Al tijden ben ik 'verliefd'. Verliefd op een gebouw: de fabriek van Nedstaal in Alblasserdam. Fotogeniek is het. Vind ik dan. Maar ik heb dan ook wat met oud, vervallen, water en staal of metaal. Dus ik stond er gisteren voor de deur. En vanwege 'een brutaal mens heeft de halve wereld' vroeg ik of ik er foto's mocht maken. Verrassend genoeg (duhh...!) liet de portier me er niet in.
Ik mocht een email-adres achterlaten. Dan zouden ze me mailen of ik kans maak er ooit eens foto's te maken. Ik vraag me zelfs af hoe groot de kans is dat ik ooit dat emailtje krijg...

Joepie is een understatement.
Joepie is zelfs een underunderunderstatement.
Maar bij gebrek aan woorden: Joepie!

"Dag SmaRts,

Een gestroomlijnd artikel!
Een goede inleiding en ik vind je frivole begin heel mooi!
Ik geef je een 8 voor deze inspanning!

Met vriendelijke groeten,
Je docent"

I tell my secret? No indeed, not I:
Perhaps some day, who knows?
But not today; it froze, and blows, and snows,
And you're too curious: fie!
You want to hear it? well:
Only, my secret's mine, and I won't tell.
...
Winter: My Secret by Christina Georgina Rossetti

Man, man, man, je kunt ook niets aan een ander over laten. Ik ben er dit keer zelf maar naar toe gegaan. En ik heb ze aan het werk gezet. Én gezegd dat 'ie binnen nu en vier weken af moet zijn, want anders hoef ik 'm helemaal niet meer.

Aargh, wat een aanslag!
De waardestijging van het huis is aanzienlijk: één ton in euro's.
On the other hand. Mocht ik het voor de nu getaxeerde prijs verkopen,
dan kan ik aardig rentenieren. In een warm en goedkoop land een huis kopen.
Weet je dat me dat hélemaal geen gek idee lijkt?

Zoiets bijvoorbeeld?

Ik ben niet zo van de reclamerige,
de site is nog in aanbouw, maar
mag ik alvast nummer 53
van harte aanbevelen? Zie onder menu.
Focaccia Speciale. Mjummie!

Met het einde van mijn opleiding in zicht, bedacht ik me dat het wel leuk zou zijn om eens een beroepskeuzetestje te doen. Ik weet wat ik kan, waar ik goed en minder goed in ben, maar het zou zo leuk zijn als er nou eens een lijstje met beroepen uit zou komen waar ik wat wijzer van word. Dus een testje. Veel vragen over vaardigheden, waarden, activiteiten en beroepen. En oja, dat heb ik weer. Bij alle uitkomsten staan meestal wel een rijtje beroepen. Gemiddeld zo'n tien stuks. Behalve bij mijn uitkomst. Bij mij staat er maar één. En daar kan ik wat mee. Not. Wetenschappelijk Journalist. Tijd voor een nieuwe test.

:-S

Veel testen zijn overigens te doen op www.123test.nl.

De jaarlijkse inentingen, routine zou je denken.
Nope. Er blijkt bij één van de twee ineens een hartlek te zijn. Kapotte klep.
"Ze kan er gewoon oud mee worden hoor, maar ze is waarschijnlijk sneller moe". Ach, de prul en ik maar denken dat ze een beetje simpel was...

Een voorproefje.

Gisteren:
"Goed dan komen we morgen, wanneer schikt het?"
- "Nou, morgenochtend moet ik even naar de tandarts, maar 's middags ben ik gewoon thuis."
"Okee, dan zie je ons wel verschijnen."


Vandaag:
Ik wacht, dood mijn tijd met het maken van een beeldverslag (!), het is nu 16:00 uur en nog niemand gezien.
Ik stuur maar een smsje: "Wanneer komen jullie nou, want vanavond moet ik weer weg."
En het antwoord komt snel:"Oh, we bellen nog wel om af te spreken."


Aaargh!
En wat leer ik hier weer van: duidelijke afspraken maken SmaRts! Concreet zijn!
Grmpf.

