Komkommertijd. Overal.
Ja, komkommers met pindasaus, zó lust ik ze ook wel.
Hier geen komkommertijd. Alhoewel ik eigenlijk ook niets bijzonders te melden heb.
Ik heb voor jullie het muziekje vervangen. Ja, ik weet het: het werd tijd. Dit keer eentje van ons aller helden: The Beatles. En verder slechts de verkattiging van de definitie 'verveling'. Jawel, ook zij hebben er last van met deze temperaturen. Je weet het zo langzamerhand wel toch? Klik op het kleintje voor een grote!

Over het mysterie van onze hersenen.

Ongeveer twee weken geleden had ik een ontmoeting met de vrouw-van-mijn-tandarts / mondhygieniste / tandartsassistente. Ik denk dat je als vrouw van een tandarts automatisch multifunctionele vaardigheden opdoet, maar dat terzijde. Zij vertelde mij dat haar man, mijn tandarts dus, in december een 'tia' heeft gehad. Een tia is een hele kleine hersenbloeding. Hij is even halfzijdig verlamd geweest, maar inmiddels volledig hersteld. Vanuit mijn ervaring als verpleegkundige weet ik dat na hersenbloedingen karakterveranderingen kunnen optreden bij mensen. Alleen kende ik mijn patienten nooit voordat ze een hersenbloeding overkwam. Dus vergelijken was niet mogelijk. Ik kon slechts afgaan op de ervaringen van partners of andere naasten.

Maar vandaag was ik voor de halfjaarlijkse controle bij mijn tandarts. Hij is mijn tandarts al zo lang als ik me kan herinneren. Ik schat hem in leeftijd eind vijftig. Een correcte en professionele man. Heel serieus, degelijk, afstandelijk.

Tot vandaag (of waarschijnlijker: tot het moment dat hij de tia 'beleefde').

Voor het eerst maakte ik mee dat zijn spreekuur om half negen al een half uur was uitgelopen. De man praatte honderd uit en maakte schuine grapjes. Hij vroeg hoe het met mijn niet-roken was. "Dat hij het roken te lekker vind om te stoppen. Dat een beautyfarm in de buurt ontevreden mensen levert voor wat hun gebitten betreft. En dat je je daar helemaal kunt laten verbouwen, maar dat ik dat zeker niet nodig heb. En dat íe me zonder brilletje leuker vind dan mét. En dat hij van zijn vrouw niet zoveel mag praten omdat dan het spreekuur uitloopt, maar dat hij het juist zo gezellig vindt om lekker te kletsen."

Een vulling blijkt finaal door midden gebroken. Ik krijg een afspraak mee voor over twee weken.
Verbouwereerd ben ik zijn praktijk uitgelopen. Glimlachend over zijn plotselinge openhartigheid en verwonderend over hoe zijn vrouw hiermee om zal gaan...



Informatie over tia's vind je in deze brochure bij de Nederlandse Hartstichting.

IJs.
Net zoiets als chocola.
Zucht.

Hier even een reclameblokje.

En net nu ik al die extra stoppen-met-roken-kilo's kwijt ben, heeft zich een nieuwe ijstijd voorgedaan. Heerlijk ijs. In potten, in hoorns, in bekertjes, in cellofaantjes, met een lepeltje, lekker langs je hand smelten, met stukjes, met siroop, met nootjes, met slagroom en ga zo maar door.

De Haagen Dazs kan ik niet voorbij lopen zonder een bekertje met minimaal twee bolletjes Caramel Cone Explosion. Ben & Jerry's? Idemdito, als het maar goed gevuld is. Cornetto's, Chantilly's , Rood-groen-geel-oranje, nu is ie weer groen-waterijs', Magnum's in alle soorten, Dubbeldik van Jamin of een Raket-retteketet.

En nu heb ik geen ijs.

