Op het station: "Trein komt wat later", zegt dat gekke mens van de intercom. Als ie dan komt, stap ik in. Ik zit nog niet net of er wordt omgeroepen dat deze trein niet vertrekt omdat hij kapot is. Er moet een Technische Hulpdienst komen. Dus het vertrek laat nog even op zich wachten. Terwijl dit omgeroepen wordt, vertrekt aan de andere kant van het perron de stoptrein, die mij ook op mijn bestemming had gebracht. Grmpf. Dan roept de intercom dat de eerstvolgende trein naar mijn bestemming de Intercity op Perron 1 zal zijn. Tja, da's logisch nu net die stoptrein wegrijdt. Dus, huppekee, en masse de trap af en weer de trap op naar Perron 1.

Duurt nog vijf minuten. Dan toch maar een bakkie cappucino. Dat lukt me net en de intercity komt er aan. En ik sta natuurlijk verkeerd: voor de deur van de eerste klasse. Dat krijg je hè, gewoontedier en een andere trein dan normaal. Ik stap toch in -dat stukje naar de tweede klasse loop ik wel- en ga op weg. Hotsend en botsend, want ik blijk niet de enige te zijn. En de tweede klasse blijkt twee wagons verderop te zijn. Elkaar passeren op vijftig vierkante centimeter resulteert in koffie over mijn jas. De wandeling naar de tweede klasse lijkt wel een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk vind ik, tussen drie heren die zuchtend hun tas opzij zetten, een plekje en kan ik mijn fijngebouwde (proest) achterste op een stoel neervleien en wat er nog rest van mijn cappu opdrinken.

Maandag....

Edit ca. 22:00 uur:
Mijn dag is toch weer een beetje goed;
ben aangenaam verrast door een bezoek(er) aan mijn blog.
:-)

Zo.
De eieren zijn gelegd.
Voor Verandermanagement hebben we in 9 pagina's beschreven hoe een in procedures vastgeroest bedrijf zijn marktpositie kan verbeteren en voor het vak Projectmanagement hebben we even in maar liefst 21 pagina's een Management Development Traject in elkaar geflanst. En nee, gewone lettergrootte!
Het kost even tijd, maar dan heb je ook 'wat'. Nu maar hopen dat 't 'wat' een voldoende oplevert!

Morgen zit SmaRts in het studiekot.
Ze studeert dit jaar (hopelijk) af aan haar P&A-studie. Maar daar moet je wel wat voor doen!
Tentamens zijn er niet meer. Wel hele fijne opdrachten (blurgh) zoals een businessplan schrijven, of een artikel of een paper, of een symposium (en nog meer) organiseren. En dat hele zwikkie bij elkaar maakt straks dat ik afgestudeerd ben.

Maar.
Er stond nog wat open van afgelopen jaar. En als dat niet af is, gaat heel dat afstuderen niet door. Door omstandigheden én een drie (!) moet ik (moeten wij) respectievelijk één verslag nog maken en het andere herschrijven. En dat gaan we (mijn studiemaatje en ik) morgen doen en we gaan net zolang door tot beide verslagen af zijn.

Pfff...wens ons inspiratie zodat we al vroeg in de middag klaar zijn en leuke dingen kunnen gaan doen!

Take my hand
You know I'll be there
If you can
I'll cross the sky for your love.
And I understand
These winds and tides
This change of times
Won't drag you away.

Ze komen! Op 13 juli 2005.
Wát een prijzen, maar toch, for old times sake
zou ik ze maar wat graag weer aanschouwen.
Zal het gaan lukken om kaarten te bemachtigen?

Grrr. Bij de aanhechting van het onderste puntje van m'n schouderblad aan m'n rug (ik weet niet hoe het anders duidelijk te maken) zo'n vervelende zeurende pijn. Ik stond ermee op en meestal duurt het een paar dagen voordat het over is. En spiertje, een koutje. Maar wat een vervelend rotgevoel!

