Morgen wereld-aidsdag. Vooral Zuid-Afrika is ziek, heel erg ziek. Ik noem het de pest van deze tijd. En als ik een héél slecht humeur heb kan ik mezelf aanpraten dat het virus gemaakt is, gefabriceerd is door mensenhanden. Mijn hart breekt als ik de ouderloze kinderen op televisie zie, alleen en doodgaand in een hospitaaltje zonder voorzieningen. Mensonterend en de Killing Fields van ons welzijn? Waarom komen de medicijnen niet daar? Hoe moeilijk kan het zijn? Alles hangt met elkaar samen, alles is verbonden. Via gigantische pijpleidingen komt olie van daar naar hier, waarom krijgen wij dan geen water van hier naar daar? Ik weet dat dat niet direct te maken heeft met het aidsprobleem daar, maar wel met de positie van Zuid-Afrika ten opzichte van de Westerse wereld? Welke belangen spelen hierbij een rol? Wie zijn de mensen die macht hebben over leven en dood? Paranoia slaat soms ook bij SmaRts toe...

Vandaag een snelcursus modelfotografie.
Wel zelfstudie hoor, met mijn collega's als slachtoffer!

Haha, dit gaat leuk worden. Wàt?
Dat zeg ik nog niet, het is eigenlijk nog geheim.
;-)

Jeemig, wat ken ik eigenlijk veel J.- 's! Maar dat terzijde.
Vandaag stonden J. en J. hier bij ons voor de deur en kwamen binnen om even een glaasje limo te drinken. J. zegt: "SmaRts, ik heb op school wewewepuntsmart (!)puntennel ingetoetst, maar ik zag mijn foto niet. Hoe kan dat nou?". Ik heb hem alsnog de goede url gegeven. Hij was zo enthousiast over het feit dat hij helemaal via internet te zien was en was ook heel erg trots op de reacties die jullie gegeven hadden. Lekker uitsloven bij de meiden natuurlijk. En vanmiddag kwam ook de vraag of zijn beste vriend en neef J. ook op mijn blog stond. Om ze nou niet teleur te stellen, plaats ik J. en J. hier allebei opnieuw. Zodat ze, als ze van de week via school komen kijken, zichzelf als eersten zien.

De fotoboeken konden wel wat verversing en een nieuw uiterlijk gebruiken. Dus heb ik ze lekker in een nieuw album 'geplakt'. Stoere flashy dingetjes. Ik heb er twee: één voor de kleurenfoto's en een voor zwartwit. Je moet toch wat op zo'n druilerige dag. Ik weet nog niet of ik dat Fotoblog wel aanhou, daar ga ik nog even over denken.

Het kan overigens even duren voor de pagina laadt. De fotoboeken staan geparkeerd bij Tiscali (evenredig gebruik van webspace) en daar hebben ze momenteel de hik.

Edit:
Voor de geinteresseerden: hier gevonden.

SmaRts heeft de doos met de dia's geopend. Een diascanner zou prettig zijn, maar een foto van de dia is best een alternatief. En zie de resultaten van mijn vader de fotograaf. Hij deed het óók graag, maar dan met dia's. Uiteraard in kleur, maar voor de gelegenheid omgezet in z/w. De eerste dia vind ik geweldig. De tweede trouwens ook. En ja, die laatste drie laten SmaRts zien toen ze nog jong en onbezonnen was en veilig in de nabijheid van haar ouders.

Ik mis ze enorm. De feestdagen komen er weer aan. En dan vraagt iedereen aan me 'of ik nog wat leuks ga doen met de feestdagen'. Tja, ik denk het niet. De afgelopen twee kersten waren erg verdrietig. En dat zal deze ook worden. Volgend jaar zal alles beter zijn. Voor nu wentel ik me in de warmte van herinneringen en melancholie.

SmaRts gaat naar het circus. Het duurt nog even hoor, maar je moet er ook zó snel bij zijn. In juni komt het circus naar Rotterdam en dan is SmaRts erbij, eindelijk! Al zo vaak heeft ze het willen zien, maar dán was het weer uitverkocht, dán weer had ze geen centen, dán weer waren er andere belangrijke dingen. Maar nu niet. Ze heeft de kaarten besteld en ja het is nog steeds hardstikke duur. Maar toch gaat ze. Een trailer van de show is hier te zien. Ben jij al eens geweest? Hoe vond je het?