Dus vrees ik met grote vreze dat ik binnen nu en pakkumbeet een klein kwartier in de auto zit op weg naar de benzinepomp of lokale snackbar op zoek naar ijs. En nee, ik verdien niks aan dit schrijven. Was het maar waar. En verhip, dat brengt me op een idee:

"Heren en dames IJsfabrikanten. Mocht u toevallig wél aan liefdadigheid doen, uw merk in dit blogje vinden en medelijden hebben met een arme en ex-lijnende blogger: Mail me dan even. Ik geef u met alle liefde en plezier mijn adres en dan kunt u die dozen ijs naar mij opsturen. Deal?"

Update 23:15 uur:
Vers geoogst:

Ik wilde er eerst niet aan, maar nader inzien en het besef dat ik eigenlijk twee camera's heb, deed me vandaag anders besluiten. Ik heb nu immers een analoge en een digitale spiegelreflexcamera. En niet genoeg ruimte om ze mét hun accessoires op te bergen. Dus op zoek naar een nieuwe tas. En een rugzak is het toch geworden. En nee, hij is niet zomaar open te ritsen. En ja, hij heeft zijn eigen regenjas voor als het regent. Toch wel handig zo'n ding. Veel vakjes, zakjes en dingetjes en sjeemig wát een hoop geld. Maar ja, dat zijn die camera's wel waard toch?

En wat een hoop lege vakjes heb ik nu = ruimte voor objectieven.

Voor mensen die aan liefdadigheid doen:
Ik zou, onder andere, deze graag nog hebben. ;-)

(klik)


Omdat het soms zo moeilijk is
En vooral ontzettend gemeen
En je het gevoel hebt
Dat je er alleen voor staat

Ik denk aan jullie
En hoop op beterschap
Vandaag is het helemaal niks
Maar morgen gaat het beter, echt waar!

En een beetje aandacht doet wonderen
Dus mensen, pak je kans
Ga bij ze langs, lees, lach en vooral: reageer
En maak vandaag een wondertje!

Yep, het is bijna 4 uur. Ik had het warm. Vandaar.
Gedroomd over mijn moeder, die een beetje down klonk.
Over die strippenkaart die ik kwijt was.
Een uur liggen luisteren naar die vogel die elke nacht zo tekeer gaat.
En naar de teletekst gekeken.
Zodirect nog maar es een keer proberen.

Trouwens:
Het Knagende Vragen Archief weet waarom we zo slecht slapen bij warm weer.
Kijk hier.

De Abrikoos te Delfshaven, Rotterdam. Tapasrestaurant.
Gonzales (ik schat 73 jaar) speelt er iedere vrijdagavond de sterren van de hemel op zijn gitaar. Samen met zijn maatje. En een rondje salsa doet íe er gratis bij. Buena Vista Social Club, Gypsy Kings, proef je de sfeer? Heerlijk. En een aanrader. O, het restaurant trouwens ook!

--het was lekker weer vandaag--
--ik wil meer--

En inderdaad, zoals bij hem, haar en haar. Wie heeft hem nou niet?
Je gooit er achteloos zaken in,
van belang en van geen belang.
Vooral zaken van nul belang.
En als het wel van belang is, dan kun je het never nooit niet meer terug vinden omdat het er zo'n rotzooitje in is. Díe la ja. Die rommella. Ik heb er ook meer dan één, ik heb zelfs een rommelkast. Maar enfin: één lade heb ik op de foto gezet. In full color. O dear, o dear!

Kauwgumpje? Anyone?

Een klein stukje van mijn dierbare,
maar o zo wreed gestolen, vrijheid terug.
Ik heb weer nieuwe!

Zij en hij verwachten rond 9 februari. Ik ben blij voor ze. Veel geluk en van harte!

Afbeelding via: MeRy Fotografie/studioatelier MeRy.nl

Even reclame maken voor goede vrienden. Alle beetjes helpen, nietwaar? Dus bij deze.
Altijd al in Rotterdam willen wonen en op zoek naar een mooie woning? Grijp nu je kans!

....en over KnockKnock....

....en over Kerstmis....

Louche??
(Vast met vakantie?)

