Dit en afgelopen weekend had ik het genoegen in het gezelschap te verkeren van oudere mensen. En met ouder bedoel ik dan tussen de zeventig en de vijfentachtig jaar. En wat een plezier is dat. Mensen die jong van geest zijn en nog redelijk goed van gezondheid. Humor hebben en grapjes maken. Tegelijkertijd met heel veel gevoel over vroeger kunnen praten en de taboe's van vroeger nu wel kunnen bespreken. Over de twintigers van toen die niet mochten zoenen en dat stiekem 'in de bosjes' deden. Over wijken en steden die gebouwd werden. Over hoe er kilometers in het donker te voet kon worden afgelegd zonder het gevoel te hebben gevaar te lopen. Of over hoe ze pasgeleden op vakantie een glaasje sangria teveel op hadden en achteraf heel hartelijk lachen over hoe ze zich schaamden voor het feit dat ze als 'oudjes' zwalkend over straat liepen. Op nieuwsberichten waarin melding wordt gemaakt van strafbare feiten wordt heel laconiek gereageerd met een: "Sjonge, tegenwoordig mag een mens ook helemaal niets meer!".

Hoe apart is het om zo met de tijd geconfronteerd te worden. En hoe vreemd het besef dat het leven van deze mensen al zo'n eind gevorderd is. Maar hoe heerlijk om naar hen te luisteren.

Door mijn lens zie ik zoveel waarvan ik wil dat jullie het ook zien...
Nederland op zijn mooist.
Kinderdijk in op de drempel van november.
Wat een geweldig weertje weer!


En in kleur ook mooi.

Our share of night to bear --
Our share of morning --
Our blank in bliss to fill
Our blank in scorning --

Here a star, and there a star,
Some lose their way!
Here a mist, and there a mist,
Afterwards -- Day!


Emily Dickinson

People pointing
Finger-painting the world
Leaving me the silhouette of my life
And I'm filling in the negative space with positively everything

I do, I do
And it's all because of you
I do, I do
And it's all because of you

It's not emotion that I feel for you
It's not devotion that I want from you
I want someone to follow who doesn't lead the way
I want someone to listen who won't repeat what I say
And I'm filling in the negative space with positively everything

I Do
van Edie Brickell.

(NB: J., die filmstrip is erg lastig!)

Mag ik een onsje zon?
Half om half graag.

Zij kozen ervoor om niet op tijd te vertrekken en te laat te zijn op haar crematie.
Zij kozen voor de naderende vakantie en schitterden door afwezigheid op die van hem.
Wij kozen ervoor om onze energie daar te leggen waar wij die het meest nodig achtten tijdens deze twee hele moeilijke klussen. Dat bepaalde mensen bepaalde keuzes maken, soit, so be it. Maar als respectievelijk zwager en broer zul je vooral aan jezelf verantwoording moeten afleggen voor de keuzes die je maakte.

Nu nadert een verjaardag, waarbij, zoals gewoonlijk, sprake zal zijn van een samenzijn. En dit keer kiest men bij de uitnodiging voor de volgende reactie: "Als die twee meiden komen, dan komen wij niet."

Euhm....pardon?

Als taxichauffeurs bij een taxistandplaats staan te wachten op hun klanten, doen ze dat vaak met een lopende motor. Dat is behalve héél slecht voor het milieu, óók nog eens een kostbare zaak. Toch?

Of begrijp ik het weer niet?

Heerlijk was het vandaag. Met Vlinder fladderde ik vandaag over het strand van Scheveningen. Lekker zonnetje, heerlijk gewandeld en foto's gemaakt. Helaas staan een aantal foto's op échte film, zodat ik die nog niet kan laten zien. Voor nu de bijzondere wolken van vanochtend, de Scheveningse vissers en Scheveningse strandlopers. Ik vond de naam van de vogels na enig internetonderzoek, hun gedrag echter leek meer op dat van Visdiefjes!

Vlinder, thx voor de leuke dag! Wat mij betreft voor herhaling vatbaar!

Vandaag fladder ik waarschijnlijk aan de kust!

Ik kan soms zo enthousiast zijn, blij, zenuwachtig en noem het allemaal maar op. Bij nieuwe, leuke, spannende dingen, mensen of situaties. Dan ben ik weer die SmaRts die zich met haar vriendin op tienertoer midden in de nacht verschanst had onder de biljarttafel van jeugdherberg Nijverdal of voor de deur van Henny Vrienten van Doe Maar stond. Hahaha, als een doldwaze tiener. En zo ben ik nog steeds, alleen geen tiener meer. En als ik me dan ineens besef dat ik alweer...euhm 29 ben ;-), dan denk ik één tel: "Hoort dit wel?" om daarna gelijk weer mijn eigen gang te gaan! Lekker he, gewoon jezelf zijn?

(En ja, ik tik 'm zelf wel in: Dit was er één in het kader van: "Hoe ouder hoe gekker!")