En toch...analoog wint het wat mij betreft nog steeds van digitaal.
Waarom kan ik niet goed zeggen. Tis een gevoel en zeer waarschijnlijk gewoon de korrel.
De analoge zwartwitten zijn terug van de fotograaf en zien er mooi uit.
Ik heb ze wel even laten inscannen natuurlijk (zie album).

Mijn fotoboek een nieuw jasje gegeven en
gevuld met een paar nieuwe foto's uit de haven. Nu is er weer heel veel ruimte in het fotoboek. Ach, heb ik weer wat te doen. Thanks Han voor het zetje!

;-)

En ineens was daar dat mailtje, donderdag. Of wij geïnteresseerd waren maandag langs te gaan bij hen, want de staatssecretaris van SZW met beleidsambtenaar komt op bezoek. En nu heeft de staatssecretaris gevraagd of wij het leuk vinden om daar te zijn en in een kort gesprek onze rol van opdrachtgever toe te lichten.

SmaRts was trots. En vereerd dat ze dat mailtje ontving en wilde direct met ja antwoorden. Collega J. zei voorzichtig dat we dat misschien maar eerst moesten bespreken met Baas. Tegensputterend stuurde ik het mailtje door aan mijn leidinggevende en schortte mijn antwoord aan de vraagsteller op. Wachtend op antwoord bedacht ik me dat ik dan wel iets nieuws moet kopen om aan te trekken en verzon ook gelijk naar de voordelen die het heeft om een staatssecretaris in je netwerk te hebben. Je weet maar nooit.

Dus de vraag werd dus doorgespeeld. Maar die moest het eerst met die bespreken, want die was toch in overleg met die. Je snapt hoe dat gaat. En uiteindelijk kreeg ik uitsluitsel. Baas kwam en zei: "Nee, we doen het maar niet. En anders was ik wel gegaan en niet jij. En nee, negatieve publiciteit kunnen we momenteel niet gebruiken. Ze zoeken maar een andere opdrachtgever".

Huppekee, zo gaat dat. En SmaRts is weer een illusie armer.

SmaRts heeft vanwege haar zelfontwikkeling op het gebied van Personeel en Arbeid de afgelopen jaren op maandag en dinsdag de avonden op school doorgebracht. En dus geen enkele aflevering van Sex and the City mogen meemaken. Steeds vaker komt ze nu sites tegen van mensen die zichzelf presenteren als een Sex and the City-chick (of - girl, als dat enig verschil uitmaakt). En dus vraagt SmaRts zich of of het hier gaat om enige vorm van zelfpromotie vanwege het single zijn en gaat het hier om een bijzondere stereotypering waarvan SmaRts even de kenmerken heeft gemist?

Soms vind ik het zo moeilijk om me aan mijn eigen afspraken te houden. Ik had met mezelf de afspraak gemaakt om vandaag huiswerk te doen. Ik moet me nog tegen een onderzoek aan bemoeien waar we met onze afstudeerbusinessunit mee bezig zijn: het uitwerken van een enquete onder een groep werkgevers. Nee, het studentenleven gaat niet over rozen... En dan laat ik me tóch weer door de mail, het blog en de w.i.e.-lijst afleiden. En voor ik het weet is mijn potje Earl Grey op en ben ik drie uur verder en ligt mijn onderzoek nog onuitgepakt in een directory op mijn pc. Hebben jullie dat nou ook?

Wij (zij en ik) hadden vanavond onze
eerste echte fotoshoot in de studio.
J. als mijn model en zijn mams er later bij.
Erg leuk te doen, maar toch nog wel lastig.
De digifoto's zijn in ieder geval leuk geworden.
Nu de zwartwitfilm nog afwachten.

Update:
Hier een digitale in z/w.

Upperdate:
En weet je dat je zo heel snel een leuk kadootje hebt? En nog origineel ook!

