12-3-2004: Uit de tuin van mijn ouders wilde ik slechts één iets meenemen: de pioenroos.
Deze gaf zoveel mooie bloemen, daar waren ze allebei erg trots op. Vandaag dus een hels karwei om in die snijdende kou zoveel mogelijk kluit aan de struik te laten zitten en hem zo over te zetten in onze tuin. Het is gelukt. Hoop ik... Pioenrozen houden niet van verplaatst worden en het zou best wel weer eens een tijdje kunnen duren voor er weer bloemen aan zitten. Maar ja, we zien het wel, voorlopig staat hij er!

Psst....er zitten al acht (!!) knoppen in!

Zo. De laatste opdracht van de fotocursus: 'Maak een kalender' is klaar. "Wat je fotografeert moet niet datgene zijn wat altijd al op een kalender staat én het moet wel verband houden met elkaar." De originele foto's staan in kleur in mijn fotoalbum onder fotocursus. Waarom deze onderwerpen? Tja, mijn moeders spullen staan hier allemaal nog op de bovenverdieping. Kleurige zaken en het houdt verband met elkaar.

Er is ook nog een alternatieve en uitdagendere opdracht waar ik probeer mee aan de slag te gaan. Lukt me dat nou niet op tijd, dan heb ik in ieder geval deez' om in te leveren.

Zeg Xan, kunnen we geen kalenderwinkeltje beginnen?

Geachte heer SmaRts,

Een van mijn collega's heeft de bewuste methode getest op een van onze nieuwe servers (met GD2 library), hierop werkt de functie wel. De kans is groot dat ook uw weblog op een van onze nieuwe servers wel naar behoren werkt.

Indien gewenst kan ik uw domeinnaam door een van mijn collega's laten verhuizen, zodoende kunt u dan naar alle waarschijnlijkheid vrij spoedig gebruik maken van een werkend weblog.

Deze meneer is er vandaag achter gekomen dat vrouwen, SmaRts in dit geval, vasthoudend en koppig zijn. En altijd meestal gelijk hebben. Het niet kunnen croppen lag niet aan haar en ook niet aan Pivot. Het lag aan hun. Punt.

En oja, SmaRts is een vrouw, V-R-O-U-W! Op al die tig mailtjes die ik met hem (jawel, uit zíjn naam kan geen misverstand ontstaan) uitgewisseld heb, corrigeer ik het 'heer' steeds naar 'mevrouw', maar hij lijkt dat niet te (willen?) zien. Waarschijnlijk is het (ver-)crop-probleem niet alleen op hun servers aanwezig.

;-)

Moet je je voorstellen dat je naar een ongelooflijk goed restaurant gaat. Zo goed dat je je afvraagt waarom je dat restaurant niet eerder hebt gevonden. Je eet er verrukkelijk en belooft jezelf er zeker vaker te komen. En als je dan de volgende keer gaat is die zaak weg. Zomeer ineens als sneeuw voor de zon verdwenen.

Of denk je in dat je helemaal in die favoriete soap bent. De producer maakt zijn belofte helemaal waar, de juiste setting, de juiste acteurs. Alles klopt! Deze serie mag voor altijd doorgaan, zo leuk vind je het. En na de derde aflevering stopt de serie. Geldgebrek ofzo. Lullig. En jammer.

Deze voorbeelden zijn een beetje een inleiding op wat me vandaag overkwam. Ik ben namelijk een ijsfreak. Oja joh? Ja! Ik ben te porren voor alle soorten ijs. Maar sommige soorten iets meer dan andere. Hazelnootschepijs bij de Italiaan bijvoorbeeld. Maar favoriet is Haagen Dasz, en dan de smaak Caramel Cone Explosion.