Ik trakteerde mijzelf en mijn camera vandaag (eindelijk!) op een polarisatiefilter.
Kijk en vergelijk:











Zonder                                                          Met

Ik had niet naar de kapper moeten gaan.
("Ik ben blij dat u het zo sportief opneemt...")
Ik had niet naar de fotoboer moeten gaan en zeker niet als een kip zonder kop.
("U had 'm in de verhouding 2:3 moeten inleveren")

Wie zei ook alweer dat bewezen was dat 24 januari de beroerdste dag van het jaar is? Nou, mag ik dan weer even wijzen op het feit dat ieder mens uniek is en ik zeker, want voor mij is definitely 26 januari de k*t-ste dag van het jaar.

me·mo·rie (de ~ (v.), ~s)

1 herinnering
2 verhandeling over een bep. onderwerp


Lees hier meer

De achttiende januari

Moet je weten

O, dear.

Met belangrijke data voor de boeg ben ik er eentje helemaal vergeten. Niet dat die nou zo super belangrijk is, maar toch. Ik strooi inmiddels al (iets meer dan) een jaar mijn gedachtenbraaksels uit over het www via een blog. Man man man, wat kan een mens toch ouwenelen over veel en niks. En dat al meer dan een jaar lang. Pff. Ik sta versteld van mezelf. En van jullie, die trouw komen kijken. Hmm. Tijd voor bezinning? Zullen we evalueren? Mwoah, laat maar. Ik vind het wel goed zo.

Ben ik in

De wieg gesmeten!

Erg jummie.
En lekker makkelijk ook.
Je moet kaas natuurlijk wel lekker vinden.

Vijf uur 's middags, het werk of de school gaat uit. En allemaal weten we niet hoe snel we bij baas weg moeten komen. Gauw naar huis, naar school, sporten, eten of naar welke andere tijdsinvulling dan ook. Haast, dat hebben we allemaal. Snel naar de metro, rennen naar de tram, misschien halen we de trein nog wel. Niets en niemand ontziend.

Ook dat echtpaar niet. Samen tellen ze bijna tweehonderd jaar. Zijn gezicht heeft geen kleur meer, zijn huid is bijna transparant. De groeven in zijn gezicht meten wel een centimeter diep. Ik gok dat ze bij het Erasmus Medisch Centrum vandaan komen. Zij staat daar fier met de seniorenstrippenkaarten in haar hand, maar kan de stempelautomaat niet vinden. Het is ook allemaal niet gemakkelijk nu er in de metro van Rotterdam allemaal van die toegangspoortjes zijn en/of komen. Glazen wanden, toegangspoorten en een stroom van mensen die niet opletten. Schouder tegen schouder, een knal van een slingerende tas. En ook ik loop flink door. Ik zie op het bord dat mijn metro er elk moment aan kan komen.

Ik ben al tien meter aan ze voorbij gelopen als ik me ineens bewust wordt van hun aanwezigheid en van dat kleine beetje paniek dat ze uitstralen. Tegen de stroom mensen in loop ik terug. Wat kan mij die metro ook schelen? Over tien minuten komt er weer één. Ik vraag hen of ze hulp nodig hebben en ik wijs hen waar ze de strippenkaart kunnen afstempelen. Zij vraagt me of ik het wil doen. Natuurlijk doe ik het en ondertussen probeer ik me te verplaatsen in hun situatie. Ik stel me voor: oud en misschien ziek, niet zo goed ter been en onzeker over wat er om hen heen gebeurt. Een leven lang hard gewerkt, kinderen opgevoed, geknokt voor voorzieningen. En dan rent het leven hen letterlijk voorbij, zonder erg in hen te hebben. Een melancholiek gevoel overvalt me. En tegelijkertijd hoop ik dat het ondanks alles heel fijn voor ze is dat ze nog samen zijn. En als ik de strippenkaarten teruggeef ontvang ik van beiden een intens dankbare blik en een zacht "dank je wel".

Deze was op zoek
naar een leuke vakantie
denk ik.

Of misschien
is ie het zeilen zat.

