Ziek, paracetamol, Zeeland, zon, geweldig gezelschap, champagne, strand, zonuren, huisje, champagne, nieuwe outfit -jurk (!), uniek, 1 ster, restaurant, Wolphaertsdijk, aandacht, wijn, twee voorafjes, zes gangen, 1 achterafje, nog meer wijn, slappe lach, sommelier, kok.

Al met al een heerlijke avond. Genoten van het lekkere eten, het gezelschap, de aandacht van het personeel, het feit dat we zo naar ons huisje konden rollen. De volgende dag thuis aangekomen bleek dat ik mijn griep wel kon uitstellen, maar niet kon afstellen. Gisteren op het werk snel wat afspraken afgezegd en nu thuis. In joggingbroek en de halve dag in bed aan het toegeven aan de krachten van het seizoen. De eerste ziekmelding in jaren. Maarja. Ik kan het niet maken om als een soort van zeehond mijn gesprekken met cliënten blaffend in te gaan. Bah.

Zaterdag wacht mij een chique diner. In een Michelin-ster-restaurant. Nieuwe outfit en een overnachting geregeld. Ik heb namelijk - mede vanwege het feit dat mijn *kuch* 29ste verjaardag zéér binnenkort alweer voor de deur staat - besloten er volop van te genieten. Ware het niet dat ik vandaag de dag door moest met 2 paracetamollen en 1 brufen vanwege een barstende koppijn en tegen het eind van de dag mijn keel aanvoelde als dik schuurpapier.

Grmbl...heb ik weer.
En nee! Het heeft niets (maar dan ook niets!) met leeftijd te maken!

Vertrouwen in Ov-chip opgezegd.

Ander geluid van SmaRtie: ik vind die OV-chipkaart namelijk een prima ding. Die kaart is tenminste lekker simpel: zorg voor genoeg saldo en hou die kaart voor het poortje. Ik weet écht niet hoe het simpeler kan. Maar dat komt natuurlijk omdat ik nooit iets heb begrepen van strippen, strippenkaarten en zones. En ik wil het niet meer gaan begrijpen ook.

Huppekee, het hele land aan de OV-chipkaart!

:-)

En hup, daar gaat ze weer. Om 16:30 in de auto. Rijdt nu in haar uppie in een defensiebus (!) naar Schiphol in de hoop dat ze daar om 21:00 uur het vliegtuig naar Groot Brittanië (ik gok op Londen? Birmingham dus) haalt. Daar dan de taxi in voor een ritje van zo'n 150 kilometer, overnachten in een hotel en morgen mét zieke/gewonde collega weer terug naar Nederland.

Nee, het was niet de bedoeling dat zij alwéér ging, want ook daar hebben ze een roulatiesysteem. Maar nummer één had even geen oppas, bij nummer twee ging ook logistiek iets mis en zuslief was nummer drie. Toevalligerwijs en gelukkig was ze al van plan om in het Brabantse te overnachten en dus voorzien van schone onderbroek en tandenborstel :-)

Note to baas van zus:

- hiervandaan alvast die taxi en dat hotel regelen en snel graag!
- bonus bij de beoordelingsronde
- creditcard van de 'zaak'
- bonus
- toch maar die auto van de 'zaak'?
- roulatiesysteem even checken
- oh, en de bonus. Of had ik die al genoemd?

Zojuist op het journaal: Geert Wilders wil serieus genomen worden.
Ik heb maar één advies: ga op zoek naar die bepaalde plekken in het land en buk eens diep!

:-)

Even een reclameblokje tussendoor: TKST & BLD

En trouwens:

Niks geweldigers dan een moeder die trots is op haar kinderen is en niét vergeten is hoe het is om kind te zijn.
;-)

Schoonmaken, smeren en stellen. Dat was de opdracht. Voor een camera die ergens tussen 1971 en midden 1980 gemaakt is, dus minimaal 23 jaar oud. Ja, ik ben gek op camera's en ja ik had het er graag voor over. En ja ja ja. :-D Het had wel wat voeten in aarde, het was een beetje spannend. Zou 'ie 'm kunnen repareren? Zou ie onderweg kwijtraken?

Maar gelukkig is alles goed gekomen. Daar hebben ze hem netjes ontvangen en ook weer keurig op tijd en helemaal schoongemaakt teruggestuurd. Helaas moest SmaRtie wel btw over de dienst en de waardevermeerdering betalen aan mijnheer Douane, zoals overigens verwacht. Maarrr... alles bij elkaar nog steeds niet in verhouding tot de prijs die 'de gek' tegenwoordig op iedere willekeurige veilingsite voor zo'n camera geeft. En voor de aardigheid hierboven nog een illustratie met zuslief als favoriet fotomodel: het plaatje voor en het plaatje na (klik voor een groter formaat). Verschilletje toch?

Digitaal is dood, lang leve film!