Vanmiddag.
Al lopende over de Lijnbaan verlekkerde ik mezelf met de gedachte dat de Haagen Dasz in de Koopgoot weer open was. Ze zijn de afgelopen twee (?) weken dicht geweest vanwege een verbouwing. 'Ik-wil-een-ijs-je, ik-wil-een-ijs-je' neuriede ik op het ritme van mijn voetstappen. Stoer bestelde ik een beker met wel drie scoops Caramel Cone Explosion. Zo'n zin had ik er in!

-muziek in mineur-

"Sorry, die heb ik niet", zei ze.
"Oja", dacht ik nog, "Dat geluk heb ik weer".
En ineens werd ik me bewust van dat toontje in haar stem.
"Ehm, heb ik niet als in tijdelijk niet, of bedoelt u dat die niet meer komt?" vroeg ik met een soort van onzekere stem.
"Sorry, maar die komt niet meer. Hij wordt niet meer gemaakt. Tja, ik weet ook niet waarom", zei ze verontschuldigend.

En toen wist ik het niet meer. Wat moest ik nu kiezen en wilde ik uberhaupt nog wel wat kiezen, want de formule Haagen Dasz = Caramel Cone Explosion (als in 'is gelijk aan') staat voor mij als een huis.

"Kan ik u iets anders laten proeven?", vroeg ze me toch nog klantvriendelijk. En gaf me een lepeltje met ijs.
En na twee smaken geproefd te hebben, die ik helemaal niets vond, heb ik uiteindelijk besloten een poging te wagen mijn smaakje bij gok te benaderen. Ik combineerde twee smaken die mij logisch en combineerbaar leken. De combinatie bleek helaas geen succes.

*Zucht*

Einde Haagen Dasz. Met weemoed denk ik terug aan die lekkere (en dure!) ijsjes. En ergens moet ik ze dankbaar zijn dat zij mij behoeden voor geld-uitgeverij-aan-slechte-dingen. Maar dat ben ik niet.

'Ik-wil-een-ijs-je, ik-wil-een-ijs-je'

Artistiek Vandalisme

Als ik nou (eindelijk) de belastingaangifte aanpak
en bij het uitzoeken van mijn verzamelde poststukken
een hele jaargang aan salarisstroken vind.
Dan mag ik toch wel stellen
dat mijn kwaliteiten niet op
administratief gebied liggen.
Toch?

Paasbeach

Beauty is in the eye of the beholder
Inderdaad: wat is schoonheid en wanneer is iets mooi?

Ik kan van de natuur geen genoeg krijgen.
Kikkert is weer in-en boven water.
Welkom terug Kikkert, ik wens je een
net zo mooie vrouw en heel veel kinderen dit jaar.
Laat de lente maar beginnen!

Ik heb het hardstikke druk.
*kucht*
En ik ga gauw weer even verder
met druk wezen! ;-)

SmaRts is een nerd. Heeft interesses op het gebied van intellectualiteit, artistiekerigheid en ondernemen en maar weinig op het sociale vlak. Also sprach het testje. Want ergens in de test werd gevraagd of SmaRts de volgende sociale activiteiten leuk of minder leuk vond:

- Voorlezen aan bejaarden
- Achter de bar staan van het clubhuis
- Begeleiden van een zomerkamp
- Werken met geestelijk gehandicapte kinderen
- Een EHBO-cursus volgen

En SmaRts geeft toe, slechts het begeleiden van een zomerkamp kan haar enigszins beroeren. Die EHBO-test, daar heeft ze al vijf jaar van achter de rug toen ze verpleegkundige was. Voor de andere activiteiten loopt ze niet echt warm, waarbij het achter de bar staan van het clubhuis wel de climax vormt. En dus vinden de dames van het mobiliteitscentrum dat SmaRts zich vooral moet richten op datgene waar haar interesses dan wel liggen. En wordt daarmee bestempeld als intellectuele artistieke ondernemer.

