"Goed nieuws over promotiedatum", zo kopt het onderwerp van de brief die ik vandaag van Baas ontving. "Recentelijk is het beleid ten aanzien van de aanloophonorering voor uw functie in opleiding heroverwogen. Deze heroverweging heeft geleid tot het besluit om de aanloophonorering te beperken tot één jaar (in plaats van de verwachte anderhalf tot twee jaar, red.)". Dat betekent dat u met ingang van maart 2007 zult promoveren.

Goh, wat vervelend zeg.
;-)

Vanochtend bleek dat ik gisteravond, ergens op die betonnen vloer van Ahoy, mijn stembanden ben kwijtgeraakt. Ik riep toch al dat ik me schor wilde schreeuwen, nou da's aardig gelukt. Man, wat kunnen die gasten een feestje bouwen, zeg! Door het geswitch in data bleek Ahoy niet helemaal gevuld. Gezellige drukte à la Paradiso, dus. Lekker relaxed en op zekere afstand (want SmaRtie blijft met haar 1.64 mtr. toch maar een klein droppie tussen al die grote mensen) tóch dichtbij het podium.

Ergens bij het twintigste (!) nummer vroeg zanger Ed Kowalczyk of we het nog wel volhielden, 'want ze waren immers niet voor niets naar Holland gekomen' en op een uitbundig 'Ja!' volgde nog heel wat muziekplezier. Klik voor een abominabele opname vanuit een telefoontje in .wav-formaat (drie komma iets MB!) van het nummer Overcome. Maar misschien kun je nog wel nét horen dat zanger Ed (itt tot zekere andere artiesten en sommig publiek ;-)) in ieder geval niét vals zingt. Het was geweldig en ja, ik ben aardig uit mijn dak gegaan.

Gaaf!
Morgen meer.

De beste snackbar in Dordrecht is op dinsdag gesloten.
En laat ik nou altijd op dinsdag trek in frietjes hebben.

:-S

Wat een k**-spelletje. Als je nou in het 16-meter gebied niet meer mag verdedigen, wat blijft er dan nog over van het spel? "Moge de beste winnen!", zo was het toch altijd? Nou het lijkt er steeds meer op dat je alleen wint als je op tijd weet te vallen en de aandacht van de scheids weet te trekken. Dát is deskundigheid, pfff. Je snapt het vast: in het geheel niet gehinderd door enige kennis van voetbal (jaja, Typisch vrouw!, ik hoor het u al roepen), vóór de underdog Australië en zeer gecharmeerd door het voorkomen van andere voetballers ;-) , meen ik er tóch een oordeel over te moeten geven. Zo.

Nog even hierop terugkomend: "dat zelf maken héél goed te doen is", is maar voor een deel waar. 't Is namelijk ontzettend arbeidsintensief. Alle verschillende soorten vragen niet alleen hun eigen ingrediënten, maar óók nog eens hun eigen bereidingswijze. En niet te vergeten dat sommigen bijna kleine kunstwerkjes zijn. Veel werk dus. Daarom is het niet zo verwonderlijk dat het eten van sushi in een restaurant prijzig is. Maar nog steeds errug lekker.

Men neme een gietijzeren pan. Zo'n hele zware, je kent ze wel. En een opruimbui zoals vrouwen dat wel vaker hebben, je kent 't wel. En dat van zoveel-dingen-tegelijk-willen-doen, dat ken je vast óók wel. En dan ineens pl**rt die pan uit 'r handen. En landt precies op één teentje. Guts-guts-guts, héél véél bloed! Aargh!

Euh...okee, 'n beetje overdreven, maar ik heb wél een au-teen.

Weet je nog wat ze sms-te? Hij had haar ten huwelijk gevraagd en ze zei ja.

En daarmee begon een touwtrekkerij van jewelste met de IND. Gewoon voor een paar weekjes vakantie, zonder gelijk aan de IND kenbaar te maken dat het ging om liefde en zo vooroordelen te voorkomen. Nou, dat gaat niet zo makkelijk, hoor. Want voor wie er nog steeds anders over denkt: de grenzen van Nederland zitten aardig dicht voor niet-EU-mensen. Ook voor diegenen die, zoals in zijn geval, al tig jaar in Nederland woonden als kind. Dus even buiten het vakantiegevoel om aan elkaar wennen, zat er niet in. Voor een tijdelijk verblijf kwam geen toestemming.

Uiteindelijk zat er niets anders op dan maar direct voor de hoogste inzet te gaan: een aanvraag tot een definitief verblijf. Veel geld, mails, papier én drie vakanties later, is het eindelijk zover: hij komt hierheen! Dat gaat gevierd worden, en hoe! Hij zal niet weten wat 'm overkomt. :-D

Voor J.: ik maak de foto's wel!

Op de fiets naar Rotterdam en terug met de Fast Ferry. Mocht je ooit in de buurt zijn (als het mooi weer is), dan moet je zeker een keer zo'n boottocht maken.

Sushi, noodles & tempura. Ooit geprobeerd? Nou, 't is heerlijk. En ook nog eens gezond. Helaas kan eten in een sushi-restaurant prijzig zijn, maar SmaRts heeft sinds kort ontdekt dat zelf maken héél goed te doen is. De toko levert alle benodigdheden tegen zeer schappelijke prijzen en het kookboek 'Internet' voorziet haar in allerhande recepten. Mjummie!