Mijn aandacht wordt getrokken door het woordje ziekenhuis dat in de conversatie valt. - Bizar, dat dat tóch maar in mijn systeem blijft. Verpleegkundige ben je niet tijdelijk. Nee, dat ben je voor de rest van je leven, maar da's weer een heel ander verhaal.-
Ik hoor dus het woord ziekenhuis en draai me om. "Hoi", zegt ie tegen me en gaat weer verder met zijn verhaal tegen een man die net als ik op zijn trein staat te wachten. Ik zeg gedag terug en hiermee behoor ik tot zijn publiek en luister mee. Hij is de dakloze die station Blaak als bedelstek heeft. Hij vertelt aan de man en aan mij dat hij er even niet was omdat hij in het ziekenhuis heeft gelegen en dat het kantje boord was en dat hij bijna dood was. En dat hij eigenlijk niet naar de dokter wilde en dat die dokter vertelde dat ziekenhuisopnames voor daklozen meestal mislukken omdat ze weglopen en niet tussen vier muren willen zitten. Over hoe slecht met hem ging, dat hem dat niets kon schelen en dat hij wel een maand opgenomen is geweest. En dat hij is opgekalefaterd. Inderdaad, onherkenbaar bijna: zijn haar is geknipt, zijn baard is weg en in plaats daarvan heeft hij nu een keurige snor en dikke bakkebaarden. Toch is hij nog steeds te herkennen aan de ontbrekende rij voortanden.

De trein komt eraan. Ik moet instappen en heb geen tijd om mijn portemonnee te zoeken. Ik zeg de dakloze dat hij de volgende keer van mij wat centen krijgt, maar dat ik nu mijn trein moet halen. En hard roept hij over het perron: "Dat is goed hoor, dame! Dat weet je toch? Bedankt hè!". Hij lacht breeduit zijn tandenloze lach. Vandaag was geld niet belangrijk, luisteren was dit keer genoeg...

Vanochtend in de trein begonnen
en een derde gelezen.
Op de terugweg nog een derde
en nu inmiddels nog
zo'n twintig pagina's te gaan.
Had ik maar genoeg centjes,
dan zou ik 'm direct verfilmen!

Op een koude winternacht gaat een kapitale villa in vlammen op. Evert Struyk, gelukkig getrouwd, vader van twee kinderen en succesvol zakenman, komt daarbij om het leven, zijn vrouw en kinderen weten ternauwernood te ontsnappen. Hun vriendenclub, 'de eetclub', is geschokt en verbijsterd.
Karen vangt haar vriendin bij haar thuis op, maar al spoedig komt zij tot de ontdekking dat de vriendschappen binnen de eetclub niet zo onvoorwaardelijk zijn als zij leken. Langzaam maar zeker wordt het voor Karen duidelijk dat bepaalde mensen belang hebben gehad bij de dood van Evert.

De eetclub is een razend spannende thriller over een club mensen die de uiterlijke schijn van hun succesvolle leven willen ophouden, en het succes en het geluk tegen elke prijs zullen verdedigen (bron).

Dit keer geen rukkende reiziger, maar een gravende. Twee vingerkootjes diep en verschrikkelijk ongegeneerd. Op zijn gemak graaft hij en datgene wat hij heeft opgegraven wordt tussen wijsvinger en duim rondgedraaid. Op het moment dat ik geïrriteerd opzij kijk, kijkt hij mij aan met een onbegrijpende blik ('doe ik wat verkeerd ofzo?'). We naderen een station, net op het moment dat de vinger eruit komt (met opgraafsel) neemt iemand tegenover hem plaats. Onhandig, want hij heeft ook nog een krant in zijn handen, gaat hij verzitten. Als ik het volgende moment opkijk, zit hij rustig zijn krantje te lezen en is het opgraafsel 'handig' verdwenen. Joost mag weten waar en nee, ik wil het niet weten!!

De spullen zijn er,
nu nog een donkere kamer!

Vanavond woonde ik een lezing bij over digitale fotografie. Hoewel de meeste informatie mij niet onbekend was, wil ik jullie dit staaltje van digitale fotografie niet onthouden. Degene die de lezing hield is één van de fotografen van een panoramafoto. Een bijzondere wel in dit geval. Hier vind je hoe ze de grootste digitale panoramafoto ter wereld gemaakt hebben. Maar het is erg druk, dus hier een andere ingang voor het bekijken van de foto.

Als de kat van huis is....

'Vanuit het werkoverleg komt het verzoek zo min mogelijk gebruik te maken van je mobiele telefoon. En als deze aan staat, maak dan gebruik van de trilfunctie, behalve R., want die van R. trilt niet. Ook is het niet toegestaan een warme snack te nuttigen op je werkplek'.