"Breek je nek niet over alle snoeren en statieven!"
"Lekker donker"
"Waar stond mijn diafragma nou op?"
"Ik zie niks"
"Ja, lachen graag!"
"Ik krijg kramp in mijn kaken"
"Goud is strand, zilver is skipiste"
"Shit, daar gaat dat snoertje weer"
"Wat voor film had jij ook al weer?"
"Ik kan dat schema niet lezen"

En wát vind ik het leuk om te doen, dat gekneuter.
Mag ik mijn HBO-opleiding nog inruilen voor de fotovakschool?
Aah, ja joh? Please?

NB: Was het eigenlijk wel de derde avond? Of inmiddels al de vierde? :-S

Geconcentreerd zat ze voor haar beeldscherm en tuurde naar de letters die verschenen. Haar vingers gleden soepel over het toetsenbord. Ze was moe en haar maag protesteerde tegen het feit dat ze de afgelopen zes uur niet meer had gegeten. Ineens liep er een rilling over haar rug. De ontspannen sfeer van daarnet was verdwenen. Een beklemmend gevoel bekroop haar. Er was iets veranderd, maar wat? Was het het licht, was het de lucht? Ze stond te snel op van haar bureau, werd duizelig en draaide zich om. Wat ze zag benam haar alle adem. Ze schreeuwde: "Nee!!". Dit kon toch niet waar zijn? Waar was iedereen? De afdeling was leeg, alle bureau's verlaten. "Dus toch...", schoot het door haar hoofd. Maar hoe had dit kunnen gebeuren? Zij was toch hier geweest? Of was ze zo geconcentreerd aan het werk geweest dat ze van de hele reorganisatie niets had gemerkt? Ze keek op de klok: drie uur. Ze keek naar de datum op de krant die op haar bureau lag en haar hart maakte een sprong: zondag 24 oktober 2004. De laatste keer dat ze naar haar werk ging, was 20 oktober. Ze begreep er niets van. Waarom vond ze in haar geheugen geen herinneringen van de periode tussen 20 en 24 oktober? Waar was ze geweest? Wat was er gebeurd? Ze wankelde terug naar haar stoel en ging beduusd zitten, vastbesloten dit tot op de bodem uit te zoeken. "Want," dacht ze, "als er in dit bedrijf zó met personeel omgesprongen wordt, moet daar eens héél nodig over gepraat worden!".

Uitleg:
Voor mijn afstuderen moet ik een artikel -zoals in tijdschriften- schrijven over een hrm(human resources management)-gerelateerd onderwerp. En er komt niets uit mijn vingers of hoofd, behalve dit soort onzin. Wat denken jullie, als ik dit nou een pagina of 15 lang voor elkaar krijg te produceren, zou ik er dan mee wegkomen?

Nee hoor, ik heb geen slaap...

Filips II zag in Willem van Oranje zijn belangrijkste tegenstander in de Nederlanden. Zonder zijn leider zou hij de opstand gemakkelijker de kop in kunnen drukken. Daarom verklaarde Filips II Oranje in 1580 vogelvrij. De Spaanse landsheer stelde een beloning van 25 000 kronen in het vooruitzicht voor diegene die Oranje zou doden. In Delft bleek hij uiteindelijk ook niet veilig: op 10 juli 1584 schoot Balthasar Gerards, die zich onder valse voorwendselen aan het hof van de prins had aangediend, dood op de trap. De kogelgaten in wat nu de Moordhal heet, zijn de stille getuigen van deze daad. De moordenaar vluchtte, maar werd al snel gegrepen en na gruwelijke martelingen terechtgesteld. Hoewel Oranje weinig geliefd was op het moment van de moordaanslag, werd hij binnen enkele jaren geëerd als de Vader des Vaderlands (Bron).

Delft is leuk!

Mijn moeder was haar Ze was mijn moeders beste vriendin, ze deelden lief en vooral haar huwelijksleed. Mijn moeder liet haar bij ons thuis overnachten als het niet ging. Voor de derde keer is ze nu getrouwd en ook deze derde keer is het helemaal niks. Het had allemaal zo goed kunnen zijn. Hij heeft goed geleerd, werkte als zelfstandige. Helaas, hij ging drinken en hij gokt. Hij maakt al het/haar geld op. Zij werkt zich in de rondte om de boel draaiend te houden en hij is inmiddels onder curatele gezet. Alle bankrekeningen staan ver in de min en sparen en betalen doet ze op haar chipknip.

