Een boom aan de Kruiskade in Rotterdam

Ben je op zoek naar een gemakkelijke manier om je foto's op het WWW te zetten? Kijk dan hier eens: www.shutterchance.com. Iedere dag een foto en genoeg ruimte voor reacties.

Ik heb 'r vorige maand nog gesproken. Gisteren belde ze me op en zei: 'Ik lig in het hospice'. Ik schrok. Heel even moest ik terug in mezelf, want want ze zei was zó herkenbaar. 'Ze kunnen niets meer doen, het gaat nu alleen nog maar om de kwaliteit van leven'. 'Ik ben afscheid aan het nemen, maar ik ben zó moe. Vorige week kon ik nog wel zes mensen per dag zien, vandaag red ik drie niet eens.'
Ze vroeg me of ik een aantal formaliteiten wilde regelen, dat is nu eenmaal onderdeel van mijn werk en daar belde ze tenslotte voor. Natuurlijk doe ik daar mijn best voor. En ik wenste haar heel veel sterkte met wat komen gaat, want andere woorden kon ik niet vinden.

Ik heb 'r vorige maand nog gesproken. Gisteren belde ze me op en zei: 'Ik lig in het hospice'. Ik schrok. Heel even moest ik terug in mezelf, want want ze zei was zó herkenbaar. 'Ze kunnen niets meer doen, het gaat nu alleen nog maar om de kwaliteit van leven'. 'Ik ben afscheid aan het nemen, maar ik ben zó moe. Vorige week kon ik nog wel zes mensen per dag zien, vandaag red ik drie niet eens.'
Ze vroeg me of ik een aantal formaliteiten wilde regelen, dat is nu eenmaal onderdeel van mijn werk en daar belde ze tenslotte voor. Natuurlijk doe ik daar mijn best voor. En ik wenste haar heel veel sterkte met wat komen gaat, want andere woorden kon ik niet vinden.

Dit filmpje móet je zien (met dank aan Jaap).

(Klik voor groter) Hyacinten, narcissen en wat vroege tulpen. De files en bussen vol toeristen ontwijkend, gingen we op zoek naar kleur. We kwamen terecht in Sassenheim. Daar kun je namelijk in sommige weilanden kijken én lopen. Genieten van de heerlijke geuren van de bloemen. Ik gok dat het mooiste nog moet komen; een hoop weilanden zijn nu nog kaal. Maar als u in de gelegenheid bent, moet u beslist een kijkje nemen. In ieder geval vóór al het moois weer over is. Op de terugweg een cappucino in Noordwijk, hoe kan het anders? Voor mij een heerlijke zondag. Hoe was die van u?

Hebben we na dagenlang zoeken (ietwat overdreven want zo groot is de Botersloot niet) eindelijk het kleinste museum van Nederland gevonden....is het voorgoed gesloten. Al wat rest is het naslagwerk. Gelukkig zit er vlakbij ook een bar waar de appeltaart erg lekker is.

Ik trein alweer een tijdje. Van Dordrecht naar Rotterdam en weer terug. Ergens onderweg kom je twee punten tegen waar (afhankelijk van de provider) de mobiele telefoons het wel/niet of helemaal niet doen omdat er geen bereik is. Station Barendrecht en tunnel station Blaak. Elke dag zitten er mensen in de trein die dat niet weten.

Maar... er zitten ook heel wat mensen in die dat wél weten, want die reizen, net als ik, élke dag dat traject. En iedereen die dat traject vaker reist, weet dat die niet-wetende-mensen (al dan niet luidruchtig) kwebbelend onder het bereik van zendmasten doorschieten en na een minuut allemaal hetzelfde doen: "Kwebbel...kwebbel...kwebbel... ... ... hallo...hallo?" Telefoon wordt van oor gehaald - even kijken op scherm - oh... grmpf...geen bereik - en jezelf een houding proberen te geven ten overstaan van een hele coupé (wetende? meeluisterende?) mensen.