Vrijdagmiddagen op het werk zijn melig. Uitgekakt komt men dan tot intellectuele hoogstandjes, waarvan de volgende de kroon spande:

'Dat het niet is toegestaan je mobiele telefoon te nuttigen en dat je vooral gebruik moet maken van de trillende warme snack van R.'

Hahaha, baas moest eens weten....

Zodra de politiek zich gaat bemoeien met de kleding die we dragen, lopen we de kans om allemaal in hetzelfde voorgeschreven pakje te lopen. En owee, wie iets anders durft aan te trekken. Ik heb het al vaker gedacht en geschreven: het doet me sterk denken aan George Orwell. Ons Nederlands kabinet is het Ministerie van Waarheid in de wereld van 1984.

Trringg!! (voordeurbel)

"Goedenavond. De glazenwasser, ik kom afrekenen".
"Euhm, ik ken u niet, u bent mijn glazenwasser niet".
"Die andere jongen loopt nu in die andere straat, ik ben echt uw glazenwasser hoor".
"Hmm, ik denk dat ik dat maar eens ga verifieren dan, ik heb mijn glazenwasser's telefoonnummer hier".

En weg is ie.

0900-8844
15 minuten later politie op de stoep.
Ik hoop maar dat ze die a**hole te pakken krijgen.

Even tussen de bedrijven door.
Druk druk druk, wat doet een mens zichzelf toch aan?

Terug van Ameland, gauw de foto's, nog even naar de fotocursus.
Dagje werken, zaken bij elkaar zoeken en vanaf morgen voor een nieuw karweitje naar Amsterdam voor een week of twee. Lekker treinen en lekker in het donker weg en in het donker thuiskomen. En ondertussen moet ik niet vergeten mijn artikel voor school af te schrijven (inspratie is weer tijdelijk verdwenen helaas).

Maar even terug naar de actualiteiten van vandaag: De grootste Nederlander....laat maar, hier wil ik geen energie aan verspillen. De bejaarden dan die recht hebben op belastingteruggave, maar de papieren niet weten in te vullen en dus óf niets invullen óf belazerd worden door louche figuren die 50 euro vragen voor het (niet of onjuist) invullen van het belastingformulier. En van Nistelrooij die 6 miljoen euro per jaar verdient en dat niet iedere topsporter het zo goed heeft. Wat voor land is dit toch? 'Onze' oudjes die belazerd worden omdat ze over de afgelopen drie jaar 900 euro willen terugvragen tegenover dat belachelijk hoge inkomen van 'onze' voetballers.

Gelukkig eindigde TweeVandaag met een stukje over de documentaire 'Tietjes'. Heerlijk! Meiden die onverbloemd praten over hun onzekerheid, over verliefdheid, over jongens, over de veranderingen in hun lichaam. De een zei tegen de ander: "Je bent mijn beste vriendin". Waarop de ander proestend riep dat ze er helemaal 'ontroerend' van werd. Zucht, meisjes van dertien; feest der herkenning.

De nacht is donker.
De stilte oorverdovend.
De wind is krachtig.
De golven woest.
De vogels rijk in aantal.
Wat een heerlijk eiland!

Het is zo ver.
Vermaak jullie!
Het zal mij best lukken.

Naakt? Ja.
Echt? Geen flauw idee.
Mooi? Ja hoor, best wel (haar lijf dan).

Hier laten ze ze zien (edit: linkje aangepast).

Update: En jeemig, wat een kritiek hebben we weer op Georgina Verbaan, haar lijf en het feit dat ze naakt in de Playboy staat. Maar ach, ook wel weer eens lekker om gewoon dat gemekker te lezen na de ellende van de afgelopen dagen! ;-)

Wist je dat doka's tegenwoordig helemaal geen € 1500,- meer hoeven te kosten?
Dat je kunt volstaan met zo'n 10% van dat bedrag.

Tralalalalala, ik word al helemaal happydepeppie....

Nu nog het huis verbouwen...

En als ik dan die vader zie breken, onwrikbaar zijn tekst uitspreekt, de tranen over zijn wangen lopen, dan breekt ook mijn hart. Want los van alle discussies en los van alle meningen moet deze vader afscheid nemen van zijn zoon.