Op Blaak bedelden altijd twee dakloze heren ("Heeft u een cent voor deze arme vent?"). Meestal gaf ik ze niets, maar draaide mijn hoofd niet weg. Toen ik nog rookte gaf ik ze wel eens een sigaret en heel soms het losse geld dat ik toevallig in een broekzak had. Sinds het bedelen strafbaar is geworden, zie ik ze niet meer. Laatst zag ik één van de twee weer. En toevallig had ik veertig cent los op zak en gaf hem die. Ik vroeg 'm hoe het met zijn vriend was. Zijn gezicht klaarde op en dolenthousiast vertelde hij me dat zijn vriend nu in een project woont, familie heeft gevonden die hem helpt en zelfs een mobieltje heeft en dat dat een beetje komt doordat hij hem had voorgesteld aan zijn hulpverlener.

Mensen en geluk. Het blijft ons maar bezighouden. Ik ben er zelf zo naar op zoek. Wat is het? Hoe ziet het er uit en wanneer heb je het? Geluk, voor iedereen anders, maar toch, het zet me aan het denken. Is geluk niet gewoon de kunst van het relativeren en tevreden zijn met wat je hebt? En ligt het niet gewoon voor het oprapen?

Niks is lekkerder dan een grijze zaterdag af te sluiten met een wandeling in de Biesbosch en wat een geluk dat dat zo dichtbij is. Juist aan het eind van het daglicht klaarde de hemel een klein stukje op en mocht ik toch weer een stukje schemerzone zien. Na zulk nat weer zijn kaplaarzen of wandelboots eigenlijk wel een must in dit soort natuuroorden. Nu liep ik tot aan mijn enkels in de modder. Het eerste wat ik morgenochtend doe is een wandel-outfit in de auto mikken. Just in case. Laarzen, boots, wind/regenjack en de plu ligt er standaard in. Dat moet toch afdoende zijn?

• Balletje van de muis is verdwenen of het stekkertje van m'n toetsenbord is uit de pc gehaald.
  
• De hendel van mijn bureaustoel staat op scherp. Als ik wil gaan zitten stort m'n stoel dertig centimeter in.
  
• Mijn perforator zit met een elastiek vastgebonden aan mijn bureau.
  
• Het snoertje van de hoorn van de telefoon is eruit of het speakertje is met plakband afgeplakt.
  
• Collega M. heeft een project opgezet en hiervoor een hoop werk verricht. Stuurt hierover een mailtje naar alle andere collega's. Ik loop even weg van mijn pc en vergeet 'm af te sluiten. Collega J. neemt de situatie waar en mailt vanuit mijn pc naar M. terug: "OPROTTEN!" Als ik terugkom bij mijn pc begrijp ik in eerste instantie niet waarom M. via de mail aan me vraagt of het wel goed gaat met me. Later valt het kwartje.
  

Tijd voor revanche.
Tips, anyone?

>-)

Schreeuwen werkt niet op dit blog.
Jullie mogen hier gewoon fluisteren.

Soms waan ik me in een andere dimensie. En soms krijg ik zo'n fatalistisch gevoel over me heen. "Waar gaat het heen met de wereld? Alles lijkt in de war!". De trigger is vaak iets wat ik als ongewoon ervaar. Meestal heeft dat te maken met de natuur. Ganzen die hoog vliegen op momenten dat dat niet hoort. Dolfijnen (superintelligente wezens notabene) die zich zomaar op een strand werpen en zich niet meer terug laten dirigeren richting zee. Zonnevlekken of magnetische storingen afkomstig van de zon waardoor zaken hier misgaan.

Vanochtend bekroop me weer even zo'n vreemd gevoel.
Om 06:15 uur ga ik de deur uit om naar het werk te gaan. Ik loop twee passen op straat en het waait hard. In mijn ooghoeken zie ik iets over straat bewegen en ik ga in eerste instantie uit van een blad dat van een boom gewaaid is. Maar ergens vinden mijn hersenen dat dát het niet kan zijn. Dus ik loop er naar toe en kijk opnieuw en goed en denk tegelijkertijd dat ik gek word. Een kreeft! Een rivierkreeft. Lopend, op straat. Langs geparkeerde auto's. Onderweg naar? Zeg het maar. Nu zeggen sommige mensen misschien "O, maar die zie ik dagelijks!", nou, ik niet. Ik heb in mijn hele leven (behalve tijdens vakanties in tropische wateren of restaurant-aquariumbakken), nog nooit een kreeft zo los over straat zien lopen.

En ja, er is hier vlakbij een rivier, maar waarom zit dat beest niet in het water? Wat doet 'ie op straat? Of had 'ie het zo slecht naar zijn zin in de vijver waar hij woonde dat hij besloten heeft zijn biezen te pakken? Nee helaas, een foto heb ik er niet van. Ik wilde hem zo snel mogelijk van straat krijgen, voor hij platgereden werd en heb 'm in de buurt van water weer neergezet. Ter compensatie een op internet gevonden plaatje. Deze is identiek aan degene die mij vanochtend passeerde.

Maar vreemd blijf ik het vinden....

