is het toch, maarrrr het lijkt (vooralsnog) weer goed te werken.

I'm baaack!! :-)

Mijn pc is kapot en weg voor reparatie.
Geen foto's of negatieven scannen, niet photoshoppen, geen verslagen maken, niet reageren.
Niets van dat alles.
Een time out. Met een goed boek.
Tot laterzz!

:-)

Je zal toch maar een ijsmachine te leen hebben.
Da's vervelend! :-)