"D'r zitten hier allemaal vliegen! Haal ze nou eens weg!" Geïrriteerd keek je ons aan. Je had een blos op je wangen. En je lijf deed zeer, zelf kon je er niet meer bij. Maar er waren geen vliegen. Althans, wij zagen ze niet. Jij wel. Onder invloed van morfine of ophoping van gifstoffen in je lijf zag jij vliegen. En vooral die ene dikke zat je dwars. Die moest weg. "Haal 'm weg!" riep je. En ik zei dat er geen vlieg was en ik deed de lamp aan om te laten zien dat er geen vlieg zat. Even geloofde je me. Maar toen ik het licht weer uitdeed was de vlieg ook weer terug. En weer vroeg je me om die vlieg weg te halen, die 'vieze vette rotvlieg'. Ik zei nog dat ik er niet bij kon vanwege je bed dat in de weg stond. "Nou", zei je, "Dan ga je toch een plank halen bij de Karwei? Dan leg je die op mijn bed en dan kun jer zo op staan om die vlieg weg te halen." Ik zei dat die winkel al gesloten was. Ik dacht je daarmee wel om te tuin te leiden, maar je werd nog bozer en riep "Nou, echt niet, Karwei is open tot negen uur, maar je wilt het gewoon niet voor me doen!". En je hád gelijk; Karwei was nog open, d'r was alleen geen vlieg in de kamer. Al mijn argumenten opgebruikt zuchtte ik en zei dat er geen vlieg was. "Rotmeid!" riep je, "Je wilt hem gewoon niet weghalen! Ga uit mijn ogen! Ik wil je niet meer zien!". En ik liep de keuken in, droeg de fakkel voor het moment even over aan vader en zus. Na een time-out van een aantal minuten, kwam ik bij je terug. Om te kijken of je alweer wat gekalmeerd was. Je begon te huilen en je pakte mijn hand. "Je bent toch niet boos op me?" vroeg je me. "Natuurlijk niet, gekkie", zei ik en mijn hart huilde mee.

Je kon het niet meer zeggen. Misschien waren de woorden kwijt of door de war. Misschien kon je er niet bij. Of misschien wist je niet meer hoe ze eruit moesten. Zingen ging nog wel. Maar zong je ook wat je bedoelde? Of ging dat ook allemaal door de war? "Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je!", zong je. En je zong steeds luider. Alsof je dacht dat ik je niet begreep. Wanhopig keek je me aan en ik las angst in je ogen. Ik boog mijn hoofd naar je en keek je doordringend aan. Ik zei: "En ik hou ook van jou".

Dit lijf vormt de basis van mijn foto-opdracht.
"Die had je toch al gemaakt?" Ja, da's waar.
Ik had er al één gemaakt. Een hele brave.
De versie waar ik nu mee bezig ben wordt nèt iets minder braaf leuker.
;-)
(De opdracht was: 'Maak de cover van een magazine')

Edit: Mijn maaksels heb ik weggehaald. Eén van de magazines doet moeilijk over publicatie. Copyright enzo. Nah ja, dan ben ik ook de rotste niet. Jammer, dat wel.

Vandaag was een suffe, maar gelukkig een halve dag werken. En die halve dag mocht ik opdraven in een overleg met een klant waarvan ik (mijn organisatie) opdrachtgever ben. Voorafgaand aan dat overleg beland ik voor een pc die niet de mijne is, om even wat op te zoeken op internet. Ik neem niet plaats op de bijbehorende bureaustoel, maar zak – geheel arbotechnisch onverantwoord – op mijn hurken. Ik hoor: “Hee, ik wist niet dat ze die strings ook in kant hadden!” En ik voel met mijn hand op mijn onderrug in dat stukje waar dan net mijn broek een miniem beetje open staat (maar waar mannelijke collega’s natuurlijk altijd op reageren) en roep enigszins opgelucht: “Ah joh, hou toch op, je ziet helemaal niks!”. En ik hurk en internet weer verder.

