En soms ben ik het wel eens hélemaal zat. Waar ik ook ga: overal dezelfde winkels, dezelfde ketens. Met als gevolg dat ieder stadscentrum op elkaar lijkt. We kopen onze schoenen allemaal bij éne schoenenwinkel; onze kleding komt nagenoeg van dezelfde winkelketens. In badkamers staan dezelfde flesjes en zelfs op ieder willekeurig bedrijf kom je dezelfde sanitair-voorziener tegen. Ga ik in dát bedrijfsrestaurant eten, kom ik dezelfde cateraar tegen als bij ons op kantoor.

En zelfs bij jóu voel ik me thuis. Want jij hebt óók die Ikea-meubels. Jij hebt óók dat Senseo-of Nespresso-apparaat welk ik feilloos weet te bedienen. Misschien verschillen we van elkaar in het smaakje dat we kiezen, of de kleur, maar steeds meer voel ik me in een keurslijf van verplichte keuzes geplaatst. De keuzes worden vóór me gemaakt door het (beperkte?) aanbod. Overal hetzelfde, alles hetzelfde. (Massa)productie, (massa)consumptie..? Tenminste, zo voelt het. En bij tijden word ik er een beetje opstandig van. Ik wil namelijk zelf bepalen wát, hoe, wanneer, hoe vaak en in welke kleur of vorm.

Filebeeld vanmorgen

1. De ader wordt aangeprikt in één arm en het bloed gaat (onder toevoeging van antistollingsmiddel) via een slangetje naar een machine.
2. In deze machine wordt het bloed gescheiden in cellen en plasma.
3. Het plasma wordt opgevangen in een zak.
4. De bloedcellen worden via het slangetje teruggegeven.

En zo ging ik deze week voor de 102-de keer. Da's dus 102 x 600 ml= 61,2 liter van mijn plasma. Bij deze maak ik nogmaals van de gelegenheid gebruik om ieder te wijzen op het feit dat bloed en plasma geven van levensbelang is. Kijk hier voor meer info en doe 's gek en meld je aan :-D

Een heel klein beetje jammer dat Peter Gabriel niet van de partij zal zijn, maar toch: Joepie, ik heb een kaartje!

Die hendel links van uw stuur, dat zwarte ding met die plaatjes van die lampje erop, ja. Ja, die. Weet u waar die voor dient? Nee? Nou dat dacht ik al wel. Ik zie u namelijk zó vaak van baan veranderen, voorsorteren en ga zo maar door, zónder richting aan te geven. En dat is niet zo prettig. Want u kunt van mij namelijk niet verwachten dat ik door de achterruit in uw hoofd kan kijken of u misschien naar links of rechts wilt bewegen. Dus doet u mij en de andere weggebruikers een plezier en gebruik dat ding! Oh, u weet niet hoe? Okee, hier dan een kleine uitleg:
- beweegt u de hendel naar boven: dan geeft u richting voor een beweging naar rechts
- beweegt u de hendel naar beneden: dan geeft u richting voor een beweging naar links
Ziet u nou wel, zo moeilijk is dat toch niet?

Voor de nieuwsgierigen onder ons:

"Beste winnaar,

Bedankt voor je aanwezigheid op Rotterdam Airport bij de onthulling van het bijzondere transavia.com vliegtuig. Wij hopen dat jij en je familie/vrienden het leuk hebben gevonden! We hebben na afloop van jullie leuke reacties ontvangen, bedankt daarvoor. Zoals je waarschijnlijk wel hebt gezien, zijn er door een fotograaf tijdens de onthulling en prijsuitreiking foto's gemaakt. Voor wie dat leuk vindt, hebben we de foto's op de website van transavia.com gezet zodat je ze daar kunt bekijken en eventueel opslaan. Ook is het vliegtuig dezelfde dag nog gespot op diverse vliegtuigspotter-sites.

Nogmaals hartelijk dank voor jullie deelname en veel plezier met de prijzen! "

De (afhankelijke) mens als geldmachine.

Stel: Je neemt opdrachten aan van opdrachtgevers: simpel werk, zeg inpakwerkzaamheden. Tegen een scherpe prijs, want je beschikt immers steeds een maand of zes over niets kostende gesubsidieerde 'werknemers' die, met behoud van uitkering vanuit een al dan niet gemeentelijk traject, in een spartaans ingerichte hal hun werkzaamheden (moeten) verrichten. Geen Slechte verwarming, géén daglicht en slechte voorzieningen.

