Morgen moet ik naar Hoeven. Drie dagen in een conferentieoord. Drie duffe dagen. Daarom was het lekker om vanmiddag in herfstig weer over het strand van Scheveningen te sjokken. Lekkere ruige zee en evenzo ruige surfers. Nou, tot woensdag dan maar. Beuh....ik heb geen zin. Misschien word ik wel conferentieoordallergisch morgen. Vast!

In a haze, a stormy haze,
I'll be around, I'll be loving you always, always,

Here I am and I'll take my time,
Here I am and I'll wait in line always, always

Parachutes door Coldplay

Natte poes.
Bij mij is het niet (=zelden) for the ratings en
kijkcijfers doen me meestal weinig.
En toch heb ik er één: een natte poes.
Lees hier meer

Dit aardigheidje was mij al een tijdje bekend, maar ik kwam er pas vandaag aan toe er ook werkelijk iets mee te doen. Ik weet ook niet of het mensen direct op zal vallen. Dus vandaar nu even de aandacht voor: Mijn titeltje in het reactiescherm. Bovenin staat ie. Of ie blijft weet ik nog niet. Voor vandaag in ieder geval wel. ;-)

In het kader van: het zonnetje schijnt toch niet meer, mijn boodschappen zijn gedaan en dus ga ik maar Pivotten!

Weet je nog dat ik een hele avond bij haar op visite was en ze de hele avond in mijn armen lekker lag te genieten en ik ook? Eindelijk heb ik de foto en ook direct ééntje van hoe ze nu is. Lekker ding, hè?

"...Ik wil jullie informeren over de start van het nieuwe collegejaar, vooral over de afstudeervariant HRM waar jullie voor gekozen hebben. We beginnen het jaar met een driedaagse werkconferentie in Conferentiecentrum Bovendonk te Hoeven (N.B.). Deze zal plaatsvinden op 30 en 31 augustus en 1 september..."

*zucht*

Ik ben nu al weer aan vakantie toe geloof ik.

Okee, irritatie voorbij. De oplossing? XP er opnieuw op. Op zich niet helemaal verkeerd, want nu is mijn pc weer helemaal schoon en snel. Het eerste wat ik zodirect ga doen, is een nieuw image maken. En nee, ik stel het niet uit. Okee, tot na het eten dan, want ik moet nog eten. Mijn apparaatbeheer geeft weer apparaten aan en mijn computer geeft linea recta iconen. Niet dat trage gezeur. He, heerlijk!

Allemaal heel erg bedankt voor het meedenken!

Update 28 augustus 2004:
De afbeelding is mijn
nieuwe verse bureaublad,
lekker schoon!

Zo.
Druk druk druk.
Ik mag van baas drie weken heen en weer naar Amsterdam voor een klusje. Dat betekent dus zeker zo'n twee à drie uur reistijd per dag extra. En in plaats van vijf uur 's middags pas om half zeven 's avonds thuis. Maar ach, tis een leuke klus. Alleen moest ik vandaag ook naar de bloedbank voor de 4-wekelijkse plasmadonatie. En zo ga je dus binnen een half uur na thuiskomst opnieuw op pad om pas uiteindelijk om half negen en 650 ml lichter op de bank te ploffen. Which reminds me: Geven jullie al bloed?

En ik heb ruzie met de pc. Of niet. Of wel. Ik weet het niet. Het ding doet raar. Heb gisteren als een idioot een backup gemaakt, want ik vertrouw het voor geen meter. Mijn devicemanager is ineens leeg; blanco scherm. De windows-update doet het ook niet meer. De firewall en Norton draaien gewoon zoals ze dat deden en een scan door Housecall of Spy-bot levert ook niets op. Plug and Play staat aan (ik heb natuurlijk ook internet al afgestruind naar mogelijke oorzaken en oplossingen). Rara en verder weet ik het ook niet. Van het weekend maar eens goed naar kijken. Ik vind dit niet leuk (understatement)! Grmpf.


Update 26 augustus 2004:
Nog steeds grmpf.
Ik ben er nog steeds niet achter wat er aan de hand is. Alle antispyware en alle antivirus al gedraaid met als resultaat: niets.
Hijackfile voorgelegd: ook niets. Pff....1,2,3,4,5,6,7,8,9,10.....geduld en nadenken.
Maar NU EVEN NIET!!!!

;-)
Verder gaat het wel goed met me hoor!

