Tis wennen in mijn nieuwe functie. Klein detail: vooral omdat ik die nog niet uitvoer. Drie dagen per week naar Utrecht voor cursus en twee dagen in Rotterdam praktijkervaring opdoen. Dus voorlopig heen en weer naar Utrecht en da's veel file (of lang in de trein vanwege overstappen plus bus en daardoor geen optie). En de andere twee dagen ('da's pech, vrije woensdag weg') probeer ik mijn draai te vinden in mijn nieuwe werkomgeving. Druk dus. Maar gelukkig zit er een weekje leuks in het vooruitzicht.

Met blauwgestipte broek en oranje jas en schoenen zal ik uitproberen of het net zo gaat als met fietsen: 'Je verleert het nooit!'. Nog heel even en dan mag ik weer genieten van die witte bergtoppen. En van de hereniging met vrienden die ik veel te lang niet meer gezien heb. En jááh: kaasfondue! Kortom: een weekje genieten. Bijna. Nog héél even geduld.

Iemand 'm al gezien? Zoja, wat vond je ervan?

Na het aangifte doen zeg ik voor het volgende jaar alle relevante papieren op één plek te bewaren én op tijd aangifte te doen. Maar ieder jaar moet ik wéér op zoek naar waar ik alles gelaten heb. En dat betekent dus altijd weer stressen in die laatste week. Dit keer beloof ik mezelf plechtig...

Tis bedtijd, maar ik heb nog geen slaap. Lekker hoor, die klok een uur vooruit.
't Zal rot opstaan straks. :-S

Het is nog even zoeken, maar ik denk dattie begonnen is!

Dat ik in de trein bijzondere medereizigers tegenkwam wisten jullie al. Maar met de auto blijf ik schijnbaar ook niet van ze verschoond.

Op weg van Utrecht naar huis is het al frustrerend genoeg dat ik anderhalf uur doe over 65 kilometer. Als ik dan een vrachtwagen inhaal en de chauffeur toetert en hij begin flink te seinen en te gebaren, ga ik me afvragen wat er mis is. Had ik mijn grote licht aan staan? Nee. Ligt de uitlaat er onder uit? Nee, ook niet. Lekke band misschien zonder dat ik er erg in heb? Nee, ook niet. Ik laat mijn gas los en maak de afstand tussen hem en mij kleiner om er zo achter te komen wat er loos is. Op een bepaald moment heb ik oogcontact via achteruitkijkspiegel en buitenspiegel. Hij gebaart of ik hem zie. Ik knik bevestigend en gebaar ongeduldig wat er aan de hand is.

En ineens is daar dát gebaar. Dat internationale obscene gebaar. Verbouwereerd als ik ben, duurt het een seconde voor mijn hersens het beeld hebben omgezet in woord. Binnen weer een tel ben ik woest en geef zóveel gas dat ik me afvraag of mijn oude fordje dat wel kan hebben, maar het lukt. Tien seconden later is de truck uit mijn gezichtsveld verdwenen.

Pfff. Vrachtwagenchauffeurs....Heb ik weer.

Construeer van houten palen en touwen een constructie, waar het gehele team gedurende ongeveer 20 seconden een meter van de grond kan verblijven.

Je kent het wel misschien? Een onderbreking in de introductiedag leverde behalve een kennismaking met een leuke groep een vette blauwe plek. Auch.

Bloeddruk: 120/80 - Hb: 9,0
Die vierwekelijkse check krijg je er gratis bij.
Ze zoeken nog nieuwe donoren. Kom op joh, probeer 't nou es een keer!

Mijn laatste werkdag daar is voorbij. Wat mails de deur uit en wat telefoontjes van mensen die me gedag wilden zeggen. Collega's die zich zich tegoed deden aan de eitjes in het aardigheidje en een verhuisdoos(je) voor wat persoonlijke dingetjes die naar mijn nieuwe werkplek moeten. Veel zoenen en een enkeling die me verrassend lang omhelsde en twee hele mooie bloemstukjes. En dan is het grote afscheid niet eens gedaan, want vooralsnog is besloten dat uit te stellen tot een vrijdag in april, tijdens een etentje. Gezellig! En ik weet dat het tijd het voor een nieuwe uitdaging én ik heb er ook erg zin in én ik ben hemelsbreed niet heel erg ver van ze vandaan... maar toch zal ik ze missen.

