Alle cd's bezittend, kon ik dit concert niet aan mijn neus voorbij laten gaan: Zucchero Fornaciari in de Heineken Music Hall. Op tweede Pinksterdag, dus lekker te koppelen aan een dagje Amsterdam. Helaas liet het weer dat 'koppelen' niet toe: de regen kwam met bakken uit de hemel. Terug naar het Arena-gebied, want wellicht was de derde Pirates-film dan een optie? Rijen dik voor de Pathé aldaar, dus de film was geen alternatief. Uiteindelijk werd het van ellende de Villa Arena. We hebben meubels gezien en meubels en meubels en meubels en meubels. Ik kan voorlopig geen meubelboulevard meer zien! Maar affijn, over Zucchero en zijn concert:

Het was er druk, uitverkocht en SmaRts heeft écht geen claustrofobie, maar is wel een klein beetje niet zo groot, 1.64 mtr om precies te zijn. En da's niet handig bij concerten. Op tijd en dicht bij de geluidsmensen geparkeerd hoopte ik, dat ik -als het concert zou beginnen- op het dranghek om hen heen kon zitten, en zodoende toch ook nog wat visueels van het gebeuren kon meekrijgen. Zo gezegd zo geprobeerd. De geluidsman had er met een "I don't care", geen bezwaar tegen. Maar de securitymannen van HMH (allen tegen de 2 meter lang) wel. Ik moest dus van dat hek af. Shit.

Maar... mijn held van de avond, de geluidsman, riep naar die kleerkast dat wij best wel bij hem mochten staan en dulde absoluut geen tegenstand van die Jerommeke. Ha! Geweldig! Mijn avond kon alleen dáárom al niet meer stuk. Ik heb het concert goed kunnen volgen zonder (no offense!) lange tenentrappende-'oh sorry, ik had je niet gezien'- slungels voor mijn neus.

In de kantlijn tijdelijk een van de nummers van Zucchero's laatste cd. Edit: hier is het origineel (A salty dog - Procol Harum) nog te bekijken. Wel aan te raden hoor, want het origineel was geweldig.

(Klik voor groter)
Opgehaald met de ambulance onder politiebegeleiding, behandeld bij de EHBO: lijmen, hechtingen, bloedprikken, tetanusinjectie. Zeker één assistent-arts en 3 verpleegkundigen gezien. Okee, het was met de Franse slag, maar (als het bij deze nota blijft) alle waar naar z'n prijs.

Foto schaamteloos gepikt van hier.

Op stap met haar, haar oudste dochter en twee joekels van telelenzen; een 500mm en een 600mm. We gingen onze verslaving van dichtbij bekijken. Helaas waren Pa slechtvalk en S2 (stiefma slechtvalk) het daar niet geheel mee eens. Zij besloten gebruik te maken van het mooie weer. Vrijwel direct nadat wij waren aangekomen, zijn ze vertrokken en pas weer teruggekomen nadat wij weg waren. Geschrokken denk ik, van die objectieven. :-D

Ik heb een oude Kodak Duaflex op de kop getikt. Zo oud dat er geen film meer voor is. Er hoort origineel een 620 film in. Maar met enige aanpassing zou je er een 120 film in kunnen doen en die is nog wel overal te vinden. Maar toch niet zo handig, zou je zeggen. Nee, inderdaad. Maar ik heb 'm niet voor niets natuurlijk. Want dit cameraatje heeft een grote zoeker bovenop. Het is erg leuk om met je digitale camera door die zoeker foto's te maken. Althans, dat vind ik :-D Het is een nieuw fröbelding.

The story continues. Gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Het vreemde vrouwtje bleef de afgelopen dagen steeds vaker en langer bij de kuikens. Een enkele keer deed ze een broed- of voedpoging. De kuikens vertrouwden haar niet helemaal en zij was ook een beetje bang voor hun geschreeuw. Maar vandaag, notabene op moederdag, werkt ze hard aan het vertrouwen door ze te voederen, bij ze te liggen, te snavelkroelen en komt zonet hijgend de nestkast binnen met een dikke vette duif en geeft die aan haar pleegkids. Geweldig! Het forum ontploft bijna van enthousiasme en kan alle aanloop niet aan. Het is een klein wondertje dat we van zo dichtbij kunnen meekijken. Ik ben er aan verslaafd. Ik geef het helemaal toe. Maar ik niet alleen. Ik kwam haar er zelfs tegen! :-D

De laatste over het skiën, want er zijn belangrijkere zaken in de wereld dan SmaRts die wél op haar achterhoofd is gevallen!