Hèhè. Wat een weekend en wat een feest. Een Franse bruiloft is leuk, maar die moet je om diverse redenen -vooral fysieke- niet te vaak doen. Le weekend:

Vrijdag: Aangekomen na een voorspoedige 700 kilometer. De bruiloftsvoorbereidingen zijn in de afrondende fase: Controleren van eten/catering, zaaltje, kleding, kerk. De gangbare stress van le jour avant, etc.

Zaterdag: Dé dag. Vroeg op en na alle omkleed- en make-up-partijen (wat ziet ze er mooi uit!) naar het dorpshuis. Het heet wel Mairie, maar kun je van een echte gemeente spreken als het dorp uit 16 huizen cq. boerderijen bestaat? :) De Mairie heeft maar één ruimte en die is ongeveer 8 bij 8 meter. We passen er dus ook niet allemaal in. Dan met zijn allen naar de kerk van weer een ander dorp. Dat doen we per versierde auto. Alarmlichten aan en al toeterend rijdt een slinger van wel 40 auto's door het Franse landschap. Een pastoor die zo de plaatsvervanger van de paus kan zijn en al net zo oud lijkt als de oudste boerderij in het dorp. Vader geeft dochter weg en het jawoord wordt definitief gegeven. In een zaal naast de kerk is het aperitief, eigenlijk de receptie. Veel champagne en veel hartige taarten, zo'n 300 mensen, wat regendruppels en je begrijpt het al: druk! Later die middag met een discrete groep (150 man!!) naar het feest, opnieuw met die slinger auto's. Het feest vindt plaats in een zaal 20 kilometer verderop. Hier wordt een 7-gangen diner gecombineerd met discjockey en dansen. Om 03:30 ur ben ik afgetaaid en hadden we (!) nog twee gangen te gaan (en ik de volgende dag nog 700 kilometer!).

Zondag: Mensen hebben wel/niet geslapen en zijn (nog) wel/niet dronken. Traditie: het bruidspaar wakker maken (reveille). Klinkt leuk, maar als je bedenkt dat dat gebeurt met alles wat maar in je buurt ligt (meel, eieren, tomaten, slagroom), kun je je voorstellen hoe fijn het is dat jíj niet tot het bruidspaar behoort! In de loop van de dag wordt de barbecue opgestookt en gaan we gewoon weer door met eten. Véél eten en véél drinken. Halverwege de dag zat het er helaas voor ons op. Ik dook (als BOB overigens) achter het stuur om te ontdekken dat zowat heel België opgebroken is en ik daardoor niet 700, maar 800 kilometer heb moeten rijden.

Maar mensen, wat een feest was dit zeg!

(Klik hier voor een paar foto's)

Update:
Op de deurmat vond ik dit welkomstkadootje van Marion. Dank je wel, Marion! :-)

Je suis en France çe weekend
pour un mariage!

Bloggen doe ik daarna wel weer.
Ik wens jullie een fijn weekend!

Niets anders dan couleur locale.
Ik kocht ze er speciaal voor.

Tussen douchen en kapper had ik vandaag een paar minuten de tijd om getuige te zijn van de Hindoestaanse bruidegom die zijn bruid op kwam halen. Fraai gezicht hoor. Helaas had ik geen tijd meer om op de bruid te wachten. Ik had haar graag ook op de foto genomen. Onze buurman heeft twee dochters. Eén ervan is al getrouwd, dus ik weet hoe mooi de bruid eruit kan zien. Jullie zullen het met een foto van de bruidegom moeten doen dit keer.

Ik ben een uitdaging aangegaan.
Deze foto is een eerste resultaat.
Ben nog helemaal niet tevreden,
dus keep your pantyhose nog maar aan.
Het gaat echt nog wat worden. ;-)

Zij zit momenteel in Kroatie en
verblijdt mij regelmatig met beschouwingen
van hun heerlijke aanwezigheid daar,
gemaakt met de camera in de telefoon.

...grmpf...

Maar ik ben de rotste niet
en wil deze fraaigezichten
graag met jullie delen .

En nu ga ik gauw
haar plantjes water geven! ;-)

Het zijn er nog geen tien
maar het begin is er.
Het eerste elfje
heb ik ook al gespot!

NB: Zij heeft mijn elf óók gezien!