Vastbijtertje als ik ben, vandaag opnieuw de helpdesk gebeld. Ik denk altijd maar zo: eens heb ik een gelijkgestemde ziel aan de telefoon, die er niet gelijk van uit gaat dat het probleem bij de klant ligt, maar dat er in een heel groot bedrijf vaak veel dingen fout kunnen gaan.

"Goedemorgen, misschien ijdele hoop, maar kunt u misschien vandaag nagaan waarom mijn internetverbinding zo slecht is?"
"Dordrecht zegt u? Ik zal eens kijken of er in uw buurt een storing gemeld is"

-even stil-

"Ja hallo, daar ben ik weer. Er is momenteel een storing. Er hebben meer mensen klachten over hun verbinding en inmiddels hebben wij het probleem in onderzoek. Ik kan u niet vertellen hoe lang het gaat duren, maar we zijn er mee bezig"

Ok, dan.
Ondertussen ben ik lekker aan het spelen geweest met water.

Over oude en nieuwe providers.

Naar aanleiding van mijn verschrikkelijke kabelverbinding momenteel, begin ik hier over internet. Mijn eerste ervaring met internet was ergens in 1991. MSDOS en WIN 3.11 en inbellen met een 33K3 modem en oh, wat was dat snel...En ik belde in naar de Digitale Stad (DDS) in Amsterdam. Geen abonnement, maar wel een 020-nummer en niet verwonderlijk dus dat mijn eerste internettelefoonrekening zo'n zeshonderd gulden bedroeg! Internet was ook niet meer dan een verbinding via hyperterminal. Tekst, tekst en nog eens tekst. Verschillende kleurtjes tekst was helemaal hip. Chatten ging goed. Vrij snel daarna werd internet visueel erg aantrekkelijk. Ik koos voor XS4ALL, pioniers op het gebied van internet en idealisten. Heerlijk. Later kon ik lokaal inbellen via Metropolis dat weer later werd overgenomen door WorldOnline. Ik verhuisde bij de volgende overname mee naar Tiscali en momenteel kabel ik dus via Chello. Tot voor een dag of drie geleden zonder problemen. Maar nu is het niks. Inmiddels heb ik een verkleinde foto van de bui kunnen uploaden (na ongeveer 26 timeouts). Ik zal 'm zodirect zichtbaar maken. Maar dit is natuurlijk helemaal niet leuk. Daarnet nog wel even een burenoverleg gehad (met de buren aan de goeie kant welteverstaan) en misschien gaan we proberen of we met twee of drie huishoudens internet draadloos kunnen gaan delen. Even afwachten en kijken wat de mogelijkheden zijn. Voor nu hort en stoot ik nog even in mijn aftandse brik op de digitale snelweg!

En oja, met mijn hemeltergende, tenenkrommende en harenuitjehoofdtrekkende slechte verbinding, zal ik even niet zo veel reageren bij iedereen. Het laden van een pagina duurt bijna een minuut en het is niet echt bevorderlijk voor mijn gemoedstoestand daar te lang naar te kijken. Ik denk wel aan jullie, okee?? ;)

Nee, het gaat hier niet om de nieuwste uitgave van Suske en Wiske. Ik heb een linkje voor jullie, in de categorie 'Dat moet ik weer meemaken':
The World's Largest Collection of Male Masturbation Synonyms oftewel ofwel Engelstalige synoniemen voor mannelijk masturberen. En waarom deze link?

Situatie:
Dordrecht, willekeurige (!) donderdagochtend. Als forens stap je met je treinmaatje, nietsvermoedend en de slaap nog uit je ogenwrijvend, in de sneltrein naar Rotterdam. Het tijdstip: 06:25 uur. Je neemt plaats in een redelijk bezette coupé. Naast je, aan de andere kant van het gangpad, hangt / ligt een ietwat vreemd uitziende jongeman. Hij heeft maar één schoen aan en oogt een beetje (erg) viezig. Hij heeft zichzelf ingepakt in zijn jas. De jas is dichtgeritst, handen en armen niet zichtbaar, de mouwen leeg. Ergens in het midden van je gesprek met je treinmaatje valt je ineens een beweging op in je ooghoeken, bij je medepassagier aan de andere kant van het gangpad, welteverstaan. Die jas gaat flink tekeer... Een repeterende beweging die weinig aan de fantasie over laat.....