Bloot kan helaas niet, dit is en blijft een net blog. Een blote arm wil ik doen of een been, maar of het dan nog interessant is. Van voetbal heb ik weinig verstand en eigenlijk interesseert het me niks en met de 'fan'-atiekelingen tussen de toeschouwers van tegenwoordig eigenlijk nog minder. Italiaans voetbal vind ik leuk, maar dat heeft weinig met het voetbal te maken en des te meer met de voetballers zelf! Auto's? Neuh, ik geloof dat ik daar ook weinig mee heb. Ik zou ooit nog eens in een Jaguar E-type willen rijden en in een Mercury Sable Wagon. De BMW Z1 is ook een droom. So far SmaRts en auto's. Klussen? Ik ga ervan uit dat mannen hier niet op zitten te wachten. Klussen is trouwens altijd herrie: man doet het op zijn manier, vrouw bemoeit zich ermee en weet het altijd beter. Dat het ook vaak zo is, is een ander verhaal! Hahaha!!

In het kader van doelgroepbewust logbeleid (ik verzin ze ter plekke!) vraag ik me af of ik me meer in bovenstaande onderwerpen moet gaan verdiepen. Suggesties? Anyone?

Update:
Ter info; de trigger voor dit postje: Quote: "...leuke verhalen maar wel veel vrouwengesmul..."

Meet Kiki.

Beetje jammer van het slechte weer. Verder was het best een lekker dagje vandaag. Ik zou in ieder geval T. en H. bezoeken. Zij wonen zowat naast de beste hazelnoottaartbakker van de regio, dus gelijk maar gebakjes én een taartje voor thuis meegenomen. Hmmm, jummie!
T. geholpen met de computer en H. maakte een heerlijke lunch. Thuis aangekomen direct weer op pad; ik besloot dat het tijd was voor meer en vers groen in huis. Bloemen werken hier zelden, omdat de twee katten die altijd testen op speelbaarheid en dat loopt voor de bloemen (en meestal ook voor de vaas) slecht af. Nieuwe planten dus. De varen was op sterven na dood en kreeg een eervolle dump in de groenbak. En verder waren de buitenpotten voor de helft van de prijs en aangezien ik die binnen ook leuk vind, gingen er dus twee mee. Moegestreden van weer een dag lekker bezig zijn besloot ik de middag met een tonijnpizza. En nee, anders dan de foto zou doen vermoeden, niet bezorgd maar uit de oven dit keer.

Van vanavond.
Kon het niet laten.
Alweer niet!

Blaadjes die vallen
Melancholie
Herinneringen aan
Een fijne zomer
Maar toch
Het warme gevoel
Van herfstkleuren
Geven dit seizoen
Haar eigen charme

Zestig ballonnen
Of een taart met zestig kaarsjes
Meer waarschijnlijk:
Lekker uit eten met z'n allen
Of misschien een stedentripje
Mét vlucht natuurlijk
Want je hebt nog nooit gevlogen
Ik zou je heel de wereld willen geven
Kreeg ik maar de kans
Vandaag is je verjaardag
En ik vier 'm toch!

Natuurlijk mag jij ook een foto maken!

EINDHOVEN - Het Máxima Medisch Centrum in Eindhoven heeft per abuis 24 medische dossiers van patiënten bij het vuilnis gezet. Een wandelaar vond de papieren in een container achter het ziekenhuis en bracht ze naar het Eindhovens Dagblad. De dossiers zaten in vijf ladenkastjes, die per ongeluk samen met een aantal oude kasten bij het afval waren gezet. De papieren hadden eigenlijk naar het medisch archief moeten worden gebracht. Het ziekenhuis zegt "zeer geschokt te zijn door dit ernstige incident" en heeft zijn excuses aangeboden aan de betrokken patiënten. Het Eindhovens Dagblad zal de dossiers teruggeven. (Bron: Teletekst)

Ik kan vaak mijn hersens breken over het 'waarom' van mensen. Wat beweegt en motiveert mensen? Zo vraag ik me al een tijdje het volgende af bij dit soort berichtjes. Het had overigens ook het verhaal kunnen zijn van 'de pc van de officier van justitie'. Waarom kiest de wandelaar ervoor om direct naar de krant te stappen met zijn vondst? Wat is zijn motivatie? Gaat het om geld? Gaat het om een persoonlijk vendetta? En begrijp me goed; ik vind ook dat er zorgvuldig moet worden omgegaan met persoonlijke gegevens. Dat stel ik ook niet ter discussie. Maar op die dossiers staat de naam van het hospitaal. Hij had toch even contact op kunnen nemen met dat ziekenhuis?

Leven we misschien in een tijd waarin we niet zelf de ander durven aan te spreken op zijn/haar verantwoordelijkheid? Vinden we het prettiger dit te doen via, bij voorkeur, de media, zodat de ander ten overstaan van het collectief, voor joker staat? Ik begrijp er weer helemaal niets van, want als ik iets in iemands ogen niet goed doe, dan heb ik liever dat diegene mij daar rechtstreeks op aanspreekt en niét dat hij dat via een ander doet.