Hier in de polder bevindt zich een kudde (heet dat wel zo?) paarden. Vaak ga ik er kijken. Ze hebben een flink stuk grond tot hun beschikking en kunnen er heerlijk ravotten. Soms lijken het wel wilde paarden zo gaan ze tekeer. Gefascineerd en vol respect kan ik er naar kijken. Ik ben geen 'paardenmeisje' en nooit geweest ook. Ik was altijd een beetje bang voor paarden; ik vond ze te groot. Ooit mocht ik op een pony van een vriendinnetje, maar er was geen zadel. Ze vertelde me hoe ik mijn ene been over de kont van de pony moest zwaaien. Ik zwaaide mijn been niet hoog genoeg en gaf de pony dus per ongeluk een schop tegen z'n kont. En ja hoor, hopla, daar ging 'ie, in galop. En ik hing er half naast, me in paniek vastgrijpend aan de manen van het beest. Uiteindelijk moest ik me laten vallen. Nee, dat was niks voor mij. Maar foto's van paardenbeesten en hun konten maak ik graag.

I See You!
Genietend van de zon, zag ik mezelf ineens twee maal verschijnen in het glas van de deur. Ik had wel genoeg naar de mekkerende mezenbollenetende mezen gekeken. Mijn boek had ik inmiddels half verslonden. En vanwege gebrekkige loginspiratie heb ik mijn beide reflecties maar op de foto gezet. Tja, het is weer een luie lome dag geweest. En dan kom ik slecht tot actie, maar mijmer ik slechts een beetje.

Door haar gevonden. En inmiddels heb ik 'm al gemaakt.
Jammergenoeg mag je er maar één verzenden.
Maar ach, het gaat om het idee. Ik ben benieuwd hoe ie geworden is.
Hier te vinden en te doen.
En nog maar heel even gratis.

Hmm. Ik had ze nog niet op,
Maar dit exemplaar was erg lekker.
Een herinnering komt vrij en doet me verlangen
naar zon, zee, strand in verre oorden en
zwoele warme winden en zout water.

Op het moment wel 10 knoppen.
Wat een leliefeest wordt dat!

En over state of mind gesproken.
Om me heen storten een aantal dierbaren in diepe mentale en fysieke ravijnen.

....Haalt diep adem....

Kom maar op.
Ik kan het wel hebben.

Het geroezemoes. Het is warm. Mijn hoofd rustend in mijn hand. En ik doezel weg. Ik zou zo in slaap kunnen vallen als ik dat wil. Ik doe het niet, ik vecht tegen de slaap, want ik wil niet slapen. Want stel je voor dat ik ga snurken. Dat overkomt mensen soms. Of dat ik per ongeluk mijn hoofd neervlij op de schouders van mijn onbekende buurman, nog erger! En ook dát overkomt mensen. En daar moet ik eigenlijk altijd een beetje om lachen. Ik wrijf weer in mijn ogen. Ik pak opnieuw mijn boek en huppekee: dat monotone geluid, heerlijk en ik drijf er op weg. Dit keer laat ik me meedrijven. Ik vind het goed. Niet naar iets of iemand, ook geen diepe slaap, maar dit keer naar een state of mind. Rust. Om me heen maak ik mijn eigen stilte. Heerlijk na een dag druk gedoe. Het treinritje duurt maar 12 minuutjes, maar o wat kan het af en toe lekker zijn!

I.O.U.

Lees hier meer

''Ik heb nog nooit een schoft of een heilige gezien. De dingen zijn nooit helemaal zwart of helemaal wit, alles is grijs. Mensen en hun zielen ook…'' Met deze uitspraak van een van de subpersonages is niet alleen de titel, maar ook de kern verklaard van de roman Grijze zielen van de Franse auteur Philippe Claudel (1962). (Bron)

Ik ben weer aan het lezen. Heerlijk!

Voor iedereen.
Voor een aantal vrienden in het bijzonder.

Pandora, zij die door allen met geschenken begiftigd is, is in de Griekse mythologie de naam van de eerste vrouw, die door Hephaistos werd gevormd uit water en aarde. Zij werd door Zeus aan de stervelingen gezonden om onheil over hen te brengen, nadat Prometheus vuur uit de hemel gestolen had, met het doel om de mensen uit hun ongelukkige toestand te verlossen. Zij was bekoorlijk schoon.