Tijdens mijn zoektocht naar een leuk, klein en betaalbaar kadootje voor mijn vijftig aanstaande ex-collega's, kwam ik bij Jamin in Dordrecht terecht. En ik ben niet zo reclamerig, maar dit keer maak ik daar graag een uitzondering op. Want geheel spontaan op mijn vraag om een klein en betaalbaar aardigheidje werd ter plekke, bij wijze van offerte, een kadootje voor net één euro vervaardigd. En op die inzet en prijs kon ik geen nee zeggen. Nog vanmiddag maakten zij voor mij een doos met 50 kleine kadootjes. Mij restte slechts het strikken van een kaartje met wat woordjes.

Wat zou het toch aardig zijn als die minister Veerman de kippen van zijn buurman als eerste laat inenten, "juist omdat dát het voorrecht van de buurman van de minister is", in plaats van zijn eigen kippen. Nee, 'Eigen kippen eerst !' is Veerman's motto. Blergh.

Gisteren ging de kogel door de kerk. En wel zó snel dat SmaRtie bijna geen tijd heeft om gedag te zeggen tegen haar collega's. Aanstaande dinsdag verkast ze naar haar nieuwe werkplek. Of eigenlijk nog niet helemaal, want op die dag begint haar nieuwe opleiding. Maar ergens volgende week zal ze hopelijk haar nieuwe stekkie vinden. Snel dus. Aangezien SmaRtie zich deze week respectievelijk in Utrecht en Capelle bevindt, zal ze pas maandag in de buurt van haar naaste collega's zijn om dan direct ook al afscheid te nemen. En ook al biedt het vooruitzicht veel mogelijkheden, vertrekken blijft lastig. Ze vertrekt namelijk niet omdat ze het slecht naar haar zin heeft. Ze heeft daar gewoon een stel geweldig fijne collega's die, terugkijkend, in een hele speciale periode deelgenoot van haar leven zijn (geweest). Gelukkig zullen een aantal contacten blijven bestaan, daar gaat ze van uit. Maar het feit blijft: het zal haar lastig vallen komende maandag.

Spam in de reacties. Niet zo weinig ook helaas. Vanaf nu mogen jullie reageurs een simpel sommetje oplossen vóór het posten van jullie reactie. Dat houdt de spammers buiten de deur. Dus don't blame me, blame de botmakers maar.

Ooit had ik een Polaroid zonnebril. Als je daar de glazen uit haalde en er één horizontaal legde en de ander er verticaal voor, dan lieten ze géén licht door. "Zo kon je testen of het een echte was". Achteraf denk ik dat niemand het zou accepteren als je in zo'n winkel lekker de glazen uit zo'n bril ging slopen, maar affijn. Gisteren kon ik het niet laten het NN-gebouw nog even te fotograferen. Door de zoeker zag ik een bizar effect, dat ik zónder camera niet zag. Ik was namelijk even vergeten dat het polarisatiefilter nog op mijn camera zat. Ik denk dat 't komt doordat er een soort van polarisatiefolie tegen de ramen zit, maar echt verstand heb ik er nou ook weer niet van.

Ik besloot met: "Er zijn mogelijkheden en die gaan morgen bekeken worden". De mogelijkheden bleken uiteindelijk onmogelijkheden. Maar Baas was niet op de hoogte van de onmogelijkheid, want hij was er afgelopen vrijdag niet. Ervan uit gaande dat hij daar vandaag achter zou komen, heb ik me dit weekend voorbereid op een uit-het-vel-springende-manager. Nu blijkt hij vanwege hele nare persoonlijke omstandigheden deze hele week niet aanwezig te zijn. En 21 maart nadert met rasse schreden. Dus het gaat lekker met SmaRtie's overgang naar d'r nieuwe baan. Not. Maar het zal goedkomen. Echt waar...

:-S

Justus van Effenstraat e.o.
Architect: M. Brinkman
1919-1922
"Het complex was bedoeld voor de minst draagkrachtigen. Door de verhoogde straat konden meer woningen een eigen voordeur hebben, waren er minder binnentrappen nodig en werd er economischer met het grondoppervlak omgesprongen. Het plan was zeer omstreden...Tegenstanders stoorden zich aan het on-Hollandse karakter: ‘de platte daken, alsmede de galerij zouden gevaren van moreelen aard opleveren.’... Ook was er vrees voor vervuiling van de galerij en zou er voortdurend politietoezicht nodig zijn voor de vele spelende kinderen en de te verwachten burenruzietjes." (Bron).

