Op een luie zondag stap ik in de auto en denk:"Waar zal ik eens heen gaan?" En al rijdende vallen er steeds opties af. Dáár ben ik al geweest, dát heb ik al gezien en dát is gesloten. En voor ik het weet heb ik 100 kilometer gereden en kom ik in Zandvoort terecht. Even uitwaaien op het strand, een bakkie koffie en nu ik er tóch ben, even loeren op het circuit. Want daar is blijkbaar altijd wat te doen: trainingsrondes in snelle wagens die een oorverdovend lawaai produceren. Het rubber van de banden vliegt me zowat om de oren. En oja, het fotograferen van die snelle wagens is zo makkelijk nog niet. Ik heb erg veel de overkant van de baan vastgelegd! :-P

Act 1: Isolde, dochter van de lerse koning, vaart per schip van Ierland naar Cornwall. Zij moet uit politieke overwegingen koning Marke huwen. Tristan, Markes neef, vergezelt haar tijdens de reis. Onder invloed van een liefdesdrank verklaren zij elkaar hun (lang verborgen gehouden) liefde.
Act 2: Tristan en Isolde, hevig verliefd, beleven een heimelijke liefdesnacht in de tuin bij de burcht van koning Marke. Zij worden betrapt. Tristan raakt dodelijk gewond.
Act 3: Tristan ligt zwaar gewond in zijn kasteel. Isolde haast zich naar hem toe. Bij aankomst sterft Tristan in haar armen. Isolde geeft uiting aan haar alles overstijgende gevoelens voor Tristan, en ook zij sterft.

Dat is in het kort het verhaal van de opera van Wagner. Hoe (lees: waaraan) zij stierf is altijd een beetje vaag gebleven. De film was best leuk, maar heeft naar mijn idee een hoog Ivanhoe-gehalte. De regisseur is overigens creatief met Wagner's script omgegaan en heeft het verhaal hier en daar flink aangepast.

Ik ben aan het updaten.
Dus als iets niet werkt: workin' on it!

Edit:
Het gaat er op lijken: ik kan reageren, anderen reageren ook, ik kan de bestanden opnieuw opbouwen en spam krijg ik tot nu toe niet. Er zit dan ook een handig spamtool in versie 1.30 RC2 van Pivot. Als jullie iets raars tegenkomen, laat het mij dan weten. Desnoods via de mail als reageren niet lukt.

Edit 2:





Voor de geïnteresseerden:
klik op de afbeelding voor een kijkje in het binnenste van Pivot's antispam.

In de nieuwsbrief die ik vandaag ontving, stond een aardigheidje. Niet voor mezelf want mijn 'boek' is nog láng niet af; daar zal ik mijn leven lang over doen ben ik bang. Maar misschien heb jij joúw boek al wel klaar en vraag je je al langer af hoe je 't moet uitgeven. Hier kan dat. Okee, het kost wat, maar dan krijg je ook wat: je eerste druk. En wie weet wat het oplevert? Zij investeerde ook in haar hobby en zie het resultaat!

Op donderdag 4 mei a.s. om twee minuten en drie seconden over 01.00 uur is het:

01:02:03 04-05-06

Het is maar dat je het weet.


Edit:
Yep, lekker belangrijk.
:-S

De afgelopen twee dagen waren er twee in het teken van 'gespreksvoering'. Aangezien ik in mijn nieuwe functie te maken krijg met cliënten en zeer waarschijnlijk met 'slechtnieuwsgesprekken' poogt men je hierop voor te bereiden door middel van video en rollenspel. Sparren met iemand die de rol aanneemt van agressieve, passieve, verdrietige klant.

Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ik vind het toch knap lastig. Een video die opneemt, jezelf terug zien op televisie en vooral: je stem terughoren. Jezelf (laten) beoordelen op je gedrag ten overstaan van een groep mensen. De agressieve klant die toch wel in je systeem blijft zitten, omdat je niet de juiste oplossing weet om dat intimiderende gedrag om te buigen naar meewerkend gedrag. De kleine overwinning die je behaalt als die ander de juiste reactie toont op de door jou gegeven feedback. Leerzaam, dat zeker, maar vooral erg vermoeiend.