Opdrachtgever blij; die hoeft niet naar Polen, Roemenië of China met z'n opdracht. Opdrachtnemer blij; die haalt opdrachten (lees: geld) binnen, terwijl de productie 'm niets (of ontzettend weinig) kost en misschien kan hij hier en daar nog wel een trajectje van UWV, Gemeente of verzekeringsmaatschappij vergoed krijgen. Uitkeringsgerechtigde: niet zo blij; van hem wordt uiteindelijk verwacht mee te werken in dit Spartaanse traject. Doet hij dat niet, dan kan hij namelijk een fikse korting op zijn uitkering verwachten.

En let wel: ik ben er niet tegen dat mensen werken voor hun geld, dat doe ik ten slotte ook. Maar... ik krijg wél een marktconform salaris én ik mag niet klagen over mijn arbeidsomstandigheden en -voorwaarden. Voor mijn gevoel zijn in de hierboven beschreven situatie de uitkeringsgerechtigde én de subsidieverstrekker vooral 'het lul'. De twee andere partijen spelen 'baasje' en verdienen een hoop geld met de inzet van gemeenschapsgeld en claimen hierbij zelfs een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid. "Kijk eens hoe betrokken wij zijn..." Iemand met een goede neus voor kansen wordt hier rijk, dat kán gewoon niet anders.

Het komt vast (zoals zo vaak) in onbegrijpelijke taal uit mijn handen, maar het gevoel blijft evenzowel vervelend. Dus ik begrijp het ook helemaal als jij me niet helemaal begrijpt, maar ik moest er gewoon wat over kwijt. In ieder geval dank voor het lezen. :-)

Poes Eva was vanavond even onderwerp van mijn versgewonnen prijs. Een cameraatje dat bijna creditcardformaat heeft en tot (!) 80 ISO kan schieten. Best een aardig ding voor een snelle foto en het scheelt een hoop gesjouw :-)

Vroeg uit de veren en op weg naar Rotterdam Airport. Daar aangekomen was het een heel gedoe, want wat moeten ze met mensen die géén passagiers zijn maar wél naar een hangar óp het vliegveld moeten? Volledig controleren dus, alsof ze wél passagiers zijn: door de detectiepoorten, fouilleren, tas en jas op de band, je kent de routine misschien wel. Na een kop koffie met z'n allen de bus in en op naar de hangar. Daar werd onder begeleiding van een big band het bestickerde vliegtuig in al zijn (haar?) glorie aan ons getoond, terwijl onze namen in laser over de witte wanden van de hangar gleden. Geweldig om al die foto's eindelijk echt op dat vliegtuig te zien.

Nadat we met z'n allen de 'fotokist' bestudeerd hadden ('Kijk, die man draagt hetzelfde als op z'n foto!'), werd met een speech van Willem (commercieel directeur) de prijs officieel uitgereikt: de brief met de twee retourtickets, de ingelijste foto en het compactcameraatje. Het geheel werd beklonken met een glas champagne, taart en swingende muziek van de band. Wij mochten weer naar de hal en 'ons' vliegtuig werd de hangar uitgesleept. Op weg naar Amsterdam. Daar gingen we...okee, onze foto's dan. En mocht je vóór april nog met hen vliegen, dan bestaat dus de kans dat je in het bestickerde vliegtuig stapt. Want tot dan blijven de foto's er in ieder geval op zitten. Met dank aan buurman B. voor het maken van de foto's!

Vanaf vandaag vlieg ik (samen met 39 andere mensen) iedere dag met dat vliegtuig mee. De onthulling van het vliegtuig en de uitreiking was namelijk vandaag. Mét muziek en filmploeg. Verslag en foto's volgen misschien vanavond. Ben nu ff druk met één van mijn prijzen :-D : die 7,2 mp cam. Leuk ding hoor!

