Dat is weer eens wat anders dan een briefje van € 10,- op straat vinden: een heel salaris gestort krijgen zonder er ook maar iets voor gedaan te hebben! :-) En ja, ik heb ze -ik geef het toe, na enige aarzeling- gemaild met de mededeling dat ik het heel erg aardig van ze vind, maar dat er waarschijnlijk iemand op zijn centjes zit te wachten die er wél voor gewerkt heeft.

Ik heb niks weinig met voetbal. Dat ik even moest slikken toen ik deze foto vandaag in de krant zag, heeft dus ook niets weinig met voetbal te maken.

Het was een t*-eind rijden (300 km!) voor een borrel & een etentje,
maar het regende er tenminste niet.

Ik móest vastleggen hoe het gekke beest lag te slapen.
Volgens mij heeft 'ie (ze?) het best naar zijn (haar?) zin.

'Hallo Ambo/Anthos uitgeverij,
Een tijdje terug heb ik het boek 'Nagelaten Beelden' van Nicholas Royle gekocht. Lekker lezen in de trein op weg naar werk. Groot was mijn teleurstelling toen ik vandaag ontdekte dat er een stuk mist. Het gaat van blz. 192 ineens naar blz. 225 en helaas loopt het verhaal niet door. Erg jammer.'

'Geachte mevrouw SmaRts,
Hartelijk dank voor uw bericht en wat vervelend dat u een misdruk heeft getroffen. Nog vervelender is het omdat het hier om een titel gaat die niet langer leverbaar is. Normaal gesproken kunt u namelijk naar een willekeurige boekhandel gaan (u heeft hier geen aankoopbewijs voor nodig) en daar om een goed exemplaar vragen. Maar dat gaat dan in dit geval natuurlijk niet. Kan ik u daarom misschien een andere titel uit ons fonds aanbieden en toesturen?'

Geweldig toch?

Iemand 'm gezien? Of de opvolger? En zoja, wat vond je ervan?

Gisteren toen Pino (het beest was gek op mijn ouders) kwam en zuslief ook, bekroop me een vreemd gevoel. Een gevoel dat ik de laatste tijd wel vaker heb. Een gevoel alsof dingen op zijn plaats vallen. Alsof de cirkel rond is. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat. En alles verzamelt zich hier in huis. De urnen met de as van mijn ouders. De dozen met herinneringen die hier nog zijn. Pino die hier komt wonen. Zuslief hier in huis. Okee, niet alles is er nog in de vorm zoals het was, maar toch...

Als ik hier in ga zitten, zien de katten me misschien niet...

Hoe oud ze is weet niemand. Wel weten we dat ze -toen SmaRts' moeder nog leefde- al zeker veertien jaar oud was. Dat zou betekenen dat ze nu bijna achttien jaar oud is. En hoe oud ze worden? Geen flauw idee. Weet u het? Wat we ook weten is dat ze haar eigenaars overleeft. Letterlijk: ze leggen allemaal het loodje. De eerste stierf en Pino vertrok naar een goede vriendin. Die was rijk en alleen en heeft uiteindelijk ongeveer een jaar in bed gelegen. De derde -SmaRts' moeder- had niet zo'n heel lang ziekbed, maar toch. Toen volgde SmaRts' vader die, niet voor lang, liefdevol de zorg voor Pino op zich nam. De laatste eigenaresse vormt gelukkig (waarbij u gelukkig relatief moet zien) de uitzondering: haar relatie spatte uit elkaar. En vanaf vandaag woont Pino bij SmaRts...u snapt 'm misschien wel: haar dagen zijn geteld.

"... de subtiele manier waarop hij de weerkaatsing van het licht suggereerde...en dan is er nog het meisje zelf, dat ons met een sensuele, halfgeopende mond en grote ogen aankijkt..."

Ik heb haar pasgeleden in het Mauritshuis voor het eerst in het echt mogen aanschouwen en het is werkelijk een wonderbaarlijk mooi schilderij. Een aanrader voor een ieder die van de schone kunsten houdt. En vanavond zag ik de dvd: Girl with a pearl earring. En ook dit is een aanrader. De film ziet er uit als een van Vermeer's schilderijen -het licht van de zijkant- en borduurt voort op het sensuele in het schilderij van het meisje.

En wat is die Johannes Vermeer sexy in die film. Maar dat terzijde... ;-)

Het eerste dat in me opkwam bij het zien hiervan was: War of the Worlds.
Ik móest het dan ook op de foto zetten.

Het heeft even geduurd, maar ze heeft nu wel een kamer mét uitzicht.

"...Om de welstand van de gemiddelde Belg naar alle mensen ter wereld uit te breiden, zouden er wel vier aardbollen nodig zijn. Eén aarde bevat simpelweg niet genoeg middelen. Dat verhaal, samen met de herinnering aan de beelden van een Turks dorpje dat ten tijde van de eerste golfoorlog (in 1991, red.) van de ene op de andere dag met tienduizenden Irakese vluchtelingen werd overspoeld, zette me aan het denken. Ik vroeg me af hoe het leven van die mensen veranderde. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als wij westerlingen rechtstreeks en op grote schaal met beide problemen zouden worden geconfronteerd...".

