"...blabla...aan de telefoon...blabla...KRO...blabla...uitzending ergens in maart...blabla..."

Al een paar weken wacht ik op 'onze' Indian Summer, maar het zit er gewoon niet in. Het zal vast zo zijn dat de bomen pas in de eerste de beste écht koude nacht al hun blaadjes laten vallen.

Al een paar weken wacht ik op 'onze' Indian Summer, maar het zit er gewoon niet in. Het zal vast zo zijn dat de bomen pas in de eerste de beste écht koude nacht al hun blaadjes laten vallen.

Hebben jullie dat al eens gedaan? Via internet een feauteau-album in elkaar geflanst en besteld? Ik vandaag voor het eerst. Een beetje huiverig voor matige afdrukkwaliteit. Nou ja, ik wacht maar af. Ben reuze benieuwd.

Herfstblad
Dwarrelend in mijn zicht.
Vol leven; toch stervend of dood.

Niemand zou geloven dat,
Jij een regenboog bent in dit licht.
Eerst bruin met geel, nu bruin en rood.

Langzaam legt de wind je neer,
Naast mijn voeten op de stoep.

Schrijver: Roel van Rijswijk, 15-08-2005

Ik heb 'dàt' formulier nodig.
- Hè, waarom?
Omdat ik dat dáárheen moet sturen.
- Maar dat hoeft toch pas als we een plan van aanpak hebben?
Nee, ik heb 't nu nodig.
- Maar waarom dan?
Omdat ik de bedragen uit dat plan van aanpak daarin moet verwerken.
- Maar dat plan is er toch nog niet?
Oh...nee... maar tóch heb ik dat formulier nodig.
- Wat wil je daarmee doen dan?
Opsturen naar 'hen'.
- Wat doen zij ermee dan?
Dié bedragen verder verwerken natuurlijk. (Ze zegt nog nèt niet: 'Duhh')
- Maar we hébben nog geen plan, dus we hebben óók geen bedragen.

Een stilte valt en ze kijkt me niet-begrijpend aan.

Wat moet ik met dit dossier doen dan, want nu snap ik het niet meer.
- We moeten afwachten óf dat plan komt, zoals ik al had aangegeven.
Oh...nou, dat moet ik even bij 'die-en-die' navragen, hoor...

:-S

Flo was op visite, met haar grote zus Cyra. Twee van die Denen zetten de term 'ruim huis' toch wel in een héél ander perspectief...

Ik blijf maar zeggen dat ik een geweldige baan heb. Het is echt waar. Werk neemt namelijk bij een hoop mensen tóch wel een belangrijke plaats in. De zin: "Vertel eens iets over je werk" werkt van als een soort van toverspreuk. De toon van een gesprek verandert zodra ik die vraag gesteld heb. Het zo bezig zijn met mensen en hun werk levert me honderdduizenden vragen op. En als ik het lef ervoor heb, dan vraag ik gewoon ter plekke -zelfs als ik niet werk- naar het antwoord. Zoals bij die twee parkeerwachters in de binnenstad van Rotterdam: ik stelde een vraag over hun werk en werd een kwartier lang vol enthousiasme onderhouden met verhalen over hun werk. En dié verhalen neem ik weer mee in mijn werk.

'Beroepsdeformatie'. Collega's die al wat langer in het vak zitten hebben me ervoor gewaarschuwd: je laat je niet bedienen in een restaurant... nee! Je ziet hoe lang iemand moet staan en lopen, hoe zwaar het is om al die borden tegelijk te dragen, hoe vaak je moet bukken, hoe diegene met lastige klanten omgaat en wat een werkgever eraan kan doen om de arbeidsomstandigheden zo prettig mogelijk te maken voor zijn personeel.

En behalve de gesprekken die ik voer, de mensen die ik aanklamp op straat of de beroepen die ik van een afstand bezie, bezoek ik ook werkplekken of oefenplekken. Zien wat er gebeurt, ervaren hoe het is en wat het voor een mens betekent. Zo ook vandaag. Vandaag zat SmaRts voor het eerst in haar leven in een vorkheftruck. Voor veel mensen een terugkomend onderdeel van hun functie, maar niet voor mij. Erg leuk dus om te ervaren en nóg leuker: die ervaring kan ik weer gebruiken als input voor míjn werk.

Vandaag eindelijk gezien. Geweldige film.

Wist je al dat die nieuwe theetjes, in pyramidevormige zakjes, luxe geniet-theetjes zijn? Neuh, geen aandelen, slechts een tip voor lekkere thee.

Ff wat anders: overdag kan het wel lekker zijn, maar 's avonds vind ik het zo ineens toch wel wat fripser hoor!

Ff wat anders: overdag kan het wel lekker zijn, maar 's avonds vind ik het zo ineens toch wel wat fripser hoor!

Al een tijdje zit ik te dubben of ik wel of niet door moet gaan met bloggen. Om me heen (zie dagelijks logrondje in de kantlijn) wordt steeds minder geschreven. Ik heb zelf het gevoel dat ik in herhaling val, omdat ik alles al een keer geschreven heb. En misschien beperk ik me in de toekomst dus wel tot het publiceren van foto's. Aangezien ik met het huidige niet tevreden was, ben ik op zoek gegaan naar een nieuw template om de foto's te parkeren. Na veel wikken en wegen toch maar gekozen voor Pixelpost. Een simpele en rustige lay-out. Hier zijn ze dan ook vanaf nu te vinden.