Iemand op een zonnige dag in de schaduw van een grote boom fotograferen is moeilijk. Of de persoon wordt juist belicht en de rest niet óf het is juist andersom. Of die mooie wolkenpartij, waarbij óf de grond ineens te donker wordt óf de wolkenpartij grijs. Fotograferen is keuzes maken. Dat zei mijn fotografiedocent. Je kiest dus wat je wilt laten zien op de foto. De boom óf de persoon, het contrast in de wolkenpartij of een grijze lucht zonder detail. Maar er is nóg een optie: HDR. Je maakt van die moeilijk opname 3 foto's met verschillende belichtingen. En met een programmaatje 'neem' je het beste van alledrie de foto's en dat laat je in elkaar overlopen.

De herfst is dichterbij dan ik dacht. Op zo'n twintig centimeter van mijn voordeur stootte ik op dit herfstige tafereeltje. Heb ervoor op mijn buik gelegen. En al die mensen die voorbij fietsten verklaarden mij in stilte (dat gelukkig wel) voor gek.

Omstreden, verguisd, controversieel en ga zo maar door. De expositie van echte lichamen heeft in ieder geval wereldwijde bekendheid. Vandaag las ik dat er lichamen naar de Beurs van Berlage in Amsterdam komen. Luguber? Ja! Maar ik wil ze heel graag zien. Ze hebben een geweldige techniek ontwikkeld waarbij ze de lichamen met behulp van een polymeren (? zoiets volgens mij) plasti ficeren neren.

Maar natuurlijk bedacht ik me: "Hebben die mensen zich daar ooit voor opgegeven?", "Zijn er ook mensen die weten dat hun familielid 'on display' staat tijdens zo'n tentoonstelling?", "Hoe en waaraan zijn ze overleden?". Op die en meer vragen hoop ik in ieder geval tijdens de tentoonstelling een antwoord te krijgen.

"Een man uit Amsterdam zit vast wegens poging tot doodslag en bestialiteit. Hij werd betrapt in Doorwerth terwijl hij een paard misbruikte. Hij probeerde vervolgens de man die hem betrapte te wurgen. In de stal hingen videocamera's."

Staat nu op TT pag 120. Euh....

GATVERREDAMME!

Wie is hier nou het beest? Als ik toch eens die straf mocht uitspreken, dan wist ik het wel.

Wikipedia zegt: "Aanhangers van deze stroming hingen veelal een nihilistisch wereldbeeld aan, gingen in het zwart gekleed, tooiden zich met zwarte getoupeerde kapsels, en trokken vaak een zwart lijntje onder hun onderste ooglid"... En ja, zo was het: zwarte lange jas, zwarte nagellak, zwarte lippenstift en een Robert Smith-kapsel. Wat een tegenstelling met dat witte uniform dat ik in werktijd aan had! We dansten op The Cure, U2, Simple Minds, Anne Clark, Front 242, Waterboys, Propaganda, pff, ga zo maar door. Helaas heb ik geen bewijsmateriaal (lees: foto's) uit die tijd. Maarja, daar had ik het dan ook veel te druk voor. In de kantlijn een oudje van Depeche Mode.

...is geen sinecure.

En nee, ze leest niet voor uit eigen werk; SmaRts heeft (in haar vorige leven als zuster) wel heel wat bevallingen meegemaakt en besloot toen ook, met veel respect, dat bevallen vooral iets is voor andere vrouwen. Sinds bijna een week is er SmaRts' nieuwe buurmeisje. Haar grote broer, de buurjongen van bijna vier, nodigt iedereen uit: "Ik heb een baby! Kom je naar mijn baby kijken?". Verder weet 'ie eigenlijk niet zo goed wat hij met al het gedoe aan moet en concentreert zich vooral op zijn speelgoed. Morgen is het buurmeisjes' eerste ver-week-dag; ze is dan alweer een hele week buiten het comfortabele van moeders buik.

Mijn relatie met deze buurtjes gaat al long way back, tot in de kindertijd, zo lang als ik me kan herinneren eigenlijk. Het is dan ook geen toeval dat we zo dicht bijelkaar in de buurt zijn gebleven. Trots op de prestatie die buurmams en buurpaps leveren (momenteel vooral bepaald door de slapeloze nachten, stuwing, kraamvisite en wegbezuinigde kraamzorg), verkeer ik in een blijde staat van opnieuw 'tante-zijn'. En dat moest ik even kwijt.