En steeds weer sta ik verbaasd van mezelf (geeft zichzelf een schouderklopje).
Ik heb een leuk laptopje gekregen (thx Mér!). Ik heb er geen verstand van en ik weet niet of het een bijzonder goed of leuk of misschien wel oud dingetje is, maar hij werkt. En er past een draadloos netwerkkaartje in. En dat laat SmaRts niet zomaar over haar kant gaan natuurlijk! Mogelijkheden ziet ze. De mogelijkheid om bijvoorbeeld lekker vanaf de bank, in haar not so elegante joggingpak, te loggen. Het kost een ochtendje, maar dan heb je ook wat. May I present: mijn eerste postje vanaf het Lappie!

Ik ben goed in wit,
ik ben ook goed in zwart
Maar nog liever volg ik,
zoals Frank Boeijen zingt,
de kleur van mijn hart.

En even wat anders: Ik duik in mijn elegante (not) joggingpak lekker voor de tv vanavond.
De verwarming staat aan, katten op schoot en Brad Pitt *zucht* als Achilles op dvd.
Bye you all! Alvast een fijne avond!

...I looked up and noticed the old dead tree
curling the bones of its crippled fingers
in an evening prayer. And no other tree
in the garden had such power...


(Fragmenten uit: 'The Dead Tree Lesson' by Mark Allinson)

When cancer rears it's ugly head

Er zijn in Nederland ongeveer 400.000 kankerpatiënten. Elk jaar wordt bij ruim 69.000 mensen kanker vastgesteld en overlijden er circa 38.000 mensen aan deze ziekte. Borstkanker was met 11.300 nieuwe gevallen de meest voorkomende vorm van kanker in Nederland. Bij vrouwen vormde deze aandoening een derde van het totale aantal. Na borstkanker volgde darmkanker met 9.200 nieuwe gevallen (zowel bij mannen als bij vrouwen ruim 13 procent van het totale aantal), gevolgd door longkanker (8.800 nieuwe gevallen) en prostaatkanker. Met 6.900 nieuwe gevallen in 2000 was prostaatkanker de meest voorkomende vorm van kanker bij mannen (ruim 19 procent van het totale aantal). Longkanker stond met 6400 gevallen bij mannen op de tweede plaats. Bij vrouwen nam deze aandoening met 2400 gevallen (7 procent van het totaal) de derde positie in. Andere veel voorkomende vormen van kanker waren huidkanker (5.800 gevallen, waarvan 2.400 melanomen), kanker van de urinewegen (2.700 gevallen, voornamelijk blaaskanker), lymfklierkanker (2.600 gevallen), kanker in het hoofd-halsgebied (2.400 gevallen), baarmoederkanker (1.500 gevallen van het baarmoederlichaam en 700 gevallen van de baarmoederhals) en maagkanker (2.100 gevallen).
(Bron: ikcnet)

Mijn moeder overleed aan een Grawitz-tumor. Per jaar komt die tumor ongeveer 1400 keer voor in Nederland. Hoe groot is de kans dat de moeder van je collega, waar je notabene een bureau mee deelt, dezelfde tumor heeft?
Iemand goed in kansberekeningen?

Herfst

1000 dorre bladeren voor mijn deur
brengen mij op niet 1 gedachte.



J. Bernlef
(uit: Achter de rug 1960-1990,
Amsterdam 1997)

Ja alweer.
Maar ditmaal alleen mijn ip-adres.
Want een uurtje of wat geleden heb ik een nieuw modem van Chello gekregen. Dus mochten jullie in de statistieken ineens iets anders zien dan usual: dan ben ik het tóch. It is I, SmaRts! Ik race nu met 600 km/uur over de internetsnelweg. Echt waar hoor (probeert nu zichzelf te overtuigen)! Resultaat: nieuw ip.

"En wat heb je gedaan vandaag?"
- "Vooral veel geslapen, ik was wel vroeg op, maar ben daarna stiekem nog even terug gegaan"
"En het was zulk mooi weer?"
- "Ja, dat zag ik ook toen ik mijn ogen open deed, grmpf"

Maar ik heb het wel goed gemaakt met mezelf. Lekker vers en veel fruit gehaald bij het boodschappen doen en daarna appel-etend hier de Merwelanden in. Opnieuw een poging gedaan om de bevers te spotten. Zonder resultaat helaas. Die bevers zijn net als de koala's in Australie: een toeristenlokkertje. Ik heb eenmaal het genoegen mogen hebben kennis te maken met het Australische. Bijna drie maanden lang. In die drie maanden heb ik precies nul maal een koala gezien. "Raar hoor, anders zijn ze er altijd". "Gisteren waren ze er nog". Ja, ja. Nou, met die bevers is het net zo. Al zo vaak was ik er en nog nooit heb ik ze gezien. Ik zie er alleen maar toeristen.