Dat SmaRts denkt dat het een likmevest-testje is en ervan overtuigd is dat alleen hiermee niet de interesses op het sociale vlak gemeten kunnen worden, vinden de dames echter onacceptabel. 'SmaRts interpreteert de test verkeerd en denkt teveel na', waarmee zij weer lekker bevestigd worden in hun vermoeden dat SmaRts' interesses op het intellectuele gebied liggen.

Zucht. Je begint ergens aan, maar eigenlijk.....

Bizarre en lugubere film.
Wel een waanzinnig profi site overigens, die een goede indruk geeft van de sfeer van de film.

Over hoe dingen kunnen lopen. Zoekend naar nieuwe uitdagingen gaf een recente loopbaantest aan dat ik wellicht een baan moet zoeken als wetenschappelijk journalist. Nou, eigenlijk trekt me dat voor geen meter. Maar toch komt er dan ineens iets op je pad waarbij je denkt: "Hee, hoor ik die term nu alweer?" en waardoor het ineens een andere lading krijgt. Zo ook vandaag. Via een collega werd ik benaderd met de vraag of ik foto's wil maken van geinterviewden voor het regionale bedrijfsblad. Huppekee. Zomaar. Omdat ik nogal enthousiast met mijn camera loop te zwaaien op de zaak. En morgen mag ik direct de eerste opdracht vervullen (notabene het fotograferen van deze nieuwe opdrachtgever) en de tweede staat ook al in de agenda. Nee, ik verdien er niets mee, behalve wellicht een creditvermelding in het blad, een stukje netwerk (je weet nooit waartoe iets kan leiden) en de ervaring. En morgen is snel. Ik probeer me snel nog een heel klein beetje te verdiepen in dat wat bedrijfsjournalistiek heet. Het is tenslotte leuk om creatief met de compositie om te gaan. Als ik Google op bedrijfsjournalistiek zie ik onder andere deze afbeelding. Okee, het is inderdaad wat anders dan het standaard-achter-iemands-bureau fotograferen, maar met ze in bad gaat me nou ook weer iets te ver hoor!

Hierbij een ietwat late oplevering van de laatste fotografie-opdracht. Vorige week had ik tijdens de cursus eigenlijk niets om in te leveren. Maar vandaag heb ik het nuttige met het aangename verenigd en de opdracht alsnog voltooid. Op het strand van Hoek van Holland. Met A. en haar 55 kilo wegende Deense doggenpup Cyra (spreek uit: Kyra). Wat een dul beest. Wat een fotogenieke baas! En ja, het was weer heerlijk om op het strand te zijn. Meer en groter in mijn album, kijk onder Cyra Fotocursus.

01:00 uur. Op je fiets. Met je maat. Misschien ben je uit geweest. Misschien heb je te veel gezopen. En misschien is dat lekkere wijf aan je neus voorbij gegaan. En je verveelt je kapot. En dan fiets je langs een rij geparkeerde auto's. En al fietsend steek je één voet uit om zo één voor één de autospiegels van alle auto's kapot te trappen.

En SmaRts ziet het uiteraard weer gebeuren. Maar eer ze buiten staat zijn de vogels al gevlogen. Ze wordt zo langzamerhand een beetje moedeloos van deze tijd. Zeer waarschijnlijk bevindt ze zich in het windwak van een generatiekloof.

Mijn schoolmaatje had met mij een deal gesloten. Als zij haar artikel niet half af had, betaalde zij het etentje van vanavond. Ik motiveerde haar nog extra door dan een etentje bij Parkheuvel te eisen. Gelukkig heeft ze al zeven pagina's volgeschreven, dus het begin is er en Parkheuvel ging aan mijn neus voorbij. Het werd een overheerlijke pizza bij Angelo Betti (een waar begrip in Rotterdam) en de afterpizzaborrel hadden we in het fotogenieke Zalmhuis.

Woensdag is mijn vrije dag.
Wat vervelend zeg (not), vooral vandaag.
Ik las mijn boek uit in de tuin.