GAT-VER-DAM-ME !

Als klap op de vuurpijl vraagt onanerende jongeheer (wat een woordspeling weer!) "of je wellicht wat losgeld voor hem hebt, want hij is dakloos".

Gelukkig heeft hij niet het lef zijn handen te laten zien!!

Vandaag komt alles thuis, dat heb je wel eens zo op één dag.
Wederhelft komt thuis met gebroken teen. Ai. Au. En verder niets. Geen foto of gips, slechts twee pleisters om de boel te immobiliseren.
Verder heb ik mijn uitprobeerfotovergrotingen thuis! En ze zijn erg mooi geworden. Niets geen kwaliteitsverlies en even scherp bij 75x50 cm. Loekieloek hier op het kleine fotootje, want ze hangen zelfs al! Dit is er één.
En als laatste: het oudje (de Ford) is weer thuis. Nieuw stuur, nieuw stuurbinnenste (huis, pen, kolom, contact, wat dan ook) en nieuwe portiersloten. Ik overweeg nog om 't autootje een startonderbreker te geven, even de kosten afwachten.

En nog even wat aardigs om mee af te sluiten:
0900-8844:
Ik: "Hallo, ik wil van u graag het nummer van de VAR (Vermiste Auto Registratie), dat heb ik van de week van jullie gekregen, maar ik ben het kwijt. Ik heb ze beloofd te bellen zodra de auto gevonden is."
Zij: "Wat zegt u? VAR? Ken ik niet, nou ben ik niet zo goed in afkortingen. Ik verbind u door met de meldkamer in Dordrecht."
(Bovenstaand twee keer omdat de verbinding tussendoor verbroken werd)

Van Dordrecht krijg ik het nummer en bij de VAR krijg ik te horen dat de auto notabene nog als vermist staat in het systeem bij de Politie. Zij hebben 'm dus wel gevonden, maar de desbetreffende agent is vergeten 'm in hun eigen systeem 'af te signaleren', want zo heet dat volgens de VAR.

Nogmaals 0900-8844:
Ik herhaal het verhaal van de VAR en word opnieuw verbonden met meldkamer Dordrecht en doe daar het verzoek of zij de auto in hun systeem willen 'afsignaleren'. Dat rolt er vloeiend uit en het voelt al als vakjargon! De centraliste is echter niet onder de indruk en snapt er weinig van.

Zij: "De betreffende agent is er niet, dus u moet in persoon naar het bureau komen met uw autopapieren om uw auto af te signaleren. U moet daar maar even een afspraak voor maken."
Ik: "Huh?? Ik een afspraak maken? Ik afsignaleren? Had die agent dat niet moeten doen en kunnen jullie dat niet alsnog doen?"
Zij (verschrikkelijk eigenwijs): "Tja, dat had hij moeten doen, maar omdat hij het niet heeft gedaan, moet u dat doen."
Ondertussen denk ik: "Dit kan nooit waar zijn. Ze snapt er geen jota van en logischerwijs heeft dit in de verste verte niets weg van een protocol of iets dergelijks. Als je er nou geen verstand van hebt, zeg dat dan. Zeg dan gewoon dat je het niet weet en 'geef je bek niet zomaar een douw'. Pff...."

Na doorverbonden te zijn, blijkt inderdaad dat ik hier niets hoef te doen. Saillant detail is dat daar dus schijnbaar niet voor elkaar waargenomen wordt. Er wordt een mailtje gestuurd naar de agent, zodat hij, als hij weer werkt, mijn auto kan afmelden. En niet eerder. Tot die tijd denkt de Politie dus dat mijn auto nog vermist is. Wie weet sta ik morgen dus ergens, vastgereden door de Politie met mijn handen op de motorkap van de Ford, uit te leggen dattie écht van mij is en dat ik 'm niet gestolen heb!