Toch nog een schoolproductief dagje gehad, ondanks tandarts, visite en het bakken van een vers brood (en nee, niet in de broodbakmachine, maar ouderwets in de oven). Mijn mailtjes verzonden, me weer tegen een hoop zaken aan bemoeid en jawel: mijn in te leveren artikel afgeschreven en ingezonden. Nu afwachten. Op het cijfer. Het hoeft geen hoog cijfer te zijn; mijn lat ligt vrij laag de laatste tijd. Een 5,5 is net een voldoende en dus ook genoeg! Mijn to-do-lijst voor school gaat gelukkig steeds kleiner worden. Wat rest? Een symposium voor 100 man organiseren, fiedbekken met mijn studiegenoten, een persoonlijk ontwikkelingsplan voor mezelf maken en een eindgesprek. De data voor de diploma-uitreiking zijn zelfs al vrijgegeven, het wordt een feestje in het WTC in Rotterdam. Maar dat duurt nog een maand of vijf. Eerst maar dat papiertje en dan ga ik wel es verzinnen of ik naar dat feestje ga.

In de Canon nieuwsbrief werd ik uitgenodigd me in te laten schrijven voor een 'Picture Perfect Color Seminar' in Amsterdam, en ja! Het lijkt me hardstikke leuk om er heen te gaan. Ik heb alleen 'even' een sponsor nodig die de kosten voor het seminar op één of ander aftrekpostje kan bijschrijven. Ah joh, doe niet zo flauw. Het kost maar € 349,- ...

K *t. Ze zijn op. Hoe moet dat nu? Naar haar werk zonder kan écht niet. Ze krijgt al pijn in haar buik bij de gedachte alleen. Ze haast zich naar de keuken en trekt alle laatjes en kastjes open. Niks. Haar tas? Daar zal vast nog wel wat in zitten. Sjips. Ook niet. En nu? Geld heeft ze niet, haar portemonnee is leeg en hij heeft haar pasje. Nee, zonder kan écht niet. En stoppen is iets wat ze nog nooit heeft overwogen; overtuigd van het feit dat het haar recht is om te roken verdedigt ze haar verslaving als een tijger. Zelfs het verplegen van longkankerpatiënten heeft haar niet van het roken afgekregen.

Ze moet op zoek naar geld. Er moet los geld in huis zijn. Af en toe spuugt de wasmachine het uit broeken gecentrifugeerde geld uit. En wat ze vindt legt ze dan in een klein schaaltje. Ze rent naar boven en vindt € 2,48. Niet genoeg voor een pakje sigaretten. De moed zakt haar in haar schoenen. Ineens krijgt ze een lumineus idee. De lege flessen! Natuurlijk, het statiegeld van de lege flessen moet genoeg zijn. Ze pakt de tas met lege flessen en haast zich naar de winkels. Gelukkig is één van buurtsupers al vroeg open. De buikpijn is verdwenen als ze met haar pakje Camel de super uitloopt. Op weg naar haar werk kan ze zich niet langer inhouden en steekt al lopend een sigaret aan en inhaleert met diepe trekken.

Uitleg WoW.

En oja: SmaRts is nu 1 jaar, 2 maanden, 5 dagen en 16 uur geleden gestopt met roken ( = 433 dagen). Ze heeft hierdoor al zo'n € 1.665,37 bespaard aan die 8.673 niet gerookte sigaretten. SmaRts stopte met roken op 10 december 2003 en daar is ze is nog iedere dag blij mee!

SmaRts heeft afgelopen kerst in plaats van een kerstpakket van Baas een Groene Pluim gekregen. Een pluim is een aardig alternatief voor een cadaubon. Het jaar daarvoor kreeg ze er ook al één, maar door vervelende omstandigheden is ze er helaas niet aan toe gekomen die te verzilveren. Dit jaar besloot ze dat haar dát niet zou overkomen. En Amersfoort werd het. Vandaag. En dus is SmaRts vandaag poesjes wezen kijken. Erg mooie poesjes. Maar wel een beetje groot.

Update:
Bureaubladversie hier tijdelijk te verkrijgen.

Zij op zondag, hij op zondag.
Zij om kwart voor zeven, hij om kwart voor zeven.
Zij in januari een jaar eerder, hij in februari.

De vijftiende.

Een jaar alweer voorbij.

Het kostte even inderdaad. Maar dan heb je ook een...