Jazeker, vandaag!
Het is officieel nog niet lente.
Maar zo voelde het wel!

(Boek: Vang me als ik val - Nicci French, leest als een trein!)

Wat denk je?
Zo beter?

;-)

Vandaag bracht SmaRts een bezoekje aan haar P&O-afdeling.
Ze heeft een vacature gevonden die haar interesse heeft gewekt.
En ze heeft zich over de functie uitvoerig laten informeren.
En het enige wat na dat gesprek in haar hoofd blijft hangen is:

"Maar dat zou leuk zijn om voor jezelf te gaan doen!"....

Hmm. Wat nu? Tijd voor bezinning.

(...) Op een gegeven moment komt er een knul op ons af. In het Duits: "Of we soms mee willen doen aan een fotoreportage die zij maken voor een Duitse krant vanwege een 'urlaubtest' waarbij het gaat om zomerskien". Natuurlijk willen wij dat! Ik bedoel, daar zijn we toch supèrmademoiselles voor? We krijgen de foto en een exemplaar van de krant waarvoor ze werken. (...) Vandaag een kwartier eerder opgestaan. Badpak onder ons skipak en om 8u aan het ontbijt. Er gingen wat zenuwen met het broodje mee door ons keelgat. (...) Constant: "Och, och, dat hebben wij weer hoor!" en we zagen onszelf al op de cover van de Cosmo en de Avantgarde staan (...) Boven aangekomen met ons facie in het zonnetje. Vlakbij de sleeplift, dus aan bekijks geen gebrek. Een hoop gefluit en tssk-ende jaloerse Nederlanders (...) We hebben ongeveer 3 kwartier geposeerd. Daarna zijn we heel de dag door iedereen nagekeken: "O, kijk, daar heb je die twee fotomodellen!" Hahaha, ze moesten eens weten! (...)

En ja, toen (b)logde SmaRts ook al.

Met poseren is ze maar gestopt.
:'-D (jokerp)

Ha die apen,
niet zo schreeuwen
blijf nou effe bij mekaar
of ik gooi je voor de leeuwen,
snuit je koker en bedaar
die daar met die blauwe billen
moeten broekies van't bestuur
asse jullie ijsjes wille
nou, vooruit maar, van de huur

Vandaag hebben we, tussen krijsende en krioelende ouders en kinderen in Blijdorp, cursus gehad.
De opdracht: het fotograferen van natuurlijke patronen. Pff, mag het de volgende keer gewoon op maandagochtend?

Vandaag voor jullie Zucchero in de kantlijn. Van de DVD 'Zu & Co Live at the Royal Albert Hall'. Ik ben al tijden fan van Zucchero en deze DVD stond op mijn verlanglijstje. En nu heb ik 'm. Geweldig! Ik geef jullie Dune Mosse van Zucchero en Miles Davis. De opnames van Miles zijn uiteraard van een jaar of vijftien geleden, maar och, wat klinkt het mooi. Helaas is de tekst niet te vertalen. Met de titel heb ik al moeite, terwijl ik kennis van de Italiaanse taal paraat heb. Maar geloof me als ik zeg dat het een erotisch tintje heeft, zoals alle teksten van Zucchero.

Zo! Eindelijk weekend.
Mijn hooggehakte laarzen (eindelijk!) uitgeschopt,
mijn nette kloffie in de wasmand gemikt.
Met het boekenweekgeschenk
(bij gebrek aan de Viva van deze week ;-) )
en Moby op mijn hoofd
het nepzonnetje in.

Weet je wel hoe lekker, luxe en relaxed het is om (en dát vooral) op kosten van de baas met de trein eerste klasse te reizen? Nou dat is het dus!

SmaRts was laks. Hield 'r software niet goed bij en vond vanmiddag weer honderd loze reacties in haar mailbox. Aaargh. Moet misschien toch maar eens overstappen op andere blogware... Maar ja. Direct weer geprobeerd aan te pakken. Ik hoop maar dat jullie nog kunnen reageren. Zoniet, mail dan even!