Nederlanders zijn echte we-gaan-er-op-zondag-lekker-even-tussenuit-mensen. Het was druk in de polder. Ik ben toch maar weer de Biesbosch ingegaan. Net warm genoeg gekleed om aan het eind van de middag te verlangen naar een warme choco met slagroom, die ik uiteindelijk ook nam. Jummie. En wat een lekkere dag weer. Jammer dat het zonnetje zich een beetje terugtrok vanmiddag. Maar dat weerhield al die mensen niet om lekker te gaan wandelen. Het was druk. Veel mensen. Die zich lekker tegen je aan bemoeien op het moment dat je van schijnbaar supernormale zaken foto's staat te maken. En op het moment dat ik dan een foto wil gaan maken, zijn al die andere mensen ineens ook fotograaf. Niet rechtstreeks, nee; een meter of vijf achter me staan ze stil en kijken naar datgene waar ik een foto van wil maken. En dan hoor ik hem tegen haar fluisteren: "Tss, wat valt hier nou te fotograferen?", waarop zij tegen hem zegt: "Nou, kijk, die boom, die kleur, dat water, dat is inderdaad een mooi kiekje". En glimlachend loop ik verder. Op zoek naar een volgend mooi kiekje.

Speciaal voor haar (Mystic is into kleur momenteel ;-) ): Dié boom in kleur.

Ik stond vanochtend zowaar met inspiratie op. En juist nu vandaag het zonnetje zo lekker doorkomt. Ik heb tegen de tijd op zitten schrijven tot mijn inspratie op was en dat moment is nu. Ik zit inmiddels op de helft van de vijftien vereiste pagina's, dus dat is niet onverdienstelijk. Nu nog dit logje voor de aardigheid en ik dan ga ik er vandoor. Naar buiten. Naar het bos, of whatever.

"Gefeliciteerd! U hebt twee toegangskaarten gewonnen voor de musical Crazy For You in het Nederlands Congrescentrum in Den Haag.

SmaRts en iets winnen? Da's een unicum!
De kaarten heb ik al gereserveerd. Vlak voor kerst ga ik!

Wie een brug legt naar een ander kan altijd heen en terug.
(Jana Beranova)

Waarschijnlijk komt dit alles net zo verwarrend uit mijn hoofd als dat het er in zit. Maar toch wil ik het kwijt. Want hoe krom is het dat mijn collega voor haar gevoel aan mij moet uitleggen dat zij, terwijl ze ook Moslim is, niet dezelfde overtuiging heeft als de vermoedelijke moordenaar van Theo van Gogh.

Lees hier meer

Ten overstaan van een terras vol met koffieleutende stadgangers opgepakt en meegenomen worden. Zou de vernedering helpen of zou het de dader aan zijn r**t roesten?

Shawshank Redemption
(nu op tv)

Staat hoog op mijn lijstje van all time favourites.

Mijn zwartwitfoto's zijn best aardig geworden.
Met een 50(!) asa film en coneverlichting, heb ik denk ik gelijk gevonden waar mijn hart ligt. Dit resultaat spreekt me heel erg aan.
Uiteraard zien jullie hier een digitale foto van een analoge foto (wat is makkelijker?). En het ontwikkelen (reteduur overigens in zwartwit) is niet door mijzelf gedaan, maar door een ontwikkelcentrale. Het inrichten van een eigen doka (just for fun) is inmiddels een heel aanlokkelijk idee...

Dikke naald. Lange slang.
Rondje 1:
Bloed naar machine.
Centrifugeren.
Opvangen Plasma.
Teruggeven cellen.

En zo in totaal drie van die rondjes.
En hoogstwaarschijnlijk vanavond weer een mens gered.
(Foto's met de foon gemaakt).

Wit- te zwa- nen, zwar-te zwa-nen. Wie wil er mee naar En-ge-land va- ren?
En-ge-land is ge- slo- ten: de sleu- tel is ge- bro- ken.
Is er dan geen smid in ´t land, die de sleu- tel ma- ken kan? Laat
door- gaan, laat door- gaan, wie ach- ter is moet voor- gaan.

Jonge zwanen.
Hun mooie wit is al goed te zien door het gemèleerde verenpak.

Ik had het kaarsje geplaatst voor mensen die het nodig hebben.
Ik wil er iets aan toevoegen. Het kaarsje is momenteel ook voor de Nederlandse samenleving en voor het maken van moeilijke en belangrijke keuzes en voor het respecteren van elkaar. Vul maar in, ik kan nog wel even doorgaan.

"Meneer Balkenende? U wilde het toch over normen en waarden hebben?
Ik ben bang dat u een trein te laat bent."

Tijd om te emigreren. Waarheen? In ieder geval naar een land waar ze niet aan geloof doen.

En nog even:
Met kippevel zie ik lawaai.
En dat het vandaag 2 november is in plaats van 1 november.

Keppeterrugdruk

Met de fotocursus, met school,
met werk, met (over)leven.
Toch even gauw een kattebel.
Over een kaarsje dat brandt,
voor een aantal speciale mensen
die het even wat moeilijker hebben.

Het was leerzaam, lekker en lachen!