Wie kent het niet? Als je doelen stelt moeten ze SmaRt zijn. Een iets andere smart dan de smart van SmaRts (volgt u het nog?), maar wel zoiets. Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdgebonden. Als je dat volgt bij het stellen van je doelen, moet het wat gemakkelijker gaan, zeggen de goeroes. Vandaag op het werk bleek maar weer eens hoe waar het tegendeel is, met de doelen die het management stelt.

Specifiek? Nou, nee. Er is inmiddels een waslijst met zaken die niet duidelijk zijn.
Meetbaar? Nou, nee, ook niet echt. Er heerst niet echt een gevoel dat zaken goed gemeten worden.
Acceptabel? Nee, een volmondig nee. Er is voor sommige doelen geen draagvlak.
Realistisch? Ook niet nee, er moeten teveel ballen in de lucht gehouden worden en dat kan niet.
En tenslotte tijdgebonden? Neuh, nog voor het één is uitgewerkt wordt het volgende al weer verzonnen.

Het is ook lastig, dat snap ik best, maar draagvlak kun je het beste creëren door mensen te betrekken bij het maken van je doelstellingen, lijkt mij. Maar ja. Wie ben ik?

Vanochtend kwam de kou in mijn lijf om er niet meer uit te gaan.
Tijd voor harde maatregelen: een zonnetje op mijn blote lijf.
Ik ben even weg.

"Take a knife
Cut out this heart of ice
Hold it high
Walk into the sun"

(Joe Jackson - Heart of Ice)

Deze zondag begon heerlijk: een ontbijt in eethuis Bazar. Lekker multiculti-oosters-van-alles op je bord. De tafels zijn erg lang geleden geverfd en het servies vertoont her en der wat breekschade, maar dat maakt het er niet minder leuk en lekker op. Mocht er zich iemand onder de lezers bevinden die veel te veel geld heeft en denkt dat SmaRtie véél gelukkiger zal worden met het runnen van zo'n soort zaak in plaats van de job die ze binnenkort gaat uitoefenen, geef maar een seintje. Ze zal uw investering dubbel en dwars waard zijn! ;-)

Niks lekkerder dan je dag beginnen op het metrostation waar één of andere idioot niks anders staat te doen dan lekker op te halen en te spugen. Op z'n schoenen, naast zijn schoenen. Gatverredamme! En goeiemorgen ook. Kunnen we spugers óók niet preventief ruimen? Overigens noemden wij het als kind 'kwajjeren'. Geen flauw benul hoe het geschreven moet worden. Ik kan het hele woord zelfs niet meer terugvinden. Maar dat terzijde. Net als zijn kwajjers.

..."Tijdens de praktische training wordt getraind op ontsnappingen en overleven in moeilijke omstandigheden. Onderdeel van het programma is een overlevingstocht in Duitsland waarbij men een week alleen in de bossen wordt gedropt zonder eten en drinken. Doel is om op eigen kracht te overleven en terug te keren naar het basiskamp."...

Ik heb een stoere zus. Niet zomaar stoer, nee écht stoer. Ze werkt bij defensie. De luchtmacht welteverstaan. Als verpleegkundige. Maar omdat verpleegkundigen bij de luchtmacht ook in oorlogssituaties terechtkomen, moet ze leren hoe ze kan overleven, hoe ze zich ongezien kan verplaatsen, hoe ze uit handen van de vijand kan blijven en ervaren hoe het is om krijgsgevangene te zijn. Als je je bedenkt dat ze tijdens de afgelopen week wel helemaal één forelletje en een aardappel kreeg, haar vuurtje aan moest zien te houden en haar thee van dennenaalden moest maken, dan kun je je wellicht enigszins voorstellen hoe zwaar dat is. De eerste twee weken zijn achter de rug, één in de bossen van Gilze en één in de bossen van Duitsland. En het is nog niet klaar. Volgende week opnieuw Duitsland in om haar weg terug te vinden zonder gezien te worden om dan uiteindelijk tóch opgepakt te worden. En dan zullen ze proberen haar mentaal te breken. En het enige wat ze mag zeggen is naam, rang en registratienummer. Zwaar dus. Maar ze doet het toch maar. En ik ben trots op d'r.

Waarom zijn nu vooral de zwanen slachtoffer van de vogelgriep?
Op zwanen reageer ik net als op dolfijnen. Hun schoonheid maakt me verdrietig. Geen flauw idee waarom. Ik denk dat ze te mooi zijn voor deze wereld...

Lekker bakkie koffie hoor!
Sloop ik verd*rie net mijn koffiezetapparaat.
^%$#@ Aaaargh!!
Hoe moet dat nou morgenochtend?

Het is vreemd te realiseren hoe snel de tijd gaat. En tijd heelt alle wonden. Zegt men. Maar is dat wel zo? Naar aanleiding van mijn vorige logje vroeg S. me of ik veel huilde. Ik antwoordde van niet. En nee, dat doe ik ook niet. Ik huil eigenlijk maar zelden. Van een jankfilm kan ik best een brok in mijn keel krijgen en tegenwoordig kan ik op begrafenissen en crematies het best maar zorgen dat ik zakdoeken bij me heb. Het lijkt wel dat emoties wat dichter aan de oppervlakte zijn gekomen sinds het overlijden van mijn ouders. Maar het huilen houdt weer op. Huilen wordt onderdrukt. Huilen maakt op tijden plaats voor een beklemmend gevoel. Alsof mijn keel dichtgeknepen wordt. Zoals bijvoorbeeld die keer toen ik toekeek hoe een opa en oma trots hun dochter en kleinzoon van het station kwamen afhalen.