Ben je in een tent vanavond
Doe gewoon alsof je iemand bent vanavond
Dames blijven schudden want die beat is verslavend
All out Vanavond
Lekker stout vanavond
We gaan ballen tot we vallen
En we knallen die wapens
Malle gevallen bossen nuts op navels
Tanga’s die stallen en sellen kut vanavond
Tot je blut vanavond
Kan niet terug vanavond
Het is ballen tot we vallen


Euh....de muziek is nog tot daar aan toe, maar de tekst....

Toen SmaRts een jaar of achttien was zat ze bij een vriendin achterop de brommer. Met opgevoerde snelheid over een natte houten brug resulteerde in een klap tegen een paaltje. Jaja, zij kregen dat voor elkaar. Voorvork finaal verbogen en de brommert was niet meer. De spijkerbroek van haar vriendin over de gehele binnennaden (!) gescheurd (charmant gezicht overigens, hahaha) en een geschaafde hand. Smarts' s gebit stond in de voorkant van haar helm en er waren zelfs stukjes van de binnenkant van haar tanden afgeschoten. Lekker hoor, zo'n helm. Sinds dat ongelukje verkleurde in ieder geval één van haar voortanden langzaam maar zeker. Foto's gemaakt door de tandarts, maar nee, dood was ie niet. En dus liet ze het maar. Tot het haar ging storen als ze foto's van zichzelf terug zag. En dus weer zeuren. Er moest gebleekt worden. Haar tandarts kreeg het niet voor elkaar. Maar zijn vervanger dus wel.

Joepie! Zegt ze met een big smile!

Update:
Kosten: € 321,-
Nu nog afwachten hoeveel ik daarvan vergoed krijg...

Hier vandaag komkommertijd.

Geen spannende foto's. Geen memorabele momenten.
Wel een hoofd vol gedachten. Maar niets wat er op een beetje ordentelijke manier uitkomt. Flarden van mijn bestaan (bestaat die titel al, zonee, dan claim ik 'm bij deze!) zijn er genoeg, maar ik heb even geen zin om te verzinnen welke interessant genoeg zijn om op te schrijven.

Gewoon lekker lui dus.
Morgen beter!

Jeemig! Zo'n provisorisch tot fotostudio omgebouwde studeerkamer wordt écht warm met alle overal vandaan gesleepte lampen. Maar leuk was het wel. En lastig ook. Want iedere lamp geeft weer een ongewenste schaduw. Make-uppen, passen, meten, kijken, lachen, serieus doen en voila! Wat denk je? Zou ik je heel in de verte kunnen laten denken dat deze foto ergens zo rond de jaren dertig genomen is? Thanks Mer voor het model zijn. Jij is een kanjer, maar dat wist je wel!

In 1837 ontmoette Chopin de noveliste Mevrouw Aurore Dudevant, die ook bekend was met het pseudoniem George Sand. De twee begonnen een tragische liefdesrelatie. De affaire bleek later één van de meest invloedrijke en fatale ontwikkelingen in Chopin's leven. In 1847 eindigde hun relatie. Chopin bleef ondanks zijn gebroken hart toch componeren, maar al snel werd hij slachtoffer van tuberculose. Hij overleed op 17 oktober 1849. Hij werd 39 jaar.