En ineens wordt het verdacht stil. Ik voel gefriemel op mijn rug. Ik kijk om, een andere collega schiet weg en ik sta op. In eerste instantie weet ik dat ze iets, maar niet wat, geflikt hebben. Maar als ik een pas gezet heb, zie ik het. Die ene heeft een hand vol confetti in mijn broek laten vallen. Met iedere stap laat ik een spoor van confetti achter me…Grapjassen!

En om maar in de sfeer van cursussen te blijven: gisteren was weer de eerste foto-vervolg-les. We krijgen een druk programma. Veel opdrachten. Errug leuk! Ik kon het natuurlijk niet laten direct al aan de eerste opdracht” te beginnen, waardoor ik gisteravond absurd te laat mijn bed in ging. Het eindresultaat? Wallen natuurlijk! Hahaha! Maar serieus: ik wil eerst even aankijken of ik er tevreden mee ben en overleggen met haar, mijn fotocursusmaatje, natuurlijk. Ik hoef ‘m pas over twee weken in te leveren. Tegen die tijd zet ik ‘m vast hier op het blog!

Edit: zie link!

Update: Om copyrighttechnische redenen mijn maaksel weggehaald.
Ik ben niet degene die moeilijk doet, maar het betreffende magazine wel. Helaas.

Ik vond gisteren een egostrelende envelop op de deurmat. Van Universiteit Nyenrode. Of ik interesse heb in hun zestien maanden durende opleiding tot Master of Science (MSc) in Management. Want zo gaat dat in een hbo-afstudeerjaar. Ze willen allemaal dat je doorleert en dat je de centen vooral bij hen brengt. Tja, Nyenrode…‘t staat wel leuk op m’n cv natuurlijk. En wat is nou helemaal zestien maanden? Binnen zestien maanden een academische titel? Helaas even in het Engels dit keer:

“The MSc obviously is a Master degree. In order to get into a Master program, you need a Bachelor degree. Translated the situation in the Netherlands, the situation is as follows. The well-known Drs. title is still in place but should be seen as the Dutch translation of the MSc degree. In order words, by completing the MSc program you will (also) get the Drs. title. So, to the International business community you could show your MSc degree and to the Dutch business community also your doctorandus degree.”

Gevleid door de ordinaire reclamefolder waarin een oproep zit voor een open dag, besloot ik vandaag eens na te gaan wat eventueel de kosten van deze zestien maanden bedragen, want ik kan bijvoorbeeld baas vragen bij te dragen in de kosten van de studie. Maar ik verslikte me zowat in het kostenplaatje:

Tuition Fee Adaptation Phase Euro: 7,900,-
Tuition fee Preparation Phase Euro: 5,300,-
Tuition Fee Integration Phase Euro: 10,500,-
Individual selection at Universiteit Nyenrode (LTP + interview) Euro: 155,-

En dat zal baas ook doen denk ik.
Toch ga ik het voorleggen, niet geschoten is toch altijd mis?

En ineens ben je hier. Maar dat kan toch niet? Je bent overleden, uiterst dood zelfs. Ik heb het zelf gezien. Ik was er bij toen je lijf ermee ophield. Toch geeft iets of iemand ons blijkbaar de gelegenheid om nog eens bij elkaar te zijn. Ik ben dankbaar want het voelt goed om je te zien, heerlijk vertrouwd.

Van een afstand kijken we samen naar al de mensen die afscheid van je nemen. Zij zien je niet en ik groei in het besef dat ik de enige ben die je wel kan zien. Het is alsof de wereld om ons heen stil staat. Alsof we ons in een andere dimensie bevinden. Je knipoogt naar me en je lacht. Ik weet dat je een pesthekel hebt aan dit soort gelegenheden. “Het gaat alleen maar om de centen”, riep je altijd en “Ik merk er toch niets van als ik dood ben!”. En nu ben je hier; op je eigen crematie nota bene.