8,0

Yeah!

(one down, one to go en dan ben ik weer in de pas met de rest)

Overtuigd van de commerciële uitbuiting
en tóch...

Soms is mijn hoofd een beetje een warboel. Een soort van concentratieverlies zorgt er dan voor dat mijn hoofd slechts gevuld is met flarden gedachten. Hier een stukje, daar een eindje. Dat relletje op het werk over de boventalligheid, die collega die begon over die lezing over graancirkels.... speaking of it. Graancirkels. Is dat niet bizar?

*wordt ineens wakker*

Want ik heb er ook een idee over.
Ik denk namelijk dat 'de mens' al eerder heeft bestaan op de aarde. En er zich een beschaving ontwikkelde die verder, veel verder was dan die van ons nu. Dan ineens Big Bang, de mensheid vergaat en de wereld kapot. En na verloop van tijd begint alles weer van voor af aan. En snappen we niet waarom de Pyramides in één lijn met Orion (was het toch?) staan, dat er wiskundige berekeningen ten grondslag liggen aan de Inca Paleizen en wat de link is met Atlantis. En snappen we niet waarom graancirkels net mandala's zijn en waarom ze óók weer diezelfde ontzettend moeilijke wiskundige berekeningen als basis hebben.

We moeten alleen nog even tot de ontdekking komen dat we alles al een keer eerder hebben gedaan. En dat sommigen van ons misschien nog niet helemaal vergeten zijn hoe het toen was.

Of waren dat toch andere wezens?

Niet van af te komen die accounts.
Ook ik heb er nog 50 (!) weg te geven.
Anyone?

Clive Owen.
Vanavond zag ik 'm opnieuw.
In de dvd Beyond Borders.
Met tegenspeelster Angelina Jolie.
Zij? Mijn heldin. Hij? Nice!
Hier is Clive: in kleur.
En oja, de film?
Mwoah, wel aardig.
;-)

Mijn tandarts is ziek. Erg ziek, want ineens is er een waarnemer. Ai. Hoe zal dat gaan?
Terwijl ik op de tandartsstoel naar het plafond staar blijkt zijn voortvarendheid:

"Uw gebit ziet er prima uit en daarom zou ík er persoonlijk geen genoegen mee nemen."
- "Ja, maar...", een 'mijn-tandarts-verdedigende-positie' innemend: "Hij heeft het wel geprobeerd, maar het lukte niet."
"Tja, dat komt omdat het op dié manier moet en niet op die andere manier. Volgende week maar doen dan?"
- "O, euh, graag zelfs!"

Ik heb inmiddels twee afspraken staan voor een bright 'n white smile.
Whoepiiee!!

Mijn tandarts blijkt dus achteraf helaas al wat langer ziek te zijn dan gedacht.
Ik wens hem heel veel sterkte, maar deze waarnemer mag blijven!

Tijdsbeeld.
Ik kijk, zoek en bestudeer.
Langzaam maar zeker gaat een idee vorm krijgen.

Da's nog niet gemakkelijk hoor.
Zo'n cursusje fotografie.

En?
Lekker aan het carnavallen? Da's nou iets waar SmaRts niets mee heeft. Dordrecht carnavalt niet. Tussen lallend Brabant en Dordt ligt slechts een paar honderd meter water. En toch springt die vonk niet over. Gelukkig maar, want als ze ergens een pesthekel aan heeft, dan is het wel aan vervelende- kijk-mij-eens-leuk-zijn-en-vandaag-mag-alles -dronken mensen. En nee, die ervaring heeft SmaRts niet zelf, maar slechts van-horen-zeggen. En zo wou ze dat maar laten ook.

Jummie

Zo. Dat moet wel na dat spamgebeuren.
Chocolade helpt altijd. Zeker in deze vorm!
Iemand een zoen?

Ik heb het zowat bijna gehad met dat Pivot.
Nu zijn al mijn afbeeldingen niet meer benaderbaar.
Grrr....

Update:
Ze doen het weer...pfieuw...