Elvis Peeters over zijn boek "de Ontelbaren". Donker en apocalyptisch. Ik heb het vanmiddag in mijn-laatste-vakantiedag-zonnetje :-( in drie uur uitgelezen. Met dit boek ben ik op de helft van mijn 2006 -Librisprijs- genomineerdenlijstje. Nog drie te gaan.

De engelenmaker - Stefan Brijs
Ritselingen - Michael Frijda
De ontelbaren - Elvis Peeters
Waar was je nou - K. Schippers
Knielen op een bed violen - Jan Siebelink
Joe Speedboot - Tommy Wieringa

In schril contrast met de vorige post: de dieren in Artis.

Wat heb je mooie wol
Ja baas, ja baas....

Niet geschikt voor gevoelige kijkers!!
Maar met wát een arrogantie kan de mens toch met dieren omgaan. Om ziek van te worden.

"We plan to create the world’s leading self-development company and the most recognized and trusted brand in the world. Ultimately, Zaadz, Inc. will consist of a range of businesses—each leveraging the Zaadz brand and providing valuable services for our clients and members."

Via iemand die ik bewonder kwam ik hier terecht. Zaadz. Een relatief nieuwe community op internet, mét een missie; een ambitieus streven zoals je hierboven kunt lezen. Een verzameling mensen die veel gemeen hebben op het gebied van inspriatie, ambities en zoveel mogelijk uit het leven proberen te halen. Want wat als je alle kwaliteiten van welwillende mensen bijelkaar legt en daar via een netwerk gebruik van maakt in een wereldwijde onderneming? Erg interessant om de ledenprofielen te bekijken en te zien wat mensen te bieden hebben, dat zeker. Maar of ík met ze mee kan dromen...ik ben nooit een community-mens geweest. MSN, myspace, yahoo-groepen, fora, nee, nooit écht aan meegedaan. Dit blog is waarschijnlijk iets wat er het meest bij in de buurt komt. Maar toch, als (internettend) mens ben je onderdeel van een groter geheel. Ik denk er nog even over na. Voel je ondertussen vrij om er eens een kijkje te nemen. Mijn (bescheiden) profiel is hier te vinden (scheelt de nieuwsgierigen onder u weer een zoektocht).

Tsja...eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat ik niet goed meer kan kijken naar de berichtgeving in de media over de puinhopen in het Midden-Oosten. Deze reportage doet daar zeker geen goed aan.

Mijn (in delen) tweedaagse door Den Haag leverde behalve leuke plaatjes en weetjes, toch ook weer vragen op. Want van alle heilige huizen die er zijn in Den Haag, was er niet één (op een doordeweekse dag) open. Niet één! En nee, ik heb het al vaker geschreven, ik geloof niet. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet geïnteresseerd ben in (hoe) de mens die zijn geloof belijdt. Of dat nou in een moskee, tempel of kerk is. En hoe bizar in deze tijd van geloofsoorlogen, zijn de huizen van God in Nederland (want zo scheer ik maar even alles over één kam) gesloten. Mijn ziel valt écht niet meer te redden, dus winnen hoeft ook niet meer, maar als dit gesloten-deur-beleid onderdeel van het heilige marketingplan is, dan ben ik bang dat het op een mislukking gaat uitlopen.

Een andere vraag rees bij het 'bewonderen' van de Bijenkorf. In de stijl van de Amsterdamse school gebouwd, vroeg ik me af hoe de binnenkant eruit zou zien en hoe het met de glas-in-lood-ramen gesteld zou zijn. Die zien er werkelijk schitterend uit, maar waag het eens te fotograferen! Een dame gebood me -niet eens vriendelijk- niet te fotograferen. Op mijn vraag waarom niet antwoordde ze: "U zou wel eens dingen kunnen gaan namaken". Huh? SmaRts als bedrijfsspionne! Ik zei haar dat ik geen foto's maakte van producten, maar dat ik de glas-in-lood-ramen bewonderde. "Maar ook dáárvan mag u geen foto's maken!". Oeps, sorry hoor, maar gelukkig heb ik álle verdiepingen voor eeuwig vastgelegd, mevrouw Bijenkorf. Tsssk. Ik mag "Het meisje met de parel" van Vermeer wel vastleggen en de kunst in de Bijenkorf niet? Neeh...geloof ik niks van.

Hij zit in Zwitserland met zijn ouders. En hij wilde even bellen. Dus we hebben gezellig gekletst aan de telefoon. Over de winkels, over het dorp en over het vuurwerk dat hij gezien heeft. Helemaal vergeten welke afstand hij van de week heeft afgelegd, vraagt hij: "Mag ik straks naar jou toe komen?". Op mijn antwoord dat dát niet gaat lukken omdat Zwitserland best wel ver weg is, wordt 'ie stil en vraagt vervolgens: "Mag ik niet naar jou toe komen, dan?". Tuurlijk mag ie dat. Maar dat het nu niet gaat, kan er bij hem niet in. Ach gos, die kids toch! De foto heb ik overigens schaamteloos van zijn Pa gepikt. Gruzi! ;-)

Die Jantje toch. Zo'n lieverd, maar tis en blijft een kat en vis staat gewoon al eeuwen op hun menu. Iemand overigens nog interesse in Pistia Stratiotes (Mosselplantje)? De vijver ligt er vol mee. Gratis af te halen.