Het wordt tijd voor een nieuwe camera. Reflex dan wel te verstaan. Mijn 300D voldoet nog aardig, maakt nog steeds leuke foto's, maar het duurt zo lang voordat 'ie is opgestart. De techniek staat niet stil en alle kinderziektes uit de eerste digitale reflexen zijn goed aangepakt. En dus is het (bijna) tijd voor een nieuwe. En ik dub tussen twee. De één is wat kleiner, maar krachtig genoeg (de 400D). De ander voelt robuuster aan en kan nét iets sneller achter elkaar schieten (de 30D). In prijs scheelt het zowat een objectief, dus ik neig naar de 400D, maar ik heb nog even om na te denken en te vergelijken. Mocht iemand iets willen roepen over één van de camera's, dan lees ik dat graag.

Het jaarlijkse uitwaaien op Ameland zit er weer op. Het was heerlijk!

Edit: Hier een crop, zodat de robben iets beter zichtbaar zijn.
Niet echt super, maar mijn objectief haalt dichterbij (vanaf een boot) niet. Helaas.

Weet je nog: binnenkort gaat het gebeuren. Als achterblijver kreeg ik vandaag van Onze Luchtmacht een lunch aangeboden. Zodat ik als achterblijver nog even al mijn vragen kon stellen aan de Commandant, mijn zorgen kon uiten, kennis kon maken met haar buddy. Maar omdat het niet de eerste keer is en wij alletwee érg stoer zijn, was het aardig bedoeld, maar ach...een mailtje was ook goed geweest. We gaan er van uit dat er geen rare dingen gebeuren (*slaat kruisje*) en dat we zoveel kunnen mailen en bellen als we willen. Nevertheless kreeg ik nu wel de kans om haar 'room with a view' (mét gratis geluid van opstijgende DC-10's) te bewonderen en haar woestijngecamoufleerde uitrusting. De camo-kleuren zijn niet echt nodig want je ziet zó al niet meer wie er onder die gevechtshelm schuilgaat. En dan heeft ze niet eens haar vliegerhelm of gasmasker op!

5 o' clock and a fire escape symphony,
Spilling out across the road and the square,
And the sky's the same as your own, do you think of me?
Do the parks, and trees, and the leaves, reach you, there?
After the rain, in the lonely hours he haunts me, calling out,
Again and again.

(chorus) Sophia, Sophia, I'm burning, I'm burning.
It's a fire, it's a fire, I cannot put out,
Sophia, Sophia, I'm learning that some things,
I can't go without and one of of them is him.

And now I walk these streets like a stranger in my home town,
Learn the language, form the words when I speak,
But he changed me, I'm his ghost since he came around,
And now I count the hours and the days in the weeks.

Passion and silence,
Every word, every line, a measure,
It's the science of the soul,
And his books, they breathe a reason and now I want to know...

(chorus)

You, with your new born eyes,
Have you ever loved a man like I love him?
Do you hurt but still feel alive, like never before?
Oh, Sophia, Sophia.

(chorus)

(te vinden in de kantlijn)

Vandaag mocht ik weer voor de halfjaarlijkse controle naar mijn tandarts. Het blijkt dat ik al sinds 1976 bij 'm kom, zo vertelde hij me vandaag. Ik vertelde 'm dat mijn tandvlees onder invloed van hormonale getijden regelmatig mijn tandhalzen blootlegt en dat ik daarom over een hele batterij van tandenborstels beschik: van superzacht tot medium (de harde heb ik weggemikt), mét en zonder accu. Volgens hem is de hormonale getijdeninvloed een bekend fenomeen, alhoewel niet wetenschappelijk bewezen. "Zwangere vrouwen hebben er namelijk ook last van', benadrukt hij nog eens. En verder ging ons gesprek niet tot na de controle. Ik had opnieuw geen gaatjes. Ik voelde me weer als dat kleine meisje dat net bij die nieuwe strenge tandarts kwam, toen hij zei: "Je gebit ziet er erg schoon uit, dat poetsen doe je erg goed". Hoewel ik geen enkele angst heb voor de tandarts klom ik, tóch opgelucht dat een tweede afspraak me bespaard bleef, van zijn stoel af. Op mijn weg naar buiten moest ik mezelf inhouden niet te graaien in die pot met miniatuur-tandpastaatjes, zoals we die vroeger bij wijze van kadootje meekregen.

Ik ben aan het etteren geweest met mijn reageerding.
Dus als er iets mis is (in IE en FF lijkt alles in orde), dan graag een seintje. Thx!