Mijn vorige leven moét zich bij zee hebben
afgespeeld en het is vast te kort geweest.
Onweerstaanbaar is de aantrekkingskracht
die de zee momenteel op mij heeft.

Om gek van te worden. Eerst parkeren ze zich bij de referrers en nu wordt er gereageerd met nietszeggende teksten. Ze verzinnen ook elke keer weer wat nieuws. Kan ik hier iemand voor aanklagen ofzo? Ik heb daarnet wel even 100 reacties zitten verwijderen. Stelletje...

Grmpf...








Eat this, suckers!
Minispace en Marco, thanks!

Onderaan staat ie ook, maar hier ook als hint:

Mijn log een nieuwe jas?

Verwarmen deden we ons vroeger aan de kachel die beneden stond. Op de slaapkamers was het altijd koud. Als het tijd was om naar bed te gaan, dan sprong ik mijn bed in (want je wist nooit wat er onder je bed op de loer lag) en stopte zij me in. Zo strak dat ik me bijna niet kon omdraaien. Ik lag op mijn rug en aan weerskanten van mijn hoofd lagen mijn poppen. Aan weerskanten ja, want ‘als er dan een enge man kwam’, dan zou íe eerst mijn poppen te grazen nemen en niet mij.

Eén enkele keer was ik écht bang. Ik lag in het donker te wachten tot ik in slaap viel en vloog over onbekende werelden met mijn denkbeeldige vriendje. Ineens hoorde ik het piepende geluid van mijn slaapkamerdeur. Aandachtig keek ik naar de deur, maar ik kon geen beweging ontdekken, terwijl het geluid maar doorging. Het zweet brak me uit. Wat was er nou met die deur? Wat duwde er tegen de deur? Of bewoog de deur misschien vanzelf? Misschien wilden geesten wel mijn slaapkamer in!

Hoewel het licht op de overloop scheen kon ik geen schaduw onder de drempel ontdekken. Ik durfde niet te roepen. Wie weet wat die geesten zouden doen als ik riep. Ik moest ze verrassen, dat was het, dan zouden ze wel schrikken en weggaan! Ik sprong mijn bed uit en rukte met verstokte adem de deur open. Miiaaauw! Daar zat Gompie. Onze kat. Ze wilde naar binnen.

Uitleg Wow

Kluun maakte mijn dag gisteren goed. En niet alleen gisteren, maar vandaag opnieuw. Maar laat ik bij gisteren beginnen. Kluun heeft uitgevonden dat ik over zijn boek 'Komt een vrouw bij de dokter' schreef. En hij besloot op mijn logje te reageren. Leuk! Ik wilde er direct over loggen, maar ik wist niet of hij het leuk zou vinden als ik zijn voorstel op mijn voorpagina zou gooien, dus ik mailde terug. Uiteraard over het feit dat ik zeer geinteresseerd ben in de voorproefjes en de mailinglist. En ik vroeg hem of ik nog eens over hem mocht schrijven. En vandaag per mail de mededeling dat dat geen probleem was, dus bij deze een beetje promotie van mijn kant. Omdat ik onder de indruk ben van zijn schrijfstijl en ik heel benieuwd ben naar het volgende en jullie misschien ook.

"Eind van dit jaar komt er een vervolg op Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Als je wilt, kun je op de mailinglist, je krijgt dan o.a. meteen twee voorproefjes uit die opvolger, die als werktitel overigens Kroket Speciaal heeft. Mail ‘Ja, Ik Wil!’ naar mailinglist@kluun.nl (en je kunt er ook zo weer vanaf als je Kluun beu bent)".
Geschreven door KLUUN (email) (www.kluun.nl) - 31 Januari 2005 - 13:27

De mail van vandaag?

"Hier, pak an, meteen een hele rits ouwe columns, een voorproefje uit mijn nieuwe boek, dat waarschijnlijk eind 2005 zal uitkomen en een fragment uit 'Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!', dat 17 oktober 2004 geboren is. Achttien vellen papier in je printer en printen maar!".

Heb ik lekker weer wat te lezen én ik heb besloten de gesigneerde versie van 'Komt een vrouw bij de dokter' bij hem te bestellen!