Een etentje. Gelegenheid? Hebben goede vrienden een gelegenheid nodig dan? Affijn. 2 heterostellen en een homostel. Aan de gourmet. Je kent het wel: de pannetjes met vlees, sausjes en salades. Bij het uitdelen van het stokbrood zegt een heterodame enigszins verontwaardigd: "Oja, krijg ik 't kontje weer. Nou die hoef ik niet hoor". Eén van de twee van het homostel zegt vervolgens sussend en zich geheel niet bewust van de impact van zijn opmerking: "Geef die kontjes maar aan mij. Ik hou daar wel van".

Eén tel bleef het stil aan tafel.

Daarna barstte een waar lachsalvo uit!

Het hoofd van de familie, de koopman Aga Djan, heeft de leiding over de bazaar van de stad Senedjan. Hij is een wijs en rechtvaardig man die leeft naar een ‘zachte’ interpretatie van de islam. Hij geeft ieder het zijne. Het huis brengt ook al eeuwenlang de imam voort van de moskee die in directe verbinding staat met het huis. Op die manier concentreren het maatschappelijke en het geestelijke gezag zich op een harmonieuze manier in het huis van de moskee. Het is een weerspiegeling van het samengaan van religie en economisch leven. De bewoners van het huis ontwikkelen zich onder invloed van de omstandigheden. Aga Djan houdt zo lang mogelijk vast aan de oude waarden. Hij vecht als een leeuw, maar verliest zijn invloed en staat machteloos tegenover het nieuwe regime. Sommigen gaan mee in de fundamentalistische leer, anderen sluiten zich aan bij de ondergrondse linkse oppositie. Weer anderen proberen neutraal te blijven. Als de rook is opgetrokken, wordt de rekening opgemaakt. Velen hebben hun leven gegeven voor hun idealen of hebben zich aangepast aan het onderdrukkende regime.

Door de geschiedenis van een belangrijke familie te vertellen, laat Kader Abdolah in Het huis van de moskee zien hoe de Iranese samenleving verandert als de radicale islam op gewelddadige wijze de macht grijpt (bron).

Een ander perspectief kan best verhelderend werken.

Ben eigenlijk zelden geboeid door realitysoaps (is dat een bestaand woord?).
Maar daarnet zag ik 'Tommy Lee goes to college' en ik moet zeggen dat dat hij zeker niet onaardig is om te zien.

SmaRts!

Slechts één keer en luid en duidelijk.
En ik was direct klaarwakker.
Ik schoot mijn bed uit en keek door het raam: niemand.
Ik ging de trap af naar beneden en keek opnieuw door de ramen: weer niemand.
Zes uur vanochtend. De hele wereld lag nog op één oor.

145.940 km is voor die oude auto van SmaRts eigenlijk 145.940 km. Deze telefoonshot was van afgelopen 21 januari. Nu staat 'ie zo'n 10.000 km verder. En da's best veel voor SmaRtie. Die normaal gesproken treint. En die zo'n aantal kilometers in een heel jaar nog niet rijdt. En in tegenstelling tot die ouwe Ford is zíj het wel een beetje zat. Niet het rijden, maar de files. Maar ja. Nog even.

"Horen jullie nog wel eens van die?"
"Nee."
"En van die?"
"Ook niet"
"Huh, en van dié dan?"
"Van hen hebben we al héél lang niets meer gehoord"
"Hè, da's oók raar, waarom niet?"
"We hebben 't vaak geprobeerd; op visite, bellen enzo"
"Nou ja zeg, en nu helemaal niets meer??"
"Nope, sinds meer dan een jaar alweer"
"Maar zij zijn toch nog de enige familie die jullie hebben?"
"Euh, ja...."

De cursus van vandaag en gisteren vond plaats op een kantoor dat aan de tippelzone is gevestigd.

"Heb je dat bord gezien?"
"Welk bord?"
"Nou, dat van 'begin tippelzone'?"
"Huh, is dat hiér?"
"Ja, gewoon hiér voor de deur!"
"Nou ja zeg...euh, ik ga vanmiddag buiten lunchen!"