Alle goden hadden haar goede gaven geschonken. Zeus gaf haar een doos, waarin alle ongelukken waren opgesloten, zodat deze haar, indien de doos gesloten bleef, niet treffen konden. Hij liet haar daarop door Hermes brengen tot Epimetheus, de domme broer van Prometheus, die haar niettegenstaande de waarschuwingen van zijn broer tot zijn vrouw nam. Toen de door Zeus geschonken doos uit nieuwsgierigheid geopend werd, kwamen daaruit allerlei rampen, ziekten en zorgen te voorschijn, die zich over de aarde verspreidden. Alleen de hoop was nog in de doos, toen Pandora haar weer sloot. Vandaar dat onder de hevigste rampen die de mensen op aarde teisteren de hoop hun nog altijd bijblijft.

Bron tekst: Wikipedia
Foto: Hier ergens

En ineens weet je het:

Lees hier meer

Ken je die educatieve tekenfilmserie nog? "Er was eens... '
(Geïllustreerd door Albert Barillé)
Daar kwamen altijd twee gemeneriken in voor.
En steeds als ik George Bush jr. zie,
moet ik aan een van de twee denken.
Deze dus:

Het meisje van de Zeeman. Daar heb ik iets mee. Ik heb sowieso iets met die winkel. Wat een puinhoop en wat goedkoop, maar wat een leuke kleine kadootjes voor neefjes en nichtjes (of onderbroeken ofzo, gna). Precies voor die kids die nog blij zijn met een niemendalletje, vooral omdat ze een kadootje krijgen en je aan ze gedacht hebt.

Ik begon dit schrijfsel niet om reclame te maken, maar vanwege een jongedame die in die winkel werkt. Tempo Traag. Hoe lang de rij klanten ook is, ze raakt niet in de stress. Nooit. Stoicijns slaat ze bedragen aan op de kassa, zegt wat er afgerekend moet worden, hoort de ruilsmoezen aan en geeft geen krimp. ´Rustig aan dan breekt het lijntje niet´, dat moet haar levensmotto zijn. Vol bewondering sta ik in de rij te wachten en te observeren.

En zo observerend, nemen mijn gedachten een loopje. Ik weet dat er een hoop mensen niet tevreden zijn met het werk dat ze doen. Vaak bezitten mensen kwaliteiten die ze in hun dagelijkse werk niet kunnen benutten. Jammer is dat, zowel voor hen als voor de werkgever. Hoe vaak zitten mensen niet in het verkeerde beroep. En dus vroeg ik me af hoe de wereld er uit zou zien als we allemaal eens switchen van baan. Je verzint wat je leuk vind en waar je goed in bent. En dat ga je dan doen.

Op wat kleine details (okee, understatement) na -wat doen we bijvoorbeeld met superverantwoordelijke banen als arts en rechter- ben ik er zó nieuwsgierig naar of dat dingen dan beter/anders/gemotiveerder/tevredener/vul-zelf-maar-in gaan.

*zucht*

Ik denk nog even verder.

Gedumpt worden is nooit leuk. Tenzij.
Ik ineens op het WWW een foto van mezelf terugvind.
Mijn fotoblog als onderwerp voor een log notabene.
Met een aardige opsteker over mooie z/w foto's van Nederlandse bodem.
Ai, mijn teenslippers worden te klein. Ik ga er naast lopen!

Nee hoor, alle gekheid op een stokje.
Gewoon leuk. Ik voel me gevleid, maar verder vooral hobbyist.

Handtekening iemand?
:-)

Summertime...and the living is easy.
Fish are jumping, and the cotton is high.
Your daddy's rich... And your mamma's good-lookin'
So hush little baby, don't you cry...

Gershwin op mijn hoofd en ik geniet.
Op deze zwoele zondag laat ik de zonnestralen mijn lichaam kastijden. Brand zon, brand! En badend in zon en olie duik ik weg in mijn gedachten. Ik denk aan jou. Waar ben je? Wat doe je? Denk je nog wel eens aan mij? Ik mis je, ik mis het contact. Jij bent (ver?) weg. Buiten mijn bereik en ik mis je meer dan ooit. Je bent niet tastbaar, maar toch zo dichtbij. Ik hoef maar aan je te denken en je bent er. Heerlijk om te doen alsof. Alsof je hier bent. Ik heb je zoveel te vertellen en zoveel te laten zien. Ik heb je ook veel te vragen. Hoe zou jij het aangepakt hebben? En wat zou jij doen? Ik wil je horen lachen en ik wil die stralende lach zien. Ik wil je emoties voelen. Je trotsheid, je zelfverzekerdheid, maar ook je onzekerheid. Ik weet dat het niet mogelijk is, maar toch. Op deze mooie dag kastijd ik me met zon en onmetelijke verlangens. Naar jou.

