"Goed nieuws over promotiedatum", zo kopt het onderwerp van de brief die ik vandaag van Baas ontving. "Recentelijk is het beleid ten aanzien van de aanloophonorering voor uw functie in opleiding heroverwogen. Deze heroverweging heeft geleid tot het besluit om de aanloophonorering te beperken tot één jaar (in plaats van de verwachte anderhalf tot twee jaar, red.)". Dat betekent dat u met ingang van maart 2007 zult promoveren.

Goh, wat vervelend zeg.
;-)

Gaaf!
Morgen meer.

Gaaf!
Morgen meer.

Wat een k**-spelletje. Als je nou in het 16-meter gebied niet meer mag verdedigen, wat blijft er dan nog over van het spel? "Moge de beste winnen!", zo was het toch altijd? Nou het lijkt er steeds meer op dat je alleen wint als je op tijd weet te vallen en de aandacht van de scheids weet te trekken. Dát is deskundigheid, pfff. Je snapt het vast: in het geheel niet gehinderd door enige kennis van voetbal (jaja, Typisch vrouw!, ik hoor het u al roepen), vóór de underdog Australië en zeer gecharmeerd door het voorkomen van andere voetballers ;-) , meen ik er tóch een oordeel over te moeten geven. Zo.

Nog even hierop terugkomend: "dat zelf maken héél goed te doen is", is maar voor een deel waar. 't Is namelijk ontzettend arbeidsintensief. Alle verschillende soorten vragen niet alleen hun eigen ingrediënten, maar óók nog eens hun eigen bereidingswijze. En niet te vergeten dat sommigen bijna kleine kunstwerkjes zijn. Veel werk dus. Daarom is het niet zo verwonderlijk dat het eten van sushi in een restaurant prijzig is. Maar nog steeds errug lekker.

Nog even hierop terugkomend: "dat zelf maken héél goed te doen is", is maar voor een deel waar. 't Is namelijk ontzettend arbeidsintensief. Alle verschillende soorten vragen niet alleen hun eigen ingrediënten, maar óók nog eens hun eigen bereidingswijze. En niet te vergeten dat sommigen bijna kleine kunstwerkjes zijn. Veel werk dus. Daarom is het niet zo verwonderlijk dat het eten van sushi in een restaurant prijzig is. Maar nog steeds errug lekker.

Nog even hierop terugkomend: "dat zelf maken héél goed te doen is", is maar voor een deel waar. 't Is namelijk ontzettend arbeidsintensief. Alle verschillende soorten vragen niet alleen hun eigen ingrediënten, maar óók nog eens hun eigen bereidingswijze. En niet te vergeten dat sommigen bijna kleine kunstwerkjes zijn. Veel werk dus. Daarom is het niet zo verwonderlijk dat het eten van sushi in een restaurant prijzig is. Maar nog steeds errug lekker.

Op de fiets naar Rotterdam en terug met de Fast Ferry. Mocht je ooit in de buurt zijn (als het mooi weer is), dan moet je zeker een keer zo'n boottocht maken.

Sushi, noodles & tempura. Ooit geprobeerd? Nou, 't is heerlijk. En ook nog eens gezond. Helaas kan eten in een sushi-restaurant prijzig zijn, maar SmaRts heeft sinds kort ontdekt dat zelf maken héél goed te doen is. De toko levert alle benodigdheden tegen zeer schappelijke prijzen en het kookboek 'Internet' voorziet haar in allerhande recepten. Mjummie!

Ik moest in Rotterdam rennen naar de metro die al stond te wachten. Bij aankomst op het Centraal Station moest ik rennen naar de stationshal; het regende. Daar aangekomen zag ik op het grote bord dat de trein naar Dordrecht binnen een minuut zou vertrekken. Mensen-en-tassen-ontwijkend vloog ik de trap op naar het betreffende perron. Gelukkig stond de trein er nog en met een plof liet ik me hijgend op een bankje vallen. De conducteur blies op zijn fluitje. Toen de trein zich in gang zette, duurde het een seconde voordat mijn hersens een signaal afgaven dat er iets niet goed was gegaan: de trein reed, dat wel, maar helaas de verkeerde kant op.

Haastige spoed...

Ik moest in Rotterdam rennen naar de metro die al stond te wachten. Bij aankomst op het Centraal Station moest ik rennen naar de stationshal; het regende. Daar aangekomen zag ik op het grote bord dat de trein naar Dordrecht binnen een minuut zou vertrekken. Mensen-en-tassen-ontwijkend vloog ik de trap op naar het betreffende perron. Gelukkig stond de trein er nog en met een plof liet ik me hijgend op een bankje vallen. De conducteur blies op zijn fluitje. Toen de trein zich in gang zette, duurde het een seconde voordat mijn hersens een signaal afgaven dat er iets niet goed was gegaan: de trein reed, dat wel, maar helaas de verkeerde kant op.

Haastige spoed...

Voor de appelige canonians onder ons: een gratis seminar. Ik kreeg het bericht een beetje lastminute, jammer, anders had ik wellicht met de andere EOS-girls kunnen gaan. Helaas, ik moet werken. Maar misschien heb jij er wat aan? Bij deze, doe er je voordeel mee.

Voor de appelige canonians onder ons: een gratis seminar. Ik kreeg het bericht een beetje lastminute, jammer, anders had ik wellicht met de andere EOS-girls kunnen gaan. Helaas, ik moet werken. Maar misschien heb jij er wat aan? Bij deze, doe er je voordeel mee.

Voor de appelige canonians onder ons: een gratis seminar. Ik kreeg het bericht een beetje lastminute, jammer, anders had ik wellicht met de andere EOS-girls kunnen gaan. Helaas, ik moet werken. Maar misschien heb jij er wat aan? Bij deze, doe er je voordeel mee.

Voor de appelige canonians onder ons: een gratis seminar. Ik kreeg het bericht een beetje lastminute, jammer, anders had ik wellicht met de andere EOS-girls kunnen gaan. Helaas, ik moet werken. Maar misschien heb jij er wat aan? Bij deze, doe er je voordeel mee.

Het trio is weer uit winterslaap!

Je stapt in de auto en je kiest: naar het noorden of zuiden? En dan? Naar het oosten of naar het westen? SmaRtie doet dat wel vaker. Dit keer bracht het asfalt haar met een kleine twee uur naar een geweldige badplaats bij onze zuiderburen. In Oostende was ze nog niet eerder geweest. En het was heerlijk. Een mooie zonnige dag vól indrukken: de zee, de kilometerslange boulevard, het brede strand, de kunstenaars, de mensen, het voormalige vervallen hippodrome en een bijzondere bus onderweg. (klik voor groter)

Je stapt in de auto en je kiest: naar het noorden of zuiden? En dan? Naar het oosten of naar het westen? SmaRtie doet dat wel vaker. Dit keer bracht het asfalt haar met een kleine twee uur naar een geweldige badplaats bij onze zuiderburen. In Oostende was ze nog niet eerder geweest. En het was heerlijk. Een mooie zonnige dag vól indrukken: de zee, de kilometerslange boulevard, het brede strand, de kunstenaars, de mensen, het voormalige vervallen hippodrome en een bijzondere bus onderweg. (klik voor groter)