15-2-04 15-2-06

En sinds vandaag is het officieel!
Zonder al te veel te verklappen:
professional, arbeid, ziekte, arbeidsomstandigheden.
Dit is nog niet de helft in een notedop.
Ik heb dus niet voor niets dat diploma gehaald!

"Nog even geduld.

Ik moet nog wat dingen afstemmen.
Knipoog..."

Aldus zijn antwoord op mijn mail waarin ik vroeg wanneer hij zou weten met welke kandidaten hij doorgaat. Jullie willen vast niet weten wat zijn antwoord was toen ik 'm gekscherend terugmailde dat ik 'dan wel zal horen wanneer ik kan beginnen'...

Vanmiddag in de trein luisterde ik een flard van een mobiel telefoongesprek af. En uiteraard verstond ik slechts de monoloog van de dame die belde en niet wat de persoon aan de andere kant zei. Dat was nou wel weer jammer.

"Ik wilde je even zeggen dat J. mij een sms-je heeft verstuurd waarin hij me vroeg een kopje thee bij hem te komen drinken. Ik dacht ik vertel het je maar, dan weet je het..." ..."Ja, echt waar!"...

Mocht ik er ooit de tijd en het geld voor hebben, dan kan ik zeker 30 afleveringen vooruit met deze twee drie zinnetjes.

pes·si·mis·me (het ~)

1 levenshouding waarbij men alles van de negatieve kant beschouwt en rekent op een ongunstige afloop => defaitisme; <=> optimisme
2 wijsgerige waardering van werkelijkheid en leven die deze als noodzakelijke oorzaken van ongeluk en ellende beschouwt

Is jouw glas halfleeg of halfvol? SmaRtie kan er in ieder geval niet zo goed tegen als mensen constant maar uitgaan van beperkingen in plaats van de mogelijkheden. Klein beetje bijzonder is wel dat er op die werkplek vaak zo gedacht wordt. Ze moet maar uitgaan van de uitdaging die die daarin verscholen zit.

Auch, is er een masseur in de zaal?

SmaRtie heeft niet echt iets met auto's. Maar eens in de zoveel tijd komt er een auto voorbij, die ze -mocht ze daar ineens centen voor hebben en dat gebeurt nooit- graag zou kopen. Een hele tijd was dat een Amerikaans bakbeest. Tegenwoordig kan ze met veel belangstelling kijken naar een 406 coupé die voorbij rijdt en met evenzoveel belangstelling naar de nieuwe 407 coupé. Als ze een auto een lekker w...lijf mocht noemen, dan was het die 406 coupé wel: mooi, strak en geweldige vormen.

Maar.




Dan loopt ze haar hardlooprondje door de wijk en ziet bij een achterbuur deze kont voor de voordeur staan. En tja, eerlijk is eerlijk. Mooi, mooier, mooist. Niet gehinderd door enig kennis van auto's, maar wel van schoonheid (denkt ze tenminste), valt ze als een blok. Geweldig! Later als ze groot is zou ze er graag een keer in rijden. Ze moet tóch maar eens even checken welke buurman bij deze wagen hoort.

Ik vind 'm leuk en wil er ook wel één!

Dat Dittrich vandaag aftrad kwam niet als een verrassing. Balen voor hem, maar ja, zo gaat dat. Als je A zegt moet je namelijk ook B zeggen, want anders kom je niet meer geloofwaardig over.

Soortgelijk maar van een andere orde is de massahysterie rondom 'de' spotprenten. Ik begrijp niet waarom en ik begrijp ook niet hoe het kan dat tienduizenden mannen (ja, mannen! Ik zag namelijk geen vrouwen op straat op het stukje van het journaal) tegelijk de straat op gaan. Ligt zo'n stad dan niet direct plat? Moet er niet gewerkt worden? Praktisch ingesteld tiep als ik ben, begrijp ik er weer helemaal niks van. Ze roepen dat Europa respect moet hebben voor hun profeet, maar hoe zat dat nou bijvoorbeeld in Afghanistan met hun respect voor vrouwen? Jaja, de pot verwijt de ketel. Het zal mijn nuchterheid wel zijn, maar 'het geloof', onwillekeurig welk geloof, blijft voor mij een onbegrip.

Nijdig ben ik inmiddels wel. Want terwijl ik aan mijn avondeten zit, bedenk ik dat het de Amerikanen wel even lekker uitkomt dat nu ineens alle aandacht op Europa gericht is. Zijn zij even geen doelwit. En wat schetst mijn verbazing als ik daarnet de site van de NOS open: "De Britse en de Amerikaanse regering veroordelen de publicaties." Gatverredamme. Matennaaiers.

Lekker verstand op nul
en klikken maar.

'First separated by countries at war, and now by loyalty to King and country, Tristan and Isolde must suppress their emotions for the sake of peace and the future of England. But the more they deny their passion, the more fiercely it burns.'

De verfilming van een legende. Releasedatum is ergens in maart. Dan weet je het maar alvast.