Al een tijdje zit ik te dubben of ik wel of niet door moet gaan met bloggen. Om me heen (zie dagelijks logrondje in de kantlijn) wordt steeds minder geschreven. Ik heb zelf het gevoel dat ik in herhaling val, omdat ik alles al een keer geschreven heb. En misschien beperk ik me in de toekomst dus wel tot het publiceren van foto's. Aangezien ik met het huidige niet tevreden was, ben ik op zoek gegaan naar een nieuw template om de foto's te parkeren. Na veel wikken en wegen toch maar gekozen voor Pixelpost. Een simpele en rustige lay-out. Hier zijn ze dan ook vanaf nu te vinden.

Al een tijdje zit ik te dubben of ik wel of niet door moet gaan met bloggen. Om me heen (zie dagelijks logrondje in de kantlijn) wordt steeds minder geschreven. Ik heb zelf het gevoel dat ik in herhaling val, omdat ik alles al een keer geschreven heb. En misschien beperk ik me in de toekomst dus wel tot het publiceren van foto's. Aangezien ik met het huidige niet tevreden was, ben ik op zoek gegaan naar een nieuw template om de foto's te parkeren. Na veel wikken en wegen toch maar gekozen voor Pixelpost. Een simpele en rustige lay-out. Hier zijn ze dan ook vanaf nu te vinden.

Je kúnt het slechter treffen in de file. Toch?

Je kúnt het slechter treffen in de file. Toch?

Daar in Kopenhagen kreeg SmaRts een rondleiding in de 'Vrijstad Christiania'. Mijn urban-graffiti-foto's heb ik er gemaakt. Een bijzonder gebeuren daar. Luc van Bakel schreef er in 2005 al een mooi artikel over. Er bestaat momenteel een vacuum over de plannen met de wijk. Projectontwikkelaars staan te springen om dure appartementen(complexen) op het stuk land te zetten. De bewoners willen er (uiteraard) niet weg. Helaas vindt de harddrugs ook vaak de weg naar de Vrijstad, waardoor een nog groter excuus voor de gemeente ontstaat om het sociale experiment definitief te beëindigen.

Daar in Kopenhagen kreeg SmaRts een rondleiding in de 'Vrijstad Christiania'. Mijn urban-graffiti-foto's heb ik er gemaakt. Een bijzonder gebeuren daar. Luc van Bakel schreef er in 2005 al een mooi artikel over. Er bestaat momenteel een vacuum over de plannen met de wijk. Projectontwikkelaars staan te springen om dure appartementen(complexen) op het stuk land te zetten. De bewoners willen er (uiteraard) niet weg. Helaas vindt de harddrugs ook vaak de weg naar de Vrijstad, waardoor een nog groter excuus voor de gemeente ontstaat om het sociale experiment definitief te beëindigen.

Daar in Kopenhagen kreeg SmaRts een rondleiding in de 'Vrijstad Christiania'. Mijn urban-graffiti-foto's heb ik er gemaakt. Een bijzonder gebeuren daar. Luc van Bakel schreef er in 2005 al een mooi artikel over. Er bestaat momenteel een vacuum over de plannen met de wijk. Projectontwikkelaars staan te springen om dure appartementen(complexen) op het stuk land te zetten. De bewoners willen er (uiteraard) niet weg. Helaas vindt de harddrugs ook vaak de weg naar de Vrijstad, waardoor een nog groter excuus voor de gemeente ontstaat om het sociale experiment definitief te beëindigen.

Daar in Kopenhagen kreeg SmaRts een rondleiding in de 'Vrijstad Christiania'. Mijn urban-graffiti-foto's heb ik er gemaakt. Een bijzonder gebeuren daar. Luc van Bakel schreef er in 2005 al een mooi artikel over. Er bestaat momenteel een vacuum over de plannen met de wijk. Projectontwikkelaars staan te springen om dure appartementen(complexen) op het stuk land te zetten. De bewoners willen er (uiteraard) niet weg. Helaas vindt de harddrugs ook vaak de weg naar de Vrijstad, waardoor een nog groter excuus voor de gemeente ontstaat om het sociale experiment definitief te beëindigen.

(Klik op de kleintjes voor groter) Geweldig zoals zo'n schip met windkracht 7 door het water snijdt. Ik wiebel nog steeds wat na, ben nog niet helemaal warm, maar het was het dubbel en dwars waard. Op zo'n dag realiseer ik me weer hoezeer ik in mijn element ben op het water.

NB: nee, dat ben ik niet op die foto. :-)

"Het westen van het land is het meest gevoelig voor buien, de buien kunnen gepaard gaan met onweer en windstoten. De wind is zuidwestelijk, matig tot vrij krachtig, aan zee waait het nog wat harder."

Da's lekker. Heb ik weer. Morgen vertoef ik namelijk een hele dag op een klipper.
"De schipper adviseert de opvarenden om het volgende mee te nemen: Een warme trui, jas en regenkleding, want op het water is het altijd frisser". Hmm, dat klinkt voor morgen als een understatement.


Ik weet in ieder geval waar dat zeilen uit die droom vandaan kwam.

En ineens was daar die uitnodiging voor een verjaardag. Maar al twee jaar heb ik niets meer van ze vernomen. Ik heb om die reden dan ook bedankt voor de eer. Ik denk dat het nu voorgoed over is...so be it.