De hechtingen werden zonder verdoving gezet. Ben ik geen bikkel? ;-) En uiteindelijk kwamen we op de plaats van bestemming aan. Het vooruitzicht van een week op een terras zat me niet lekker. De hechtingen in mijn hoofd waren het probleem niet, maar die verrekte kuit wel. De dag ná de reis kon ik er niet op lopen (maar probeerde het wel), de tweede dag ging het onbelast (maar probeerde het stiekum wel). De derde dag vertikte ik het nóg langer om toe te kijken en ik besloot te vertrouwen op mijn techniek. De skischoen zat als spalk om mijn kuit en wonderwel: in een ouwelullentempo (dat dan weer wel) waren de bochten best te doen. Alles met beleid. Dus dan moet je ook regelmatig effe rusten. En hoe kan dat beter dan op je ski-stoel?

Uiteindelijk kwam alles goed. Er kon geskied worden, de hechtingen zijn er vandaag alsnog door de huisarts uitgejast (want zo oplosbaar bleken ze te niet te zijn) en de wond is gecontroleerd. De neuroloog moet alleen nog even bevestigen dat SmaRts dus wél op haar achterhoofd gevallen is, maar niet echt gek :-D

Vervolg van.

"Rechtsomkeert en terug naar huis!", was de eerste reactie van mijn medepassagiers. Maar dat bleek verspilde energie. SmaRts is geen opgevert. Als SmaRts op vakantie gaat, dan gáát ze op vakantie. En als dat een ski-vakantie is, dan gáát ze ook skiën. Wat er ook gebeurt. Noem het trots, noem het eigenwijs, noem het zelfs onverstandig, noem het wat je wilt, maar SmaRts zou op de plaats van bestemming aankomen. Een piepklein stemmetje riep steeds maar weer: "En daar zit je dan straks: hele dagen op een terras te wachten tot de anderen van leuke bezigheden terugkomen", maar...negeren is ook een kunst. Dus huppekee: op naar Tignes. "We zullen wel zien hoe het gaat. Gewoon een dag of wat rustig aan doen en dan zal het heus wel weer gaan!"

Terwijl het eigenlijk mijn beurt was om te rijden moest ik, door dat hele gebeuren, met tegenzin de autosleutel overdragen. Want niet alleen zat ik met een kuit die niet aangespannen kon worden (koppelen bleek onmogelijk), maar ik had het ook erg druk met die hoofdwond waar toch steeds maar wat bloed uit bleef sijpelen. En nee, je denkt toch niet dat je voor onderweg van dat ziekenhuis ook maar één gaasje meekrijgt? Tssssk. Gelukkig was daar die good old multifunctionele keukenrol.

Wordt vast nog wel vervolgd. Ik zal proberen het kort te houden ;-)

Vervolg van.

Ik was van mijn stokje gegaan en met mijn hoofd tegen het asfalt van de parkeerplaats geklapt. Gevolg: 2 scheurtjes in de huid van mijn hoofd en een hoop bloed. De mevrouw van het restaurant belde kordaat het alarmnummer en de ambulance met een stuk of wat stoere mannen nam me mee. Zuslief (in leven én in professie) riep, nog voor ik weer bij bewustzijn kwam: "Dat moet gehecht worden!". En zo gezegd niet gedaan. Mijn tetanustiter werd bepaald om na te gaan of het nodig was om te injecteren: ja, dat moest, auw, in mijn arm. Er werd wat geprut aan mijn achterhoofd en nog steeds niet helemaal beseffend wat er nu allemaal gebeurd was, werd ik na de verplichte personaliavragen in een rolstoel geduwd en meegegeven aan zus en wederhelft. Ik mocht (mét recept en vaccinatieboekje) weer weg. In de vijftig meter naar de auto had er zich toch alweer een aardig stroompje bloed in mijn nek gevormd. Nee, de wond was niet dicht, dat was duidelijk. Zuslief werd boos en duwde me resoluut weer terug de EHBO op. Mevrouw-de-assistent-arts verontschuldigde zich en gaf toe dat alléén lijmen niet voldoende was; er moest gehecht worden. Dûh...

Het enige excuus dat ik kan bedenken is mijn haarkleur. Die heeft namelijk de kleur van bloed. En dat kan verwarrend zijn op een EHBO waar ze zelfs te beroerd zijn om het licht notabene aan te doen. Wordt nog vervolgd.

Het begon ietwat bijzonder. Na zo'n 700 kilometer rijden (nog 400 te gaan) en de verplichte rek- en strekoefeningen op de parkeerplaats werd SmaRts getroffen door een zweepslag in haar kuit. En op zijn zachtst gezegd is dat héél erg balen als je onderweg bent naar je weekje skiën. Maar het werd nog erger. Als reactie op de pijn (waarschijnlijk) knalde ze tegen het asfalt van de parkeerplaats en was even 'weg'.

Nu is SmaRts wel vaker even 'weg'...maar dit keer werd ze echter wakker toen de mannen van de Franse ambulance haar inlaadden. Op naar het ziekenhuis. Met de Franse slag (zeer tegen de zin van zuslief) werd de wond in haar hoofd geplakt en gehecht en kreeg ze een recept mee voor gazen, betadine, een doos paracetamol en een zalfje voor haar pijnlijke kuit. Joepie, fijn een weekje skiën.

Wordt vervolgd...