Bij mij lag de irritatiegrens vrij aardig aan de oppervlakte vandaag. En dan erger ik me aan de meest bizarre dingen. Zoals aan iemand die zwaar door zijn neus ademhaalt. En ondanks alle herrie blijf ik het dan horen en me er aan storen. Of aan iemand die als een kip zonder kop maar doorkwebbelt, interrumpeert en niet luistert. Of aan degene die onder z'n verantwoordelijkheden probeert uit te komen en die dan bij een collega neerlegt. Ik heb niet altijd zin om bitchy te zijn (hoewel ik het kán, ben ik het overigens zelden hoor) en dus tel ik tot tien en probeer de zaken weer te relativeren. En denk ik aan dat verhaaltje over die irritatiegrens:

"Ja eh, het zit eh zo. Ik had eh-vroeger heel veel vrienden, maar nou niet meer zo vanwege dat zij hadden gezegd dat de irri- irritatie-grens bereikt was. Ja, want vroeger toen ging 'k met me vrienden, gingen we altijd naar hetzelfde café enzo, maar nou ze zijn naar een ander café gegaan en nou willen ze mij niet zeggen waar... waar dat, eh, is. Nou, maar dat vind ik helemaal niet erg. Nee, want nou heb ik veel meer tijd voor andere dingen te doen, enzo. Net als bijvoorbeeld laatst, was ik naar de bioscoop geweest en daar had ik een hele mooie film gezien en die heette... dat was ehm... Schindelers List heette die. Ja maar die is mooi, hoor! Dat was 'n hele mooie belangrijke film, want kijk de mensen praten altijd wel over de Joden enzo, terwijl, eh, nou die Duitsers dat waren ook geen lieverdjes, hoor!"

Ken je 'm? "Het Bijbelverhaal' uit de voorstelling 'Hard en Zielig' van Hans Teeuwen? Och man, wat kan ik hierom lachen! Hier kun je het hele verhaal beluisteren of downloaden.

Ik heb sinds vanavond ook mijn intrek genomen in een woning aan de Logstraat. Leuke straat en fijne buren. Van alles bij elkaar en zelfs een gezellige bruine kroeg. Als je in de buurt bent, moet je maar eens langs gaan. Je bent altijd van harte welkom bij mij of bij mijn buren.

Spreeuwen
Doen al eeuwen
Zoals vissen
In scholen
Kissebissen

Ineens schiet het me te binnen. En dus schrijf ik het maar op voor ik het vergeet, zelfs op dit onmogelijke tijdstip. Ik zag ze vrijdag nog op Blaak. Duiven met kapotte poten. Nou ja, poten. Ze hebben vaak gewoon maar één poot of helemaal geen poten meer. Stompjes zijn het eigenlijk. En al zó lang vraag ik me af waardoor dat nou komt? Weten jullie wat ik bedoel en waardoor het komt? Google-graafwerk levert helaas weinig op dit keer.

Morgen weer naar mijn werk. Jak. Mijn 'werk' is in reorganisatie. Als het even tegenzit bestaat mijn werk niet meer op of rond oktober. Want baas heeft besloten dat alles anders moet. Alles moet in niet-Nederlandse-termen met niet-Nederlandse-functies. Casemanagers naar de Frontoffice. En Backoffice-Medewerkers blijven...achter denk ik? 'We moesten nagaan of we nog wel bij de organisatie pasten'. Ik vat dat meer op als een vergulde pil ("Hou er rekening mee dat je gewieberd kunt worden!"). Maar ik maak me niet druk. Ik doe mijn opleiding, en misschien wat arrogant, maar ik ben overtuigd van mijn eigen kunnen. Ik vind mijn plekje wel. Is het niet bij baas, dan wel elders.

Toch wil baas een soort van goed voor de dag komen en belooft perspectiefgesprekken en een mobiliteitscentrum. Jaja. Want als er dan geen perspectief in het werk meer is, dan is dat er wellicht ergens anders in de organisatie en anders wel buiten de organisatie. Pff....waarom kunnen we tegenwoordig niet meer in gewoon Nederlands zeggen waar het op staat. Straks stikken we met zijn allen nog in dat gezever en gezeur door met termen te smijten waar ik in ieder geval helemaal misselijk van word. Als ik later groot ben en klaar ben met school, zal dan van mij ook verwacht worden dat ik mensen het bos in stuur met zogenaamd interessant geneuzel?