:-P

Heenweg:
Van Dordrecht naar Nieuwegein (welja joh, weer es wat anders): A15 - A27 - A2

Terugweg:
'Simpel!', zou je zeggen: 'Precies het tegenovergestelde natuurlijk!'.
Not.
Ik vond mezelf ineens op de A12 richting Den Haag.

Euh...

Ik droom vaak. En vaak als ik niet in een keer doorslaap. Bij de tweede keer in slaap vallen is het meestal raak. Vaak zijn die dromen heftig. En met heftig bedoel ik dan dat ze vaak erg gekleurd zijn door emoties, door gevoel. En ze gaan niet weg uit mijn hoofd. Ik vergeet ze niet. Vanochtend ook zo. Ik werd wakker, maar besloot nog niet uit bed te gaan. Het was nog te vroeg. Ik viel weer in slaap.

Om ergens in een vreemde stad te belanden (was het Parijs?) met mijn ouders. Met allebei. -Ik geloof niet dat ik eerder een droom had waarin zij samen voorkwamen.- We moesten naar een station. Om een trein te halen, ik denk de Thalys of de TGV. In ieder geval een trein die niet ieder uur ging. Ik reisde met mijn vader, mijn moeder ging alleen. Of wellicht was ze zelfs al op dat station, dat gedeelte blijft een beetje wazig. Wat me wel duidelijk werd, was dat ze zich allebei erg vreemd afhankelijk van mij opstelden. Vreemd ja, want dat waren ze niet. Ze konden hun boontjes goed zelf doppen. Maar enfin, ik nam Pa op sleeptouw. Maar we konden niet zo snel, want dan kreeg hij last van de benauwdheid die 'm op het laatst zo dwars zat. En uiteindelijk kwamen we daar op dat station, waar mijn moeder al op ons wachtte. Maar de trein niet; die reed vlak voor onze neus weg. En hetzelfde herhaalde zich bij de tweede trein. En ik voelde me verschrikkelijk schuldig voor dat missen van die treinen, want ik was immers verantwoordelijk.

Het was uiteindelijk dus niet lekker wakker worden. Wat moet een mens nou toch met die slaap-waak-avonturen? Is er een dromendokter in de zaal?

Lezen, teenslippers, bloesem, de kleur oranje.
Heerlijk dat zonnetje, laat de zomer maar komen!

Knielen op een bed violen - Jan Siebelink

“Dertig jaar schrijverschap heeft Jan Siebelink naar het moment gevoerd dat hij het verhaal over zijn vader letterlijk eens zou uitleggen. Verspreid over tal van boeken doken eerder al kardinale taferelen op uit het leven van de Velper bloemenkweker; als topoi, of staties op de kruisweg die de man moest afleggen. Schroom en angst weerhielden de zoon er tot dusver van de hele geschiedenis na te lopen. Vreest Jan Siebelink de toorn Gods, nu hij dit boek publiceert? Misschien is hij er niet geheel gerust op. Toch stelt hij zich niet als ironische, onbekeerde beterweter op. Hij betreurt zijn vaders fatale roeping, maar kan hem desondanks volgen. Dat is een prestatie. Daardoor, doordat de auteur het hoogst subtiele midden bewaart tussen afkeer, medeleven, onbegrip en respect, groeit deze reconstructie uit tot een monumentaal eerbetoon.” (Arjan Peters, 28 januari 2005)

Yep. Aan te bevelen.

Verse poedersneeuw, wintersportkleurtje, fondue savoyarde, pain au chocolat, "deux baguettes, s'il vous plait" (wat zou het geweldig zijn als de bakkers in Nederland òòk zo vroeg hun winkel open mogen doen), rendez vous met goede vrienden, skischoenen kapot, een cappucino voor (!) 4 euro, een 'in memorie' vanuit het Franse, hemelsblauwe luchten, even weg van alledag. Ze is nog niet helemaal terug, zwerft nog iets tussen daar en thuis. Foto's volgen. Zodra SmaRtie weer met 'r hoofd uit de wolken bergen is.