Ik vind het verschrikkelijk om straks opnieuw afscheid van je te nemen. Ik wil je niet kwijt, ik wil je zo graag bij me houden. En zoals altijd voel je me haarfijn aan. Je komt naar me toe en je omhelst me stevig. Je troost me en vertelt me dat het allemaal goed zal komen. Dat je er altijd voor me zult zijn. Mijn hart breekt opnieuw als je mijn droom en mijn leven weer uitloopt. Ik ben bang en vrees dat dit onze laatste ontmoeting is geweest.

Uitleg Wow

Er was eens...

Ik sta te wachten bij de patatzaak tot mijn (jummie) patatjes klaar zijn. Er liggen folders waarin een Free Jump dance-evenement aangekondigd wordt. Allerlei DJ's met verschillende stijlen: Oldschool, Jumpstyle, Hardtrance, Hardcore en ga zo maar door. Over de stijlen verbaas ik me niet zo zeer, daar kan ik me nog wel wat bij voorstellen. Wel over de dresscode. Ik frons mijn wenkbrauwen en lees:

Warning "...No soccer shirts / No army boots with white and red laces / No strap-ons. Stringent searches at the door. The organisation has the right to refuse admission..."

Wat denk je ervan als we kleding maar in zijn geheel gaan verbieden?
De Mensch zal zichzelf op een creatieve wijze moeten verwarmen anders dan met kleding.
's Kijken wie er dan nog zo'n grote mond heeft.

Als ik iets geloof, dan weet ik het niet zeker.

Ik zal mijn leven daar nooit door laten leiden. Ik wil van de naad én van de kous weten. Sommige mensen geloven (!) dat de ene mens beter is dan de ander en dat de één meer rechten heeft dan de ander. En dus slaan ze elkaar de hersens in. Ze geloven. Maar ze weten het niet zeker...

Teeth sensitive to the sand
in salad greens--
I'm getting old.

(Teeth sensitive to the sand - written by Matsuo Basho
from The Essential Haiku. Published in 1994.)

Van mij mag de lente best komen hoor!

Ik spins op een nieuwe layout. Maar ik ben er nog niet over uit. Het zal niet ineens pimpelpaars met gele randjes worden ofzo, want zo is SmaRts niet. SmaRts is rustig en meestal soort van Zen. Dus rust zal ie weer uitstralen. Maar gewoon weer es wat anders. Ooit. Je merkt het vanzelf wel.

Plundra bij dat Zweedse woonwarenhuis.
Mijn portemonnee weer geplunderd. Nee, geen glow-in-the-dark-dekbedovertrek; ik slaap graag in het pikkiedonker. Maar toch, het blijft gevaarlijk, want die Zweden beplunderen mij. Iedere keer weer heb ik veel meer gekocht dan dat ik van plan was.

"Deze moét je lezen, écht iets voor jou", zei mijn collega vanmiddag. Ik zag er een beetje tegenop. Moest ik daar nou wel aan beginnen?

'Komt een vrouw bij de dokter' is het schaamteloze verslag van een man die in de bloei van zijn leven de terminale ziekte van zijn vrouw beleeft. Rauw, ontroerend, en steeds met humor. Een stijl die net als de diagnose als een mokerslag aankomt.

Ik ben vanavond begonnen met lezen en ik kan niet meer stoppen. Dit boek gaat uit voor ik ga slapen. 312 pagina's en ik ben over de helft. Man, wat een boek. Ik heb al tranen weggeveegd, ben woest geworden en ik heb hardop gelachen. Vrouwen, vreemdgaan, voetbal, kanker, tieten en de angst om monogaam door het leven te gaan. Ik denk dat dat zo een beetje de steekwoorden zijn.

En weet je wat: onder 'gratis' kun je lezen; het hele boek in drie pdf-files! Als tegenprestatie voor het niet ontvangen van de royalties verlangt de auteur een minimale donatie aan het KWF. Nou, dat moet toch niet zo heel erg zijn? Ik ben pas op de helft, maar ik wil 'm jullie graag aanbevelen! En doe niet flauw, maar doneer die anderhalve euro als je 'm download.

Edit:
En oja, laat je niet afschrikken door het muziekje op de site, die kun je gewoon uitzetten!