Zondag, luie zondag.
Vanmiddag toch maar op pad.
In de buurt van de Moerdijk wist ik het: de oude en de nieuwe brug.
Ze staan inmiddels op mijn fotoblog. Daarna de polder in.
Deze twee plaatjes wilde ik jullie niet onthouden.
Op het drukke treintraject ben ik als Ali Illegali het spoor opgegaan om deze foto te maken.

Later in de Polder van Dordrecht zag ik de aardappelplanten in bloei:
Mooi he, allemaal?

Het was een heerlijk dagje vandaag.
Gezellig in OB geweest.
Druk op de dijk en druk op het terras.
En lekker ge-BBQ'd.

Blauw met wit
En héél véél
En helder

Niet meer boos, wel moe. Allemaal bedankt voor de lieve reacties. Fijn weekend allemaal. Morgen zit ik lekker in Oud Beijerland en laat ik me het eten bij familie welgevallen. En ga ik vast leuke foto's maken! En oja, in mijn fotoblog mogen jullie best kritische noten achterlaten hoor! Graag zelfs.

SmaRts is boos.
SmaRts is héél boos.
Boos op de grote buitenwereld.

Hoeveel tegenslag kan een mens verwerken voor 'ie instort,
óf: wanneer is er sprake van instortingsgevaar?
Zou ik inmiddels in aanmerking komen voor de status 'bouwval'?

Edit: Hoop feitengeneuzel weggehaald.
En stoer en trots: I'm still standing. Ik probeer mijn werk zo goed en zo kwaad als het gaat te doen. Ik verzuim zelden. School? Met hangen en wurgen kom ik er vast! Ik heb goede hoop en ik doe mijn stinkende best.

En vandaag?

Kom ik net thuis van mijn werk, is de auto van Pa (met mijn skates er in) gestolen. Hier naast het huis en op klaarlichte dag. Ik kan jullie gewoon niet vertellen hoe teleurgesteld ik momenteel in de wereld ben. Ik ben zó ontzettend boos dat ik inmiddels geen tranen meer over heb.

...

Update 9 juli 2004 12:58 uur: Auto teruggevonden door politie.
Update 9 juli 2004 14:19 uur: Politie had de auto gisteravond (!) al teruggevonden (bizar). In een nabijgelegen wijk. Zo te zien is er niet veel mee gereden. Schade aan portier(slot), contactslot en stuurhuis (heet het zo?), draden losgetrokken om contact te maken. Op zich valt dat allemaal mee, geloof ik. Ze gaan het proberen te repareren.
Skates? Wat denk je? Weg natuurlijk. Heb inmiddels een schadeformulier voor de verzekering opgevraagd, maar ja, zul je zien dat ik weer ergens in de kleine lettertjes heb staan dat ik precies voor dat bedrag een eigen risico heb. Afwachten maar, voor zowel de auto als de verzekering.

Ik heb een mooi plekje gevonden om mijn zwartwit foto's te stallen. Hier.

Vandaag in mijn lunchpauze even snel heen en weer naar Dudok voor een appeltaart. Da's een instituut die appeltaart, weet je dat? Heerlijk!

Mijn hersenspinsels hier op het WWW zijn redelijk anoniem. Dat betekent dat er in mijn directe omgeving maar weinig mensen afweten van het bestaan van dit blog. Maar dat worden er steeds meer. En dat komt natuurlijk door 'die foto's'. Die fotoalbums zijn een gemakkelijke manier om snel even een resultaat te laten zien. Oók aan bekenden. Op mijn werk. Op visite, "Wat was de url van jouw site ook alweer, SmaRts?". Leuk, heel leuk zelfs. Maar ook een beetje eng. Als niemand je kent, maakt het niet uit wat je schrijft. Als iedereen je kent, zou dat eigenlijk hetzelfde moeten zijn, maar tóch voelt dat anders. Ineens ben ik me bewust van ogen die zouden-kunnen-meelezen en daar een bepaalde mening over zouden-kunnen-hebben. Afwegingen maken. Wel/niet. Schiften van zaken. Wel/niet. Dat houdt me bezig. En ach, je kunt maar ergens mee bezig zijn, toch?

