De goedmakertjes van de dag: die Hummer op de Kruiskade, de 3-serie Cabrio op het Hofplein en als toetje de M6 cabrio die me in Dordrecht voorbij reed. Lekker belangrijk zou je zeggen, ja inderdaad. In het geheel der dingen totaal niet belangrijk, maar wel een lust voor het mijn oog ;-)

Ik weet niet of jullie gisteren de uitzending van Zembla gezien hebben, maar man, man. Wat mij dan weer opvalt in zo'n uitzending is dat een werkgever keihard roept dattie niet op (gedeeltelijk) arbeidsongeschikten of ex-WAO'ers zit te wachten en liever die jonge gezonde werknemer heeft. Produceren zullen we en als je onderweg ziek wordt, ben je dus blijkbaar al bij voorbaat afgeschreven.

Nee, ze heeft geen last van eeltpitten en eksterogen. Ze behándelt ze. Ze is (onder andere) de nieuwe lokale pedicure op KAF (Kandahar Airfield). Bij gebrek aan gewonden moet je jezelf toch ergens mee bezig houden? Op een raketalarm 2 x per week na, gebeurt er niet zo veel bijzonders. Gelukkig maar toch? Voor haar betekent het wel dat de dagen lang duren. Vrij ben je er eigenlijk nooit, dus je bent constant aan het wachten op wat niet gebeurt. Of met wachten op de post. Ik heb wel tig pakketjes naar daar verstuurd. Sommigen kwamen jammergenoeg niet in één keer aan. Net als in de passagiersvliegtuigen mag ik ook geen vloeistoffen naar Kandahar sturen, dus blijf je beperkt tot negerzoenen (verkeerde woord ik weet 't), oude kaas, snoep en koekjes. Het doosje met de tube mayonaise kwam linea recta retour. Dat vinden 'ze' vloeistof. Het bakje palingsalade kwam daarentegen wel aan. Kapot en door het hele doosje heen, dat dan weer wel. Ach. Nog even en dan is ze gelukkig thuis.

Hoe het komt weet ik niet, maar als iemand me op de man vrouw af vraagt hoe lang het nou geleden is, moet ik altijd rekenen. ...In 2001 ben ik begonnen met school; ze is nog bij de propedeuse-uitreiking geweest, dus ja: in oktober 2002 op d'r werk van het huishoudtrapje gevallen. In december erop de diagnose, zes weken later was het gedaan. Het was dus 2003... Vier jaar alweer. Al vier jaar bemoeit ze zich niet meer met de inrichting van het huis, wacht ze niet meer op Schiphol na een vakantie, heeft ze geen zin meer om een bakkie te komen doen ('kom jij maar eens hierheen!'), kan ik 'r niet meer blij maken met een bos rozen. Het blijft een dag om bij stil te staan, om nog eens extra aan 'r te denken. Een dag voor de herinnering aan hoe het was, een dag voor mezelf en voor haar.

Terwijl hij KLM-geuniformeerd-mét-pilotenpet uitstapt en zijn trolley achter zich aan trekt, tikt ineens die bekende van hem op zijn schouder:

"Hee, weer terug? Waar kom je vandaan?"

"Ha kerel! ", quasi nonchalant met een te harde stem "Lagos man! Je weet wel: Nigeria!"

"Oh, nou...zo...ennehhh...Karin? Ook al terug?

"Ja, wat dacht jij!", zijn stemvolume opdraaiend tot het niveau dat alle perronwachtenden kunnen meegenieten, "Ik laat haar niet daar, 't is Lagos daar, man. Nigeria! Weet je wel hoe 't daar is? Allemaal lijken man! De straten liggen er vol mee!"

Als je beroep al niet interessant genoeg is, kun je altijd proberen het nóg interessanter te maken. ;-)

Gewelddadige indringers bedreigen een Maya gemeenschap. Het idyllische bestaan van Jaguar Paw en zijn gezin wordt wreed verstoord als hij door de indringers ontvoerd wordt naar een door angst en onderdrukking geregeerde wereld. De reis is lang en gevaarlijk, en aan het einde wacht Jaguar Paw een gruwelijk lot...Door een speling van het lot krijgt hij de kans te ontsnappen. Aangespoord door de liefde voor zijn vrouw en familie probeert hij terug naar huis te keren om zijn cultuur levend te houden.