Het klinkt raar. Maar toch.
Er is een nieuwe film op de markt geïntroduceerd! Ha!

Film blijft.
Ik zeg het je.

Op zoek naar een goed recept voor eigengemaakt hazelnootijs voor de ijsmachine. Nou, da's nog niet zo gemakkelijk. Uiteindelijk heb ik de smaak gevonden. Een beetje uit kookboeken, een beetje uit Italiaanse recepten en een beetje van mezelf.

Men neme:
- 100 gram suiker
- 150 ml slagroom
- 250 ml (volle) melk
- 2 eieren
- ca. 80 gr. hazelnootpasta (géén Nutella! Die van 'Monki' bijvoorbeeld, zie foto)

Klop de eieren en de suiker met een mixer tot een lichtgele smeuige brei. Mix er achtereenvolgens de melk, de slagroom en de hazelnootpasta door en mik het geheel in de ijsmachine. En klaar is Klara.

Omdat de ingrediënten niet verhit worden, is verser dan vers aan te bevelen en je moet het ijs niet langer dan een week in de vriezer bewaren.

Edit: vervang de hazelnootpasta door Tahin en je hebt: sesamijs! Mjummie!

Ik weet het. De éne dag roep ik dat ik niks meer te schrijven weet en zo rollen er drie logjes uit mijn mouw. Sorry voor de wispelturigheid. Ik heb er ook maar één rechtvaardig excuus voor: ik ben een vrouw.

Maar mijn derde post van vandaag is er een van ontkenning na zijn verhaal van vandaag. Want hoe kan een dokter nou zeggen dat iemand die er gezond uitziet - geen klachten heeft - véél te jong is - nog maar 8 tot 10 maanden te leven heeft? Ik heb 'r gezien. Het kán gewoon niet waar zijn. Die arts is gewoon op zijn achterhoofd gevallen of heeft tijdelijke last van gekte, heeft dossiers verwisseld, of wat dan ook.

Mijn reactie is er één van ontkenning, ik weet het. Maar toch. Het kán gewoon niet.

Het is alweer even geleden dat ik in de categorie 'Ambition' schreef. Die postjes gaan veelal over het werk. Vooropgesteld: ik werk nog steeds en met heel veel plezier. Maar mijn werk laat het gewoon niet toe om er open en bloot over te schrijven. Dat heeft vooral met de inhoud van mijn werk te maken. Soms maak ik mensen blij, meestal maak ik mensen bewust en heel soms (gelukkig niet vaak) worden mensen boos. Het werken met mensen, noem ze cliënten, vraagt nu eenmaal om discretie.

In maart 2006 gestart in deze baan vanwege die grote klus die binnenkort afgerond lijkt te zijn. Vernieuwingen en veranderingen binnen de organisatie zijn aan de orde van de dag. Omdat Baas voor een groot gedeelte afhankelijk is van de beslissingen die in Den Haag genomen worden, weet je bij ons nooit hoe het er volgend jaar uit zal zien. Dat is afwisselend te noemen en spannend en ietwat onzeker, maar positief uitgelegd ook wel weer een uitdaging (of een test op je flexibiliteit :-)). Vooruitlopend op het einde van de klus, had SmaRts vanmiddag dat gesprekje bij die andere manager. Dezelfde functie, dezelfde Baas, andere vestiging en andere doelgroep. Een héél andere doelgroep. Daarmee dus ook andere werkzaamheden. Daar waar de nadruk eerst lag op het zo goed mogelijk afronden van die klus, zijn de steekwoorden bij deze andere doelgroep vooral speciaal, begeleiding, netwerken, school, aandacht, verstandelijk, aanpassen.

Maar enfin, dat gesprekje dus. Of mijn verwachtingen van het werk en die doelgroep wel in overeenstemming waren met de werkelijkheid. Althans...dat was mijn insteek. Het verliep iets anders. Had ik namelijk vanochtend geroepen dat het een oriënterend gesprek was (dat van die verwachtingen), bleek ik later op de ochtend al de enig overgebleven kandidaat te zijn (uhm...was ik al kandidaat dan?) en draaide het gesprek zelf eigenlijk meer om de vraag wanneer ik kon beginnen. SmaRts gaat weer verkassen dus. Nieuwe uitdaging, nieuwe kansen. Opnieuw onderhandelen tussen managers: de één wil me 'gisteren' al hebben en de ander wil me nog niet laten gaan. En opnieuw staan er alweer opleidingsdagen in mijn agenda. Leuk!

Hi SmaRts,
Geef me effe een belletje!
Belangrijk!
S.

Natuurlijk heb ik linea recta gebeld:
'Geef me je privé-email (-in plaats van dat via Flickr, bedoelde hij-), dan ga ik je vanavond of morgen een mail sturen. Ik zeg nog even niks, maar het gaat over Polaroid.'

Ik ben h-e-l-e-m-a-a-l niet nieuwsgierig hoor....aaaarghhhh!!!