Smarts Blogt

Archive - november 2008

Uit mijn vel

Stabiel, geduldig, vriendelijk, assertief.
Dat ben ik.

Maar soms niet. Soms kan ik buiten allemijn proporties pislink worden.

Men neme een plan voor een badkamer. Niet zomaar één, nee een supermooie dure geweldige alles-erop-en-eraan-badkamer. Weet u het nog? Jawel natuurlijk! Zolang is het nog niet geleden dat ze begonnen. Wat een geluk (not): spullen (gekocht bij een gerenommeerde badkamerzaak die ons ook de aannemer aanbeveelde) onjuist of te laat geleverd en tot overmaat van ramp overleed de aannemer. Uiteindelijk werden de laatste klussen en de oplevering door een andere aannemer overgenomen. Aannemer 2 wilde nog wel even de centjes van de opleveringstermijn opstrijken, maar dat feest ging mooi niet door. Die heb ik gewoon zoals het hoort, aan de (curator) van aannemer 1 betaald. Zoek het onderling maar uit, dacht ik. En wij kwamen tot de conclusie dat sommige aannemers wel heel erg lekker gebruik maken van de vrijheid van het ondernemerschap: betaald willen krijgen zonder rekening, rekening zomaar verhogen en meer van die onzin.

Maarja, die badkamer is uiteindelijk eind maart 2008 helemaal gereed gekomen. De eindschoonmaak mochten we -ondanks de belofte van aannemer 2- zelf doen. Nu net 8 maanden later, zitten we met een garantiekwestie (kitwerk laat los en de deksel van de pleepot close-t niet meer zo soft). Aannemer 1 is niet meer, helaas. En aannemer 2 schrijft vanavond in een email: “Ja, maar wij hebben de klus niet aangenomen” & “De badkamer is al een jaar geleden opgeleverd en wij bieden maar 6 maanden garantie op het kitwerk (op hun site staat één jaar -red.)” & bovendien: “We willen het wel doen, maar dan is ons voorstel dat de badkamerleverancier 50% betaalt en u 50%

Pardon?!
Excuseert u mij, terwijl ik uit mijn vel spring?!

 

Polaroid vervolg(d)

Polapremium

De wereld op zijn kop met de mededeling dat Polaroid zou stoppen met de productie