Amerikaanse (Hooghartig en zonder pardon): "Is this path good to walk on?"
SmaRts (zonder na te denken): "Yes, it is."
Amerikaanse (betuttelend): "Well, where are you from?"
SmaRts: "I'm from here, I live in Dordrecht"
Amerikaanse (wereldvreemd): "Oh. I rarely meet people who speak English"
SmaRts (nijdig): "Well excuse me, here in the Netherlands everybody speaks English."

Ik heb een schreeuwding in de kantlijn geplaatst.
Ik weet nog niet of 'ie blijft.
Even kijken of 't wel handig is.

Net zoals dat ik geen sokken aan wilde (maar er uiteindelijk toch aan moest toegeven, brr...), wil ik nu niet aan mijn winterjas. En dus ook vandaag wéér dat spijkerjackie. En ik heb het al de hele dag koud. Ik ben bang dat ik die dikke jas toch héél binnenkort uit de kast moet trekken. Brrr...again.

Heb ik door die staking zomaar ineens weekend midden in de week, een midweekend dus.
De woensdag was ik sowieso al vrij. Maar ik neem het risico niet om met slecht weer op een koud station te wachten op een trein die toch niet komt. De auto is geen optie vanwege zeer gebrekkige parkeergelegenheid en een positief vrije-urensaldo daar bovenop geeft tesamen een mooi excuus om het weekend eerder in te laten treden. Mijn midweekend begint dus morgen.
Werken (euh...aanwezig zijn) doe ik dan alleen nog aanstaande vrijdag om daarna opnieuw weekend te hebben.
Mèn, wat heb ik het zwaar!

En oja; prettig midweekend dan maar alvast. Gna.

;-)

Mensen, allemaal bedankt voor de reacties op dit postje.
Ik heb het vanavond voor zijn voeten gegooid en ben eigenlijk weinig wijzer geworden dan ik al was of door jullie reacties geworden ben. Het is en blijft een lastig vraagstuk, ook volgens de docent. En hier kunnen heel wat 'bomen over opgezet worden'.
Bijna alles hangt en staat met Doel, Belang en Schade. En dat moet in het ergste geval beoordeeld worden door de rechter. Vakliteratuur induiken en bezien hoe anderen ermee omgaan is voorlopig zijn advies. Ik denk dat als ik iemand 'portretteer' ik diegene maar informeer en om toestemming voor publicatie op internet vraag. Niet zo spontaan, maar wel aardig ingedekt. En zo kan het dus nog wel even duren voor ik 'koppen' plaats. Want ik vind dat ik dan eerst wat steviger in mijn schoenen moet staan. En ik moet natuurlijk nog slachtoffers zoeken! Wie biedt zich aan? Gna.

'Op een grote paddestoel, rood met witte stippen....'
Die kennen we allemaal wel.



Maar deze??
Ik ben benieuwd van welke kabouter deze is.

Over mensen fotograferen.

Hoe ga je daar mee om? Ik neem aan dat je toestemming moet hebben om te publiceren. Maar vraag je dan van te voren of mensen op de foto willen? Wel jammer, want de mooiste foto's maak je als ze het niet in de gaten hebben. Vind ik dan. Zwervers bijvoorbeeld; geef je die een eurootje voor een foto? Of spelende kinderen in het park. Staat een beetje raar als je daar als vreemde foto's van gaat nemen. Hoe is het met de regels gesteld? Wat mag en wat mag niet? En van wie is de foto? Van mij of van 'het model'? Honderdduizend vragen en wellicht evenzoveel antwoorden.

Iemand vroeg me wanneer ik eens mensen laat zien. Maar eerst wil ik antwoord op al deze vragen hebben, voordat ik 'koppen' op internet zet. Maandag hebben we weer les. Ik zal het eens in de groep gooien.

Verstand op nul en de informatie gewoon je hoofd binnen laten komen zonder iets terug te geven. Met de museumjaarkaart en de camera op stap. Lekker dichtbij; Rotterdam. Hier is nog zoveel te ontdekken! Nederlands Architectuur Instituut, Villa Sonneveld, Boijmans van Beuningen. Alledrie aanraders. Koptelefoon op en luisteren naar de rustgevende stem van de audiotour. En if u don't mind, hou ik nog even vast aan het zwartwitconcept, ik geloof tóch dat mijn voorkeur daarin ligt.

Nieuwe plugin gevonden om van couleur naar zwartwit te gaan.
Leuk!

1.

What is one to make of a life given
to putting things into words,
saying them, writing them down?
Is there a world beyond words?
There is. But don't start, don't
go on about the tree unqualified,
standing in light that shines
to time's end beyond its summoning
name. Don't praise the speechless
starlight, the unspeakable dawn.
Just stop.

2.