Ik heb een zwak voor hommels. Ik hou een beetje van hommels. Ik vind het goedzakken. Aaibaar als ze eruit zien. Traag als ze in de lucht brommen. Bloemhoppend van de ene naar de andere bloem op zoek naar stuifmeel en nectar. En zoals ze (bijna) nooit hun angel gebruiken. Hier in de spouwmuur van het huis heeft ooit een koningin gezeten met haar gevolg. Een paar jaar lang was het hier 's zomers net Schiphol, maar dan met veel frequentere aanvliegmomenten. En alles liep hier overigens gesmeerd, wachttijd bedroeg hooguit 5 seconden.

De koningin is overleden of vertrokken, het vliegverkeer is over. Toch komen ze gelukkig nog steeds op de bloemen in de tuin af. Laatst kocht ik twee Campanula's: direct vol met hommels. Wat graafwerk op internet leerde mij dat ze niet eens veel honing maken. Wat ze maken is grotendeels voor eigen gebruik en oogsten van de honing heeft dus weinig zin, ook omdat je er het hele nest mee kapot maakt.

Datzelfde graafwerk leerde me ook dat hommels helaas niet zo lang leven. De hele kolonie (op de koningin na) sterft aan het eind van de zomer. Ze leven tussen de vier en zeven weken. En dan gaan ze dood. Ze vallen letterlijk dood of halfdood uit de lucht. Plof, zomaar op de grond. Ik heb dat al een paar keer gezien. Als ze nog leefden, dan kwam er op mijn naderen, in een poging tot verweer, nog één van de voorpoten omhoog en meer was het niet. Wachten op de dood, die vaak wat later intrad. Akelig. En zo viel er vanmiddag weer een. Eentje die niet meer thuis komt. Ach gos.

Naar bed, naar bed, zei Duimelot
Eerst nog wat eten, zei Likkepot
Waar zal ik het halen? zei Langejan
Uit grootvaders kast, zei Ringeling
Dat zal ik verklappen, zei het Kleine Ding.


Ik heb geduimd tot mijn elfde. Op mijn rechterduim en geen andere vinger.
Altijd moest daar iets bij van stof, tegen mijn neus om aan te ruiken. Een theedoek, een laken, naar horen zeggen zélfs de sleep van de trouwjurk toen ik bruidsmeisje was. De tijd die ik me nog kan herinneren duimde ik met een hondje. Een hondje van badstof. Wat me van die tijd vooral is bijgebleven is het gevecht met mijn moeder over het wassen van dat knuffelbeest. Ik wilde niet dat íe gewassen werd. Hij mocht niet in de wasmachine. Hoe vaak ze 'm stiekem toch gewassen heeft weet ik eigenlijk niet eens. Maar affijn, dit hele verhaal komt alleen maar door het woordje Duimelot in dit rijmpje-voor-het-slapen-gaan en heeft totaal niets, maar dan ook niets te maken met wat ik eigenlijk wilde delen. Want dat is namelijk het volgende :

Over is de vakantie. Mijn vakantie wel te verstaan.
Noeste arbeid *kuch* valt mij morgen ten deel. Minder frequent zullen mijn postjes worden én ik hoop, voor mijn werkgever en mij, op wat 'normaler' tijdstippen dan de afgelopen drie weken!