Het zal wel aan mij liggen, maar de film voldeed niet geheel aan mijn verwachtingen. Hoezo cultuur? Hoezo Maya? Het had hier om een willekeurige indianenstam in bijvoorbeeld het Amazonegebied kunnen gaan. Tssssk, cultuur...ammehoela! Elkaar lekker de hersens inslaan en, á la Passion of the Christ, vooral de bloederige details laten zien, dat is het en meer niet. Bovenstaand stukje doet zelfs nog teveel eer aan de film, imho. Als je erg nieuwsgierig bent naar hoe het nou met die Maya-cultuur zat, dan moet je vooral niet naar deze film gaan.

Oja, de grime & casting kan ermee door.

Edit: Hier staat aardig verwoord wat ik er van vind.

Ik moést de weg op. Wow, wát een natuurgeweld! Wat zal die ene vrachtwagenchauffeur blij zijn dat er een railing langs dat viaduct zit. Hij was anders mooi tig meter lager op de A20 terecht gekomen. Ik ben inmiddels veilig thuis. Voor wie de weg nog op moet: rij voorzichtig!

Het was heerlijk vandaag in het Haagse.

De uitkeringsgerechtigde die vraagt "waar zijn salaris" blijft.

Soms denk ik wel eens dat we met z'n allen ergens in het recente verleden een verkeerde afslag hebben genomen...

Ik weet niet hoe het bij jullie was, maar ík kon niet meer reageren hier. Volle schijf. Dat hebbie wel es. Hoog tijd om te schonen dus. Ik begin met de oudste postjes: de plaatjes kieper ik weg. Helaas pindakaas! Zeker voor diegenen die ze ongevraagd ergens anders op het www gebruikt hebben.

Per jaar worden in heel Nederland ongeveer 700 donors opgeroepen voor een aanvullende test. De donor wordt dan door de bloedbank of door een medewerker van Europdonor opgebeld om een afspraak te maken voor het afstaan van weer een paar buisjes bloed. Er is in die gevallen daadwerkelijk een patiënt ergens ter wereld die een stamceltransplantatie nodig heeft en waarbij de betreffende donor lijkt te passen.

Als aanvullende test kan een nauwkeurige HLA typering worden verricht in Nederland maar vaak wil het ziekenhuis van de patiënt zelf een test verrichten en dan worden de bloedmonsters opgestuurd. Omdat de bloedmonsters niet in een weekend mogen aankomen en ze meestal twee dagen onderweg zijn, wordt de afspraak met de donor op een maandag of dinsdag gemaakt. Meestal worden er vier tot tien donors getest voor een patiënt en daarna wordt een definitieve beslissing genomen of een van de geteste donors geschikt is als stamceldonor. (Bron)

Ergens op de wereld klampt iemand zich wanhopig vast aan díe ene mogelijkheid tot leven.
SmaRts is opgeroepen en gaat morgen op gesprek.
Stel je toch eens voor...

Het duurde even, maar eindelijk heeft ze toch wat te doen. Uiteraard betekent dat er zich een gevaarlijke situatie heeft voorgedaan, waarbij iemand gewond is geraakt en dus geëvacueerd moet worden. Ze belde me vanmiddag op om verslag te doen van die Canadees die met z'n voertuig op een gefabriceerde landmijn was gereden. Heel erg vervelend voor die jongen. Hij is met haar mee teruggevlogen naar het hospitaal bij haar in Kandahar. Ik kon het natuurlijk niet laten om vanavond om een paar zoekwoorden in Google in te tikken, mét resultaat!

"He has been medivaced by air assets.''

Mèr, we zijn trots op je!

Een nieuw fotografie-forum is een feit!