Smarts Blogt

Archief -oktober 2009

30 minuten

13 september 2009 ben ik begonnen en vandaag liep ik 30 minuten achtereen. 5 kilometer is een feit, ik heb het nagemeten. Nu op naar de 10 kilometer. Daar doe ik tegen de tijd dat ik die loop ongeveer 70 minuten over. Verbazend hoe snel je conditie verbetert als je gaat bewegen. Áls dus. Ik weet ook dat die conditie weer net zo snel, zo niet sneller, instort als je weer stopt. Maar toch. Ik probeer vol te houden en tot nu toe gaat het goed.  De eerste reeks lessen zitten er op. Geen pijntjes, geen zeurtjes, het loopt lekker. Mijn ademhaling en mijn cadans werken geweldig samen en tijdens het lopen ben ik heerlijk alleen met mijn gedachten. Maar ook met, o dear waar moet dat heen…, dance- en trancemuziek. Ik zing David Guetta, Deadmau5 And Kaskade en Eric Prydz mee en (nog erger) ik word ’s morgens wakker met (aargh!) dat deuntje van Lady Gaga in mijn hoofd (‘i wanna take a ride on your discostick…’). Het is even niet anders. Alles voor het goede doel: mijn goddelijke 😉 lijf.

Gekonkel

Van politiek gekonkel word ik nijdig. Pisnijdig.

Wie alle pagina’s van mijn blog goed gelezen heeft, leest ergens dat ik werk met jonggehandicapten. Daarmee werken betekent voor een groot gedeelte je samen met hen bezig houden met de weg naar werk, naar een inkomen, een woning, naar zelfstandigheid. Zo’n jonggehandicapte bevindt zich vaak in een bijenkorf van instanties: scholen, gezondheidsinstellingen, uitvoeringsinstantie, professionals, jeugdinrichtingen.  Zij (en dus ik ook) hebben vaak te maken met (ingewikkelde) wet- en regelgeving, bureaucratische instanties, vooroordelen. En ze zijn ook nog eens afhankelijk van hoe de doelgroep op de politieke agenda staat. Met enige regelmaat denken partijen en kabinet in het land te kunnen scoren over de rug van deze doelgroep en de mensen die er zo bij betrokken zijn. Daar in Den Haag hebben ze, naar mijn bescheiden mening, namelijk nooit ingezien dat de mensen die een Wajong ontvangen niet zomaar dezelfde dienstverlening nodig hebben als de werklozen of de (niet wajong)-arbeidsongeschikten.

De wet Wajong gaat waarschijnlijk per 1 januari 2010 (terecht of onterecht) op de schop. Mooie gelegenheid voor de hoge heren in de ivoren torens om ook maar gelijk iets te doen aan de uitvoerders ervan en het hele beleid onderuit te halen: Gerommel bij UWV nekt jonggehandicapten. Onrust alom en niet in zijn minst een hoop onzekerheid bij de doelgroep zelf. Want zeg nou zelf: de meesten hebben toch niet voor niets die uitkering? En uiteindelijk ben ik bang dat ‘mijn’ doelgroep met de gebakken peren zit.

Het mooie van alles is dat het huidige ‘gerommel’ Haags beleid is. Want let op: we leven januari 2001 en re-integratie wordt dan nog gespeld als reïntegratie (gevonden via Google):

Bedrijfsverenigingen (Uvi’s)
De Uvi’s voeren de Wet Werkloosheid (WW) uit, de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW), de Wet op de Arbeidsongeschiktheid (WAO) en de wet Rea. De afgelopen twee jaar hebben een aantal Uvi’s commerciële reïntegratieactiviteiten opgezet. De Tweede Kamer is hier echter niet mee akkoord gegaan, want ook de Uvi’s mogen zich alleen nog bezighouden met de uitvoering van het vaststellen van het recht op uitkering met betrekking tot voornoemde sociale wetten. Recentelijk hebben Gak Nederland bv, Cadans, het GUO en het USZO diverse aanbestedingsprocedures gestart om reïntegratietrajecten uit te besteden aan daarvoor geëigende organisaties.

Lekker gemakkelijk toch om te zeggen dat ze het dan nu niet kunnen. Ja, dûh, ze móchten het al die tijd niet!

Maar enfin, waar het mij allemaal om gaat, is dat politieke gekonkel. Want dat er teveel geld in het re-integratiepotje verdwijnt? Ben ik het helemaal mee eens. Dat het anders moet? Geloof ik ook gelijk. Maar scoren door je eerdere Haagse beleid onderuit te halen en te zeggen dat een instantie het niet goed voor elkaar heeft terwijl je het ze zelf verboden hebt, vind ik wel erg goedkoop. Maar ach…gaat het niet altijd zo bij al die instanties die zo afhankelijk zijn van een minister die zich moet verantwoorden?

Ik troost me met de gedachte dat ik weet dat er in die bijenkorf van die Wajonger veel mensen zitten zónder politieke agenda. Betrokken, oprecht en eerlijk en doen ontzettend hard hun best om voor hem of haar, binnen hun (al dan niet opgelegde) grenzen, die zelfstandigheid te creëren.

Zo. Dat moest er even uit.

8 minuten

Ipod in een boterhamzakje in de band om mijn arm. Een fleecemuts tegen de regen om mijn oordopjes droog te houden. Na een half uur totaal doorweekt, maar zeer voldaan training nummer 19 afgewerkt.

Zo zag mijn looptraining van vanavond eruit (vetgedrukt is hardlopen, normaal is stevig doorwandelen):
5′ – 1′ – 6′ – 2′ – 7′ – 2′ – 8′ – 1′

Op de Coopertesten uit mijn vorige leven in sportclubs na (man, wat had ik dáár altijd een hekel aan!), ben ik in eerdere hardlooppogingen nooit verder gekomen dan 5 minuten aaneen, geloof ik 🙂 Nu verleg ik per dag mijn grenzen. Nog drie weken (= 9 trainingen) te gaan en ik zit aan de 30 minuten aan één stuk. Nog weer 30 trainingen verder zou het een uur moeten zijn. Ik ben trots op mezelf (of fier, zoals Evy zegt).

Uhh?!

Ik ben bezig met een nieuwe winkel in R. en daar wil ik ook werk van anderen verkopen, fotos, boeken en prints op groter formaat. Ik vind dat jouw werk er zich erg goed voor leent en zou ‘ t graag opnemen in mijn shop.

Uhh…wow! Vereerd en honderdduizend vragen, maar vooralsnog: joepie!

UA-7562682-1