Paar fotootjes geplaatst, zie bij de albums rechts of klik hier.
(En de groep ingelicht, misschien hebben ze wel interesse, want op hun site staan maar magere fotootjes hoor)

SmaRts, your most positive energy is flowing from your First Chakra.
This chakra is located at the base of your spine and is usually called the root or base chakra. The first chakra represents evolutionary life force and is associated with both physical energy and overall vitality. In your case, this chakra appears to be clear and unblocked so that positive energy can flow from it freely. Radiating positive energy from your first chakra indicates that you've cultivated higher wisdom concerning important life lessons associated with this energy center. You likely experience a solid feeling of safety and security in your day-to-day life. You seem to know on a deep level that those you love are truly there for you. Having strong first chakra energy means that you aren't apt to be as swayed by life's small ups and downs as many people are. Your positivity in this area also shows that you generally feel grounded and understand that your life's foundation is solid.

Dat van die levenslessen...

Hoe zit het met jouw chakra's?
Hier te doen (wel aanmelden).
Via haar gevonden.

En weer een verjaardag.
Vandaag is zij jarig.
Van harte gefeliciteerd!

Speciaal voor de vrouwen: Voorgoed wég met die beha!

'Dr. Ziya Saylan, the president of the European Academy of Cosmetic Surgery, has developed a technique to implant cups of titanium mesh under the breasts. These are then attached to the patient's ribs and muscle. The effect is claimed to be instant, youthful-looking breasts with invisible lift. '

Het hele artikel vind je hier.
Ik werd er op geattendeerd via Btang Phlog.
Die bionische vrouw gaat er écht komen, let maar op. Lindsay Wagner was haar tijd ver vooruit!

Zij is jarig vandaag.
Van harte gefeliciteerd.

Vanavond zit ik in Paradiso bij hen.
Fijn weekend alvast allemaal!

Weet je nog dat ik dat hertentamen moest doen?
Yess!!

De zomer!
Het zomerfruit. Heerlijk!
Vandaag heb ik mezelf getrakteerd op kersen.
En lékker dat ze zijn!

Vooruit.
Uit de kast.
Ik had 'm al een tijdje weer uit staan,
maar met dit nieuwe blog een klein tipje van de sluier.
Voor sommigen oud nieuws en voor anderen nieuw nieuws.
Ik stel aan u voor: Klik hier.

Morgen ga ik voor het eerst foto's daadwerkelijk laten ontwikkelen en jawel, vergroten! Waaronder deze. Hij wordt 50 x 75 cm. Ik ben zó benieuwd!

Edit: Ik heb bij deze foto van ondervandaan ingezoomd op een soort van dak boven een plein in Berlijn -en dat rijm(t)! Kijk hier maar.

Hoe mooi een vetplantje kan bloeien.

Deze afbeelding laat details zien van de resten van de Berlijnse Muur. En eigenlijk hoort daar qua titel 'The Wall' bij. Maar ik vind dit nummer mooier en daarom plaats ik het hier. Voor de liefhebbers -en wie kan dat nou niét zijn? Re-muisklik en opslaan, afspelen en dan de volumeknop op te hard en genieten maar!

The Scene - Feest

hier is het eind, het eind van het feest
kom, we gaan naar beneden
de bloemen zijn dood, de flessen zijn leeg
het was mooi, maar nu is het verleden
jij was zo mooi, jij was prachtig
maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden

de menigte weg, de herrie verstomd
wat het waard was zal moeten blijken
kom met me mee, stap uit de zon
de wereld hoeft nu niet te kijken
jij was zo mooi, jij was prachtig
maar jij, jij hoeft niets meer te bereiken

jij was zo mooi, jij was prachtig
maar jij, jij hoeft nu niets meer te bereiken

hemelvaartsochtend, heldere zon
kom, we gaan naar beneden
het feest is geëindigd zoals het begon
lach nog eenmaal voor mij, wees tevreden
jij was zo mooi, jij was prachtig
maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden

Hier de tekst, bij haar de muziek (en hier ook).
De tekst heeft een héle speciale betekenis voor mij.

En zij is trouwens mijn klasgenoot; mijn maatje, mijn steun en toeverlaat op school in de k*t-tijd die ik achter de rug heb. Zo iemand die je nodig hebt als je vier jaar lang gaat studeren en met elkaar optrekt. Als zij niet in die klas zou zitten, was ik al lang gestopt met die opleiding.