Well, we can stop,
for a while, if we try hard enough,
if we are lucky. We can sit still,
keep silent, let the phoebe, the sycamore,
the river, the stone call themselves
by whatever they call themselves, their own
sounds, their own silences; and thus
may know for a moment the nearness
of the world, its vastness,
its vast variousness, far and near,
which only silence knows. And then
we must call all things by name
out of the silence again to be with us,
or die of namelessness.

by Wendell Berry

Steeds had ik er geen erg in.
Vandaag zag ik 'm en kocht 'm direct.
'Terug naar de kust' van Saskia Noort.
Ik duik straks vanuit de douche mijn bed in
én het verhaal!

Update:
Tis héél spannend!

Update II:
Tis uit en inderdaad de recensies waard!
Een aanrader.

Beste mevrouw SmaRts,

Dank u voor uw e-mail. Helaas zit er voor u, ook vanuit Avis, geen vakantie
in naar Kaapstad!

Het klopt dat dan iemand uw e-mail adres heeft gebruikt. Ik verwacht dat u
er zelf al over heeft nagedacht, maar u kent geen de heer SmaRts die een auto
wil huren in Kaapstad, zelf geen e-mail adres heeft en die van u daarvoor
heeft gebruikt? Voor de zekerheid laat ik de reservering staan. Vandaag of
morgen zal u misschien nog een automatische herinnering krijgen, maar die
kunt u dan als niet verzonden beschouwen.

We hopen in de toekomst u (en niet een geheimzinnige huurder) te kunnen
verwelkomen bij Avis!

Ik raak dingen kwijt. Zomaar dingen.
Zó heb ik ze en zo zijn ze verdwenen.
Mijn telefoonadapter? Weg.
Mijn wierookjes? Weg.
En Joost (die het normaal gesproken wel weet), is ook al weg.
Ik bevind me vast in de nabijheid van een zwart gat.
Of bevindt het zwarte gat zich in mij?

Nespresso voor de major-dip-dagen. Ik hou van espresso, dus die geniet sowieso mijn voorkeur.
Maar voor even snel tussendoor en voor iedereen die niet van hele sterke koffie houdt, is deze toch wel een mooi alternatief. De oude werd heel oud en dat was te proeven ook. En tegenwoordig zijn ze er ook in veel meer kleurtjes.




Oud



Nieuw

En ja, hij smaakt véél beter.

"Fotografie is keuzes maken!", zegt de docent van de fotocursus.
Maar geldt dat niet voor zoveel?*
Gelukkig hadden we gisteravond tijdens de cursus keus genoeg!
Want zij trakteerde. Omdat Nibor jarig was.

*correctie: Geldt dat niet voor alles in het leven?

Waar gebeurd (vanmiddag):

De sneltrein van Rotterdam naar Dordrecht.
Stopt op station Lombardijen en rijdt dan door naar Dordrecht.

Normaal gesproken.

Vandaag reed de machinist met een rotvaart Lombardijen voorbij.
Lullig.
Vooral voor degenen die uit- en in wilden stappen.

:-P

Onderwerp: Uw reservering bij Avis Autoverhuur

Hartelijk dank voor uw internetreservering. Uw reserveringsnummer is
0064-xxxx-AA-x.

Uw verhuurgegevens zijn:
Huur van woensdag, 06.10.2004 11:00 tot dinsdag, 19.10.2004 20:00
Verhuurstation: Cape Town, Cape Town International Apt
Openingstijden op dag van aanvang van de huur: 00:00-23:59 uur
(telefoon ( 27 21 93xxxxx ))
Inleverstation: Cape Town, Cape Town International Apt
Openingstijden op dag van beëindiging van de huur: 00:00-23:59 uur
(telefoon ( 27 21 93xxxxx ))
Autogroep: Autogroep C (bijv. Vw Golf)
Huurprijs: 500,89 EUR


Ik wist niet eens dat ik daar heen ging.
En zo snel al.
Wat een verrassing!

:-S Lees hier meer

Aan de Hollandsche Hoek.
Hoe grijs het weer en hoe druk op het strand.
En wat lang geleden alweer. De laatste keer dat ik bij 'de boten' was, kon je de mensen nog uitzwaaien vanaf de kade. Nu is het niet meer dan een soort van Schiphol met een Check-In-Balie.

*zucht*

The progress mankind makes...

Wat een gekke koeien hebben ze in Maassluis.
Ze drinken hier vast gekleurde melk.

Als SmaRts ergens voor gaat, dan doet ze dat ook met volle overgave.
Zo erg zelfs dat ze er over droomt.

Ze zat op een mooie zeilboot ergens in een mediterrane omgeving. Lekker briesje, aangename temperatuur en een strakke blauwe zee. Mét haar fototoestel. Want ze moest met een korte sluitertijd het opspattende zeewater fotograferen dat ontstond op het moment dat die hele mooie man vanaf de boot zo de zee in dook.