Mensen die allemaal wisten dat dit ging gebeuren, omdat dat elke dag gebeurt. En NIEMAND die even zegt: "Pssst, tunnel...geen bereik...". En ik geef het gelijk toe, ik ook niet. Want het is best een dilemma: Ik wil niet net doen of ik zit mee te luisteren. Ik wil me niet tegen iemand aan bemoeien. En bovendien, de rest van de coupé luistert mee. En zo lijkt het alsof er onder de vaste forensen een stilzwijgende deal wordt gesloten: we weten wat er gaat gebeuren, we doen gewoon net of we niets horen, niets zien en we zeggen lekker ook niks. Yesss....daar heb je d'r weer één die tegen een verbroken verbinding zit te blaten!

Ik heb geen hekel aan het donker van de winter, ik heb geen last van depressies. Tenminste...dat denk ik. Wellicht ervaart mijn omgeving dat anders, zij hebben me echter tot op heden nog niet tot lichttherapie gedwongen. Dat ik de 'lichte' seizoenen tóch wel met enige blijdschap tegemoet ga, na zo'n winterse periode, merk ik deze dagen op 't best. Mijn werkdag begint namelijk al om 'nulzeven:nulnul' uur. Dat betekent dat ik vanaf maandag zo ongeveer voor het eerst in lichte omstandigheden naar kantoor liep. Vanaf mijn werkplek zie ik Rotterdam weer onder een lichtkobaltblauwe lucht ontwaken. De maartse buien deren me niet; laat de lente maar komen!

Kent u 'm nog, die vent met dat gekke pakje aan: Cameo. Hij had met zijn groep een hit met Word Up. Van de week hoorde ik tijdens een aflevering van CSI een bijzondere bluesy/country-achtige remake van dat nummer. Anders, aardig en wat mij betreft een stuk beter dan het origineel. Na enig speurwerk op internet kwam ik erachter dat de remake is gemaakt door de Britse zangeres Willis. De bijzondere uitspraak op 'dance' en 'romance' krijgt u er gratis en voor niks bij :-)

Ik heb niet zoveel te vertellen, maar genoeg te laten zien. Ja, die uit de kantlijn --> Er is daar een nieuwe layout sinds vandaag, dus mocht er iets niet werken, dan hoor ik het graag van u.

Het is Rome geworden. In een sneltreinvaart zal SmaRts daar alle verplichte nummers afgaan met dit als handleiding: Rome in 96 uur. Maar als jullie nog tips hebben, dan hoor ik die graag!

De afgelopen twee dagen mocht ik doorbrengen aan de Katholieke Universiteit te Leuven. Ik was er niet eerder geweest, maar zal er zeker vaker heen gaan. De hele stad ademt Universiteit. Je wandelt van faculteit naar faculteit. En je kunt er uiteraard goed uitgaan, zoals dat hoort in een studentenstad. Gelijk welke dag; het gaat daar tot in de late uurtjes door. Klik op de plaatjes voor grotere versies.

Vandaag ontving ik een verontrustend mailtje:

Hallo,

Ik gebruik dit mailtje van Carol van half februari gewoon maar weer om jullie op de hoogte te brengen van een weblog voor Carol door Irene aangemaakt. Hier kun je reacties lezen en je eigen reactie plaatsen. Willen jullie het ook weer doorsturen naar vrienden en bekenden? Bedankt!

Succes,
Arianne, zus van Carol uit Doorn

adres weblog:
www.euronet.nl/users/oke/carol/carol.htm

Ik ging op het adres kijken en vond tot mijn grote schrik dit: 'Sinds 24 februari ligt Carol van Soest met een coma in het Westeinde ziekenhuis. Via deze webpagina willen we vrienden en bekenden op de hoogte houden van ontwikkelingen.'

Weet je nog: Carol aka The Soest? Hij had z'n weblog hier? Ga ff langs z'n webboek en laat een reactie voor 'm achter!

"SmaRts...SmaRts....kom jij bij mij liggen?" fluisterde íe vanochtend vanuit die andere kamer. Op mijn blote voeten sloop ik er naartoe en kroop bij hem in dat grote bed. Hij kwam voor het eerst -wel hélemaal bij de buurtjes- logeren. En het was heel gezellig! :-)

Ook dit jaar hebben de slechtvalken de nestkast in De Mortel gevonden. Er is al één ei, vanavond wordt eigenlijk wel het tweede verwacht. Met dank aan Madd voor de reminder en Planet voor het delen van de beelden.