Update:
02:30 uur: Uit. Moest. Heftig.

Upperdate:
Ik ben nieuwsgierig hoe jullie denken.
Voor degenen onder jullie die 'm gelezen hebben een gewetensvraag: is de schrijver een egoist of niet?

Je zou verdorie net de topografie van al die 1200 eilandjes uit je hoofd geleerd hebben...
Ik was natuurlijk wel echt benieuwd hoe het daar nu gaat. Hier en hier vond ik meer info. 82 doden, 26 vermisten, zo'n twaalfduizend daklozen op nog geen driehonderdduizend inwoners. Het paradijs op aarde heeft ook een hel te doorstaan. Ik weet nog steeds niet of 'mijn' eilandje nog bestaat.

Ik heb 'm uit.
De Da Vinci Code.
En nu?
Iemand een idee voor een nieuw boek?
Liefst een thriller.

De slaapkamer van de straatkant naar de tuinkant (let wel: mét waterbed). De logeerkamer met zonnehemel naar boven, naar zolder (en ooit de kledingkasten). De boekenkasten (mét boeken uiteraard) en de computers naar beneden, naar voorheen de slaapkamer. De kamer met de kledingkasten moet ooit de nieuwe logeerkamer annex doka worden. Ooit. Niet nu. Nu kan ik me niet meer bewegen, geloof ik.

1986. Ik zou op vakantie gaan naar Canada, maar ik moest helaas annuleren (ander verhaal). Sjips. Weg vakantie. En nu? Zij werkte bij mij op de afdeling en had ook nog niets gepland. We besloten zeer impulsief dat het geweldig zou zijn om samen op vakantie te gaan. Zomerskiën. Op een gletsjer. En dié vakantie is het begin geworden van een vriendschap. Jaren waarin er geen plaats was voor strand en we wel vier keer per jaar gingen skiën. Lief en vooral ook leed hebben we samen gedeeld. Uiteindelijk raakten we allebei (een beetje) onze wilde haren kwijt en verwaterde het contact. Maar nooit echt. Soms zien we elkaar maar één keer in een jaar. En altijd is het goed. Gisteravond vierde ze haar twaalfeneenhalf jaar huwelijk. Het was gezellig. Mijn groepje échte vrienden is niet groot, bij wie is dat wel? Maar ik durf toch wel te zeggen dat zij er één is.

Van Vlinder kreeg ik opnieuw een stokje, een fotostokje dit keer.
Ik zal proberen antwoord te geven op de volgende vragen en vraag degenen bij vraag 5 het stokje van me over te nemen.

1. Welke foto is je het meest dierbaar en waarom?
Deze foto van mijn moeder; gewoon omdat het de laatste goede is.











2. Met welk beeld viel je gisteravond in slaap?
Met het beeld van de Tempelkerk in Londen. Ik heb het boek de Davinci Code bijna uit. De karakters in het boek bevinden zich op dit moment in die kerk.













3. Wat is het laatste plaatje dat je hebt gezien?
Mijn huiswerkopdracht voor de fotocursus. Heel in het piep ziet die er zo uit:








4. Waar komt je passie voor foto's vandaan?
Bij mijn ouders.
Mijn vader fotografeerde vroeger heel graag (dia's).
Mijn moeder hield van alle expressieve kunstvormen.

5. Wie mag deze vragen na jou beantwoorden en vanwaar je keuze?
Ik kies drie mensen die alledrie graag fotograferen: Hanneke omdat ze eigenlijk net begonnen is met haar nieuwe camera, Anders omdat ze een heel aparte kijk op fotograferen heeft en InnoXia omdat zij altijd de juiste sfeer op de gevoelige plaat weet te leggen. Succes jullie!