8 maart, wereldvrouwendag. Mijn vrouwendag begon geweldig met een volledige lichaamsmassage van meer dan een uur. Onder het genot van Japansachtige ploingploingmuziek liet ik me heerlijk verwennen. Met de blokkades in mijn lijf viel het reuze mee. Wat knopen aan de rechterkant van mijn wervelkolom, maar ach, wie heeft dat nou niet? Het was heerlijk en met de opdracht dat gevoel vast te houden, stapte ik de auto in op weg naar het werk. Werk? Jazeker, op deze vrije woensdag moest ik even naar het werk. Want het werd tijd voor actie.

Een interne verplaatsing vraagt communicatie. Meestal tussen jouw meerdere en degene waar je naar toe gaat. Maar... De ontvangende leidinggevende is ziek. Waarneming wordt niet echt geregeld. Mijn baas zegt keihard dat hij niks uit eigen intiatief onderneemt, "...want dat moeten zij maar doen. Zolang ik van hen geen officieel bericht krijg, geldt een opzegtermijn van twee maanden". Het feit dat ik vanaf datum sollicitatie open kaart heb gespeeld doet niet ter zake. Ik ben geen partij. Het gaat allemaal boven mij om. En dat ik voor 21 maart ben uitgenodigd voor de eerste opleidingsdag voor mijn nieuwe baan is daarom niet helemaal in overeenstemming met de situatie zoals die nu is.

Actie dus.

Vandaag ging ik naar het werk om tot afspraken te komen. En op deze dag kwam het tot een zeldzaamheid, namelijk een stemverheffing (jaja, ze kan het wél hoor!) naar mijn manager ("...dus je laat me niet gaan?!"). Vlak daarna twee managers die elkaar dan toch telefonisch te woord stonden en uiteindelijk een telefoontje naar mij dat er een dialoog op gang gekomen is. Er zijn mogelijkheden en die gaan morgen bekeken worden.

Man, man, man.
't Is tijd voor een nieuwe massage.

Het lijkt wel of de to-do-dingen er harder bijkomen dan dat ze er afgaan. :-S

• Getraind worden
  
• Trainingen geven
  
• Skiën in de Franse Alpen (bijna!)
  
• Afmaken post-bachelor
  
• Andere baan
  
• Expo fotoclub
  
• Bloggen (of niet? That's nog steeds the question)
  
• Citytrip Barcelona (momenteel een enkeltje voor € 19,99, maar heb geen tijd, aaargh!)
  
• Opleiding in verband met nieuwe baan (duurt slechts 78 weken)
  

'Allochtone vrouwen hebben een dubbele achterstand. Niet alleen ten opzichte van autochtone vrouwen, maar ook ten opzichte van allochtone mannen ', zo kwam het in het journaal daarnet. Desgevraagd geeft Aart Jan de Geus antwoord op een vraag van de journalist en verspreekt zich met: "De allochtrone vrouw....". Waar zou die nou vlak voor de vraagstelling met z'n gedachten hebben gezeten?

SmaRtie is een rustig mens, vreedzaam en heeft eigenlijk nooit ruzie. Ze is tegen geweld. Echt waar. Maar K1 fascineert haar mateloos. De snelle rondes, het tactische spel en -zeker niet onbelangrijk- de spierbundels. Daarbij komt dat een aantal Nederlandse kanjers geweldig presteren in deze tak van sport. 13 mei komt het hele circus naar Nederland. Tis uitverkocht. Da's balen.

Klik voor groter.
Vanochtend tussen zes en zeven.
Dit móest ik vastleggen.
Alles wit en een sluier nevel.

Balen als je 's ochtends in de auto stapt om van Dordrecht naar Utrecht te rijden en dan ontdekt dat één van je ruitenwissers het begeven heeft. En ja. Het sneeuwde als een gek. Oók balen als je op de terugweg ergens rond knooppunt Everdingen spontaan een mega-bloedneus krijgt. Het is toch geen maandag vandaag?