En wat bekt dát woord lekker zeg.
Zowel in het Nederlandsch als in het Engelsch:

Rearviewmirrorimage

Heel soms blijf ik een beetje hangen in het verleden,
maar meestal probeer ik juist vooruit te kijken.

Soms zoek je je gek en is de oplossing zo simpel.
Gewoon de tag popup gebruiken voor een popup.
Tja. Ik had het zelf kunnen verzinnen.

Graven in water
Dat doe ik graag vol overgave en in trance
Op zoek naar wat? Ik weet het niet
Maar ik moet graven
Instinctief zodra ik water zie.

Graven in water
Dat doe ik graag vol overgave en in trance
Op zoek naar wat? Ik weet het niet
Maar ik moet graven
Instinctief zodra ik water zie.

...(Mechelse herder) was er werkelijk van overtuigd
dat zij als schoothondje geboren is.
Daar zit je dan. Met een hond op schoot.
Was trouwens een gezellige BBQ vanavond.
Lekker gegeten en de hond ook! ;-)
Morgen gelukkig vrij!

Vandaag effe niks
Geen reacties of fotootjes
Geen verhaaltje (behalve dit dan)
SmaRts is moe en ze lijkt wel
Met de dag moeier te worden
Haar kinnebak stort steeds frequenter
Met volle kracht op haar toetsenbord
Zowel thuis als op het werk
En inmiddels staat er qwerty
In haar kin gegraveerd
Voor vandaag wel weer welletjes

-zucht-

Morgen weer een dag en anders overmorgen of de dag erna, toch?

BTW: Nog een dokter in de zaal?
Die verstand heeft van geisoleerde verhoogde gamma-gt's bij niet-alcoholisten??

Dat ben je zelf.
Zo gaat de Sire tekst toch?

Afgelopen nacht werd ik abrupt uit mijn eerste slaap opgeschrikt door het geluid van een auto zonder banden. Géén banden. Geen rubber dus; slechts metaal. En geloof me: het geluid van metaal op straatklinkers is niet prettig. En zeker niet om kwart over twee 's nachts. En ook zeker niet na mijn gestolen-auto-ervaring. Binnen één seconde stond ik voor het raam en zag hoe een klein autootje met minimaal één missende band en een waanzinnige snelheid voorbij reed. Om even later te stoppen. Aan de kant van de straat. Drie (jonge)mannen stapten uit en gingen te voet verder. Ik stond inmiddels met de telefoon in mijn handen buiten en belde de politie. Ik vertelde van mijn vermoeden dat deze auto gestolen was en zij zouden een kijkje gaan nemen. En inderdaad. Ze waren er zo. Binnen een uur was ook de bergingswagen er, waaruit ik opmaakte dat het hier dus inderdaad om een gestolen auto ging. En weer in deze keurige nieuwbouwyuppenwijk. Nou, laat dat keurig maar weg. Ik ben bang dat ik deze wijk binnenkort ga inruilen voor iets anders...Hoekhuisje? Anyone?

Maar. Waar ik me over verbaas. Waarom sta ik daar in mijn eentje midden in de nacht, opgeschrikt uit mijn slaap. Alléén. Is er dan niemand die iets hoort of ziet? Of interesseert het de mensen niet? Of durven ze niet? Statistisch gezien kan ik toch nooit de enige zijn die dit in de gaten heeft?

Oh. En met een gestolen auto rij je dus inderdaad zolang die het doet. Dan zet je 'm aan de kant van de weg en loop je verder of zoek je een andere. Wederom een vermoeden bevestigd gezien. Grmpf....

So far mijn recentste nachtelijke uitspoking.

Wel 45 kilometer. En in die afstand is er veel te zien. Halverwege bleek zelfs dat ik voor de jaarlijkse ooievaarsconventie was uitgenodigd. Wát een geluk dat ik in de buurt was zeg! Verder was het heerlijk, rustig, stil, sereen, een zomerse dag en perfect om op je fiets door te brengen. Resultaat hieronder te bezichtigen. En ook hier geldt weer: klik op de kleine voor een grote.

En oja. 45 Kilometer op de fiets is goed te voelen in den bips. Afstappen verwordt dan meer tot een soort van jezelf van je fiets laten vallen. En wat zal het een heet nachtje worden, want ook de schouders zijn vandaag gepijnigd door teveel zon en te weinig smeer.