:-S

En zo ziet een stukje resultaat van het buitenshuiswerk eruit.
Spelen met de sluitertijden.

Heen en weer, heen en weer...

"Hoeveel standjes kun jij maken?"

Wat is dat nou voor vraag? Dat vraag je toch niet?
Nou, in sommige gevallen wel dus. Om er namelijk achter te komen hoeveel stapjes jouw camera heeft voor wat betreft de sluitertijd en de diafragma-instellingen. Het was vandaag tijd om het fotohuiswerk te maken.

De camera snapte niet waarom er alleen maar auto's gefotografeerd moesten worden. De eigenaar van de camper 'wilde best wel even heen en weer rijden' en onze auto begreep niets van die honderd meter die hij steeds in zijn voor- en achteruit moest rijden. Verder is het best wel balen als je denkt een korte sluitertijd ingesteld te hebben en het blijkt een lange te zijn (hè J.?). En met zware vingers is die ontspanknop van die analoge zó ingedrukt (kuch). Een fotorolletje van 36 is écht zo volgeschoten hoor!

En veel belangstelling: "Waarom maakt u foto's van onze auto?" en "Oh, wat leuk, een fotocursus. Moet u straks ook met een rode jurk tussen de narcissen staan?". Het trekt inderdaad wat bekijks, iedereen wil weten wat je waarvoor aan het fotograferen bent. En met het ontwikkelen erbij zijn we nu toch zo'n 5 uurtjes bezig geweest. En zo zijn we weer van de straat!

:-)

En nu ik toch op dreef ben. (Ja, ik ben in een beste bui vandaag. Grr....).
Soms voel ik me hier in Nederland totaal niet serieus genomen als redelijk intelligent (toch?) mens. Het kabinet is een lacher eerste klas. Alle drukte om de voet van Balkenende. Nou, hij had toch al geen poot om te staan tussen die Zalmofielen daar! Tssssk.
En verder: H6 en ging dood door de fles. Ook weer gedoe met overlijden en een middenstip, buiten alle proporties om. Dan denk je dat je alles gehad hebt en het niet gekker kan.
Maar dan. Op televisie kijken naar bekende Nederlanders die zichzelf klysma's toedienen? AAARGGHH!!! Mensen waar gáát dit over?

Ik hoor niet in dit land. Echt niet. Misschien ook wel niet in deze tijd of deze wereld.

En huppekee, tis vrijdag, maar gelijk even overal mee afrekenen. Dan heb je dat maar gehad. Ik heb er al eens vaker over geschreven. Wat schrijf je wel en wat niet? Waar hou je rekening mee en waarmee niet. Inmiddels zijn er veel mensen die meelezen, ook veel mensen uit mijn real life. Ik probeer hier dingen neer te kwakken die uit mezelf komen. D'r is hier maar weinig dat niet van mijzelf is. Mocht iemand dan ook meelezen die met dit gegeven problemen heeft: geef een seintje, per mail ofzo. Doe je dat niet: dan zal ik ook geen rekening met je houden.

Zo.

Vandaag stond in de SpIts dat een Japanse meneer een beltoon had gemaakt.
De maker beweert dat het beluisteren van die beltoon zorgt voor het groeien van de borsten.
De beltoon is al zeker 10.000 keer gedownload.

Veel gekker moet het toch niet worden.

...Altijd zal ze een afweging maken tussen voors en tegens in een bepaalde situatie. Maar deze situatie was onzeker. Altijd was het 'wel'. Maar kwam het er dan op aan, dan bleek het 'niet'. "Afkappen die handel en wegwezen" was haar eerste reactie. "dit kost misschien teveel?". Het gevolg: Obladi Oblada, Life Goes On, lalalala!
En ineens is het daar weer. Opnieuw en heviger zelfs nog dan daarvoor. Zou het dan tóch of toch niet? Aftasten, proberen, wel, niet? Het lijkt er op van wel. Écht? Want als het dan ineens echt lijkt, gaat ze er ook voor. Dat heeft ze namelijk al lang geleden besloten. En net op dát moment stopt het. Alweer. Wordt hier een spelletje gespeeld? Dan kan er minstens één slachtoffer zijn. Uiteindelijk besluit ze dat het niet goed is. Hoe verleidelijk ook. Hoe mooi ook. Wisselvalligheid pur sang is iets waar ze niet zo goed tegen kan. Dat gaat haar begrip te boven. Ze is flexibel genoeg, daar ligt het niet aan. Maar volgen is een voorwaarde. En dit is onnavolgbaar...

Aldus het resultaat van in een het hoofd opgeborrelde woordenbrij. De 'inspiratie' verdween zo snel het was gekomen. Maar aangezien zelfs die hele kleine beetjes mij zeer sporadisch overkomen (want SmaRts is niet zo'n verhalenverteller) wilde ik het hier toch maar effe kwijt. ;-)

En gaan we nog wat leuks doen dit weekend?