En nu is ie alweer wit! Maar dit keer mijn wit. Het statement is gemaakt. Nu maar hopen dat men zo gul blijft en niet alleen voor Azië, maar voor onze behoeftige medemens in het algemeen. En verder? Weet je wat een rotkarwei het is om een waterbed te verhuizen? Grmpf. En ik heb ruzie met mijn host over mijn nietwerkende thumbnails en jawel, mijn huiswerk voor de komende fotocursus is al klaar.20 januari gaan we weer starten! Ik zal maar niks zeggen over mijn huiswerk voor mijn 'echte' school...
Ik ben moe en aan een lekker warm waterbedje toe. Morgen weer een dag!

Net als zij ben ik er morgen niet.
Mijn log is één dag wit en je wordt 24 uur lang doorgelinkt.
Alles in het kader van giro 555.
Doe mee, stort, denk, whatever!

Man, dacht ik toch van die stokjes af te zijn....helaas. Thx Soest!
Edit: En inmiddels ontving ik van InnoXia óók een stokje!
;-) Maar vooruit dan, hier mijn antwoorden op de volgende drie vragen:

1. Wat is het totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Oeps, wil je dat echt weten?
Nou, vooruit dan: 9,72 GB (10.446.765.886 bytes) in 1078 bestanden.

2. Wat is je laatst gekochte cd?
Euhm verzinnen, Hootie & the Blowfish geloof ik.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?
- Muziek van de Vangelis. Ik heb namelijk net in de bioscoop de film 'Alexander' gezien.
- Aan MP3: Lost van Anouk.

4.Geef 3 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
- Samuel Barber - Adagio for Strings
- Mel C - Feel the Sun
- K's Choice - Everything for free

5. Aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?
Aan Xan, Vlinder en erpee. Omdat het loggers zijn van wie ik de logs graag lees én omdat het, voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk, drie zeer uiteenlopende karakters zijn, dus dat moet 3 keer interessante muziek opleveren!InnoXia

En hoe groot is dan de kans
dat je meer tijd gegund wordt?
Nou, dat valt best wel tegen.
Afgelopen oudjaarsdag is ze overleden.

J., ik denk aan jullie!

Verhitte lichaamstemperatuur door aan de gang zijnde griep maakte dat ik zo goed als de hele dag in bed lag. En ik weet dat als ik overdag slaap dat dat onherroepelijk uitmondt in de meest bizarre waanvoorstellingen:

Halfslapend en transpirerend bevond ik me vanmiddag onder een dekbed van lijken. Ik draaide aan het dekbed, ik wilde een stukje wat niet zo zwaar was, maar het lukte me niet. Iedere keer leek het dekbed met lichamen wel zwaarder te worden. En niemand hielp me. Ik kreeg het benauwd en snapte niet waarom ik niet een licht stukje kon vinden, bleef trekken aan het dekbed en langzaam maar zeker raakte ik in paniek. Het dekbed werd te zwaar...

Blergh

Sinds kort is in huize SmaRts de Dreambox volledig operationeel. Harde schijf van zo'n 160 gig erin waarmee zo'n 80 uur tv kan worden opgenomen. Een heel klein aardigheidje is onder andere dat ik schermprintjes kan maken van hetgeen uitgezonden wordt. En zojuist was dat Sting. Dus what the hack? Vooruit met de geit. Hier te zien. Nee, de thumbnails doen het nog steeds niet.

Het ziet er overigens naar uit dat SmaRts het nieuwe jaar met griep gaat starten. Inmiddels heeft ze zich kunnen douchen bij de 26ste poging om in de douche te komen. Al die andere vijfentwintig keer brak het klamme zweet haar en uit werd het zwart voor haar ogen. En nee, niet gezopen gisteren!

Zo, de mist trekt weer een beetje weg. Het huis is nog heel. Ik heb hier nog geen sirene gehoord, alleen het alarm van een auto. De katten snappen er niets van, maar vinden het wel reuze spannend. Ik heb bijna een scheur in mijn trommelvlies opgelopen, tjeezis wat een takkeherrie maakt die rommel. Ik waag me er niet aan. Nog nooit kwam ik verder dan sterretjes. En zelfs daar had ik al een beetje respect voor! Nou, ik hoop maar dat jullie allemaal nog heel zijn! Truste!