Tijdens mijn moeders crematie zei hij al dat hij swingend op Oh, when the saints van deze wereld afscheid zou nemen. Helaas, een brass band was er niet, maar de muziek wel. Ik kan jullie, vanwege niet gevonden van 'Just a closer walk...', niet voorzien van volledige versies. Voor nu dus kleine stukjes. Het gaat ook maar om het idee. Klik bij beiden op 'play sample'. Eigenlijk geweldige begrafenismuziek.

Tijdens mijn moeders crematie zei hij al dat hij swingend op Oh, when the saints van deze wereld afscheid zou nemen. Helaas, een brass band was er niet, maar de muziek wel. Ik kan jullie, vanwege niet gevonden van 'Just a closer walk...', niet voorzien van volledige versies. Voor nu dus kleine stukjes. Het gaat ook maar om het idee. Klik bij beiden op 'play sample'. Eigenlijk geweldige begrafenismuziek.

De hemel was helder en de maansverduistering was hier dus goed te volgen. Wat een vreemd, bijna buitenaards surreëel (beter? :-)) aandoend fenomeen, zo'n rode maan. Ik kreeg 'm niet scherper op de foto. "We need a bigger lens". :-)

Als iemand vroeger aan SmaRts vroeg: "Wat wil je later worden als je groot bent?", zei ik steevast: "Dokter!". Ik wilde altijd dokter worden. Ingegeven door mijn grote voorbeeld: die huisarts die ook gewoon een goede vriend van mijn ouders was. "Schoolziek is geen ziekte!" O, zo streng was ie. En maar hameren op mijn handschrift: "Je moet net schrijven en consequent alle a-tjes op dezelfde manier en alle r-en op dezelfde manier!" Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik van hem mijn woordenboeken Duits. Er zat een klein receptenbriefje voorin, waarop in het Duits geschreven stond: "Der Mensch lebt nicht vom Brot allein". Zijn manier om mij te motiveren. En om me te leren dat leren belangrijk is. Belangrijk voor mijn ontwikkeling, belangrijk voor mezelf.

Ik struikelde over natuurkunde, waardoor een medicijnstudie uiteindelijk niet meer in het vooruitzicht lag. Ik koos het eerstvolgende alternatief: verpleegkundige in een ziekenhuis. Dichter bij het vak van arts kon ik naar mijn idee niet komen. Ook toen kreeg ik van hem opnieuw de beste adviezen. Van één ervan hoor ik de echo nóg in mijn hoofd: "Weet dat de lastige patiënten de gevaarlijksten zijn: negen keer zeuren ze om niets. De tiende keer wil je misschien niet luisteren, maar doe het toch: het kan juist dán menens zijn!".

Toen hij er de leeftijd voor had, droeg hij zijn praktijk over. De contacten verwaterden, hij en zijn echtgenote reisden veel en werden ouder. Maar altijd waren er nog die kerstkaarten. Soms kwam 'ie nog een borreltje bij mijn ouders drinken. Ondersteboven was 'ie van mijn bezoekje waarin ik het ziekzijn en het aanstaande overlijden van mijn moeder meldde. Maar hij kwam direct. Hij reed nog auto en kon nog goed lopen. Een jaar later, op de crematie van mijn vader, kwám ie wel, maar moest toen al door zijn vrouw ondersteund worden. Gevraagd naar hoe hij het maakte, antwoordde hij dat het van hem allemaal niet meer hoefde. "D'r is niks meer aan. Oud worden is écht niet leuk. Ik mag niks meer. Ik mag maar één borreltje per dag drinken en dan ál die pillen...".

Het is ook niet niks; om altijd maar met de gezondheid van een ander bezig geweest te zijn en dan zelf zo af te takelen. Gisteren is hij overleden, hij is dood, mijn dokter is 'uitgedokterd'...

Treinbeeld van vandaag