Ik moest in Rotterdam rennen naar de metro die al stond te wachten. Bij aankomst op het Centraal Station moest ik rennen naar de stationshal; het regende. Daar aangekomen zag ik op het grote bord dat de trein naar Dordrecht binnen een minuut zou vertrekken. Mensen-en-tassen-ontwijkend vloog ik de trap op naar het betreffende perron. Gelukkig stond de trein er nog en met een plof liet ik me hijgend op een bankje vallen. De conducteur blies op zijn fluitje. Toen de trein zich in gang zette, duurde het een seconde voordat mijn hersens een signaal afgaven dat er iets niet goed was gegaan: de trein reed, dat wel, maar helaas de verkeerde kant op.

Haastige spoed...

Mijn docent van de fotoclub slaat een jaartje over. Hij gaat namelijk verhuizen. Jammer; geen fotoclub komend seizoen. En door die verhuizing heeft hij zijn studio in Dordrecht niet meer nodig. Dus doet hij die ruimte weg. Hij biedt 'm ter overname aan. Mét of zonder apparatuur, doeken, doka, etc. Afhankelijk van wie geinteresseerd is en wat diegene schuift. Voor een individu zijn de maandelijkse kosten misschien wel te doen, maar ook wel een beetje hoog. Maar met een clubje mensen (de leden van de fotoclub bijvoorbeeld), zou het wellicht betaalbaar én dus een optie zijn. Hij heeft namelijk beloofd dat als mensen van de fotoclub daadwerkelijk willen, hij een mooie prijs voor ons maakt. Gewoon de beschikking hebben over een studio op een steenworp afstand. Klinkt dat even aantrekkelijk? Met een clubje mensen is de aanschaf van nieuw studiomateriaal waarschijnlijk ook wel te doen. En..en...en....het éne idee volgt het andere in een snel tempo op, SmaRts draaft al weer door. Eerst maar es even afwachten of genoeg leden mee willen doen.

De blommen kreeg ik van H. voor het lenen van mijn flits.

Voor de appelige canonians onder ons: een gratis seminar. Ik kreeg het bericht een beetje lastminute, jammer, anders had ik wellicht met de andere EOS-girls kunnen gaan. Helaas, ik moet werken. Maar misschien heb jij er wat aan? Bij deze, doe er je voordeel mee.

Tot later!
Ik ben even erg druk met genieten van het mooie weer!
;-)

Ik erger me soms ook aan die steeds veranderende spelling. Maar iets waar naar mijn idee nog nooit aan gespijkerd is, is het stam + t verhaal. Terwijl dit zo'n beetje de basis van onze spelling is. Ter leringh (ende vermaeck voor wie daar zin in heeft):

Schrijf je in de tegenwoordige tijd, dan gebruik je:

werkwoordsstam + t, behalve bij ik en de omgekeerde vorm van jij;
ik werk, jij werkt, hij werkt
...maar: werk jij? zonder t

Ook bij werkwoorden waarvan de stam eindigt op een d:
ik vind, jij vindt, hij vindt
...maar: vind jij?

Zo simpel is het.

"Nieuwe buren speelt zich af in een Vinex-wijk en is een adembenemende en provocerende thriller over miscommunicatie binnen een relatie, seks en liefde en over de drang naar vrijheid. Met Nieuwe buren schrijft Saskia Noort opnieuw een thriller dicht op de huid van de tijd.

Eva, een kleuterjuf, en Peter, chef sportredactie bij een regionale krant, betrekken zonder veel enthousiasme hun pas opgeleverde villa in Vinexwijk De Zonnepolder. Beiden rouwen om het verlies van hun dochtertje Lieve dat na acht maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam. Samen zoeken ze naar een nieuwe invulling van hun leven, te midden van de modelgezinnetjes die de Zonnepolder bevolken. Tijdens een buurtborrel leren ze hun nieuwe buren kennen: het vrijgevochten stel Steef, ex-Dutchbatter en motoragent, en Rebecca, een sensuele thuiskapster, en hun zoontje Sem. Beide echtparen zijn op hun eigen manier op zoek naar geluk, dat in de maakbare samenleving om de hoek lijkt te liggen. Gezamenlijk verleggen ze hun grenzen, totdat ze erachter komen dat er geen weg terug meer is."

Op haar site geeft Saskia Noort een fragment van haar nieuwe boek weg. Ik ben vanmiddag in de trein aan het boek begonnen en ik kan het maar moeilijk wegleggen. Het leest lekker, is razend spannend en haar keus om met de ontknoping te beginnen, maakt dat je wilt weten wát er is gebeurd. Een aanrader. Net als haar andere boeken overigens.

Het trio is weer uit winterslaap!

Je stapt in de auto en je kiest: naar het noorden of zuiden? En dan? Naar het oosten of naar het westen? SmaRtie doet dat wel vaker. Dit keer bracht het asfalt haar met een kleine twee uur naar een geweldige badplaats bij onze zuiderburen. In Oostende was ze nog niet eerder geweest. En het was heerlijk. Een mooie zonnige dag vól indrukken: de zee, de kilometerslange boulevard, het brede strand, de kunstenaars, de mensen, het voormalige vervallen hippodrome en een bijzondere bus onderweg. (klik voor groter)

Door klachten van omwonenden moet het programma van Ahoy' Open Air omgegooid worden en komt er plotseling een eigen optreden van LIVE in Ahoy. En SmaRts heeft een kaartje én gaat heel hard op het laatste album studeren want ze moet zich natuurlijk wel schor kunnen blèren daar!