Smarts Blogt

Archief -maart 2007

Valreep

Ik heb ooit eens zo’n testje gedaan, waar uit kwam dat ik ‘niet zo’n planner’ ben. En da’s een understatement want als ik mijn gang kon gaan, zou ik gewoon een chaoot zijn. Ik wil me niet vastleggen, ik hou van improviseren, ik zie het allemaal wel. Heerlijk die vrijheid!

Maar zo werkt het niet, sommige dingen moeten nu eenmaal een soort van geordend zijn. Mijn bureau is dan ook redelijk opgeruimd, eens in de zoveel tijd berg ik de meter post op die ik heb verzameld én ik hou tegenwoordig een agenda bij (nog beter: ik kijk er nog in óók!). Maar… de verjaardagskalender kan ik nog steeds bekijken zonder iets te zien, en belangrijke zaken kan ik nog steeds uitstellen tot het moment dat het niet meer kan.

Zoals de belastingaangifte bijvoorbeeld. Moest ik verd**ie vandaag nog mijn DigiD aanvragen (duurt 5 dagen) omdat ik ‘m al te lang niet meer gebruikt heb en kan ik de aangifte daarom écht pas op de uiterste datum, zijnde 6 april 2007, verzenden. Pfff…. Heb jij dat nou ook, of ben jij juist zo iemand die alles ver van te voren al geregeld heeft?

Hospice

Ik heb ‘r vorige maand nog gesproken. Gisteren belde ze me op en zei: ‘Ik lig in het hospice’. Ik schrok. Heel even moest ik terug in mezelf, want want ze zei was zó herkenbaar. ‘Ze kunnen niets meer doen, het gaat nu alleen nog maar om de kwaliteit van leven‘. ‘Ik ben afscheid aan het nemen, maar ik ben zó moe. Vorige week kon ik nog wel zes mensen per dag zien, vandaag red ik drie niet eens.’
Ze vroeg me of ik een aantal formaliteiten wilde regelen, dat is nu eenmaal onderdeel van mijn werk en daar belde ze tenslotte voor. Natuurlijk doe ik daar mijn best voor. En ik wenste haar heel veel sterkte met wat komen gaat, want andere woorden kon ik niet vinden.

Over knikkers

Tuesday I found one, wednesday I found two, thursday I found four…
someone has lost his marbles.

De afgelopen week heb ik iedere werkdag wel één of meer knikkers gevonden. Ik grapte erover dat iemand me schijnbaar iets duidelijk wilde maken en gaf ze later aan m’n buurjongen. Ik vond ze stuk voor stuk op mijn terug-naar-huis-weg van station naar huis; op een parkeerplaats niet ver uitelkaar. Met signalen zullen ze dan ook weinig te maken hebben, meer met een kind dat z’n knikkers is verloren.

Vandaag vond ik er weer één. Niet op de gebruikelijke plaats, nee, op de Binnenrotte in Rotterdam. Het was een gewone knikker, zo’n transparante met een kleurtje erdoor. Misschien tóch een signaal? Ik besloot mijn hoofd daarover niet te breken. In plaats daarvan bedacht ik me hoe wij onze knikkers noemden. Volgens mij hadden we bontjes (of mooitjes?), kalkepoepers, dubbeltellers en honderdtellers en de knikkerpotjes bevonden zich vaak in kapotte stoeptegels of de stukjes aarde rondom bomen. Hadden jouw knikkers ook van die bijzondere namen?

Nagsael

Nagsael

Hebben we na dagenlang zoeken (ietwat overdreven want zo groot is de Botersloot niet) eindelijk het kleinste museum van Nederland gevonden….is het voorgoed gesloten. Al wat rest is het naslagwerk. Gelukkig zit er vlakbij ook een bar waar de appeltaart erg lekker is.

Sassenheim

Sassenheim ISassenheim IISassenheim IIINoordwijk

(Klik voor groter)

Hyacinten, narcissen en wat vroege tulpen. De files en bussen vol toeristen ontwijkend, gingen we op zoek naar kleur. We kwamen terecht in Sassenheim. Daar kun je namelijk in sommige weilanden kijken én lopen. Genieten van de heerlijke geuren van de bloemen. Ik gok dat het mooiste nog moet komen; een hoop weilanden zijn nu nog kaal. Maar als u in de gelegenheid bent, moet u beslist een kijkje nemen. In ieder geval vóór al het moois weer over is. Op de terugweg een cappucino in Noordwijk, hoe kan het anders? Voor mij een heerlijke zondag. Hoe was die van u?

UA-7562682-1