SmaRts houdt van muziek. Alle muziek. Van hard tot zacht, van metal tot disco en alles wat zich daartussen bevindt. Zo kan ze ook gek zijn van klassieke muziek. Maar: niet alle klassieke muziek. Oostenrijkse walsen bijvoorbeeld zijn niets voor haar. Van Andre Rieu gaat ze over haar nek. Ze wordt al duizelig als ze er aan denkt, al die rondjes, neuh, laat maar. Pianomuziek! Dát steelt haar hart. En helemaal de muziek van Chopin. En in een melancholieke bui mag de hele buurt ervan mee genieten. Luister mee naar Chopin en voel wat hij voelde toen hij dit schreef. Dit hart moet verschrikkelijk gebroken zijn geweest. Voor mij heeft deze muziek al twee hele speciale gebrokenhartsituaties muzikaal gekleurd. En juist omdat het die toon heeft kan ik er naar blijven luisteren. Luister mee (of niet. Wat jij wilt): Prelude in E minor, No. 4, Op. 28.

Muray, Nickolas American (b. Hungary, 1892-1965)
TITLE ON OBJECT: Gloria Swanson
ca. 1922
gelatin silver contact print
24.2 x 19.4 cm.
COURTESY GEORGE EASTMAN HOUSE

Is deze foto niet geweldig?
Hier in het groot te bewonderen.
Haar portret geeft me inspiratie voor een opdracht.

Your calculated health span is 105.9 years. Vrij vertaald: U wordt 105,9 jaar oud. Hier gevonden en hier te doen. Nou ja zeg, ik had al wat kansberekening gedaan en met het zo vroege overlijden van mijn beide ouders ga ik er van uit dat ik ook de zeventig niet zal halen. En nu zou het honderdenvijf zijn?? Hahaha! Ik geloof er niks van!

En vandaag hield ik me vooral bezig met binnenzijn. Ik heb dus lekker zitten niksen met hier en daar een poging tot een foto. Aangestoken door zijn gras ben ik ook aan het herinrichten geslagen. Hier is het nog steeds rust dat de toon zet. Maar een hele nieuwe lay-out van XP voelt toch wel lekker aan. Mocht je geinteresseerd zijn: het progje waarmee ik het deed heet WindowBlinds en veel XP-themes vond ik hier. De nieuwe look van mijn pc komt hier vandaan.

Update 22:20 uur:
Ik zie ineens een sneeuwschuiver voorbij rijden...nou ja zeg! Is het zo erg dan?

“Neemt u daar maar even plaats”, zegt de portier en hij wijst naar de drie blauwe stoeltjes die naast elkaar staan. Ik wacht al tien minuten als ineens uit het niets iemand achter me staat en zegt: “U bent mevrouw SmaRts? ”. Ik knik en sta op. “Loopt u maar met mij mee” en braaf volg ik de mevrouw die me aansprak. We nemen plaats in een hokje van drie bij twee dat volledig afsluit. Heel even overvalt me een gevoel van claustrofobie, maar ik onderdruk het door diep adem te halen. “Vertelt u me maar wat u in de toekomst met uw opleiding wilt doen”, opent zij haar ingestudeerde openingszin.

Dus ik begin te vertellen. Ik vertel haar over mensen en papieren, over concurrentie op de arbeidsmarkt, over HRM, over coachen van mensen, over competenties en ontwikkelingen en over Baas die eigenwijs is, maar nog steeds zoveel goeds biedt, dat ik er eigenlijk niet weg wil. En zo uniek als mijn verhaal is, zo snel heeft ze er eenheidsworst van gemaakt door te zeggen dat ze dan toch wil dat ik een testje doe. Ze ratelt haar standaard-riedeltje en ik vertrek met een test en een afspraak voor over twee weken. En ineens weet ik ook wat ik niét wil met die opleiding: het werk dat zij doet.

Uitleg WoW.

Je raakt me aan.
Ik deins terug.
Je bent te dichtbij.
Ik voel je adem.

Je zucht.
In mijn nek.
Je staat te dichtbij.
En je stinkt uit je bek.

Hahaha!

Ik wilde een heel verhaal opschrijven over hoe mensen in een volgepropte metro in 'je ruimte' komen en hoe erg dat soms is, maar ineens besloot mijn gedachtenkronkel het op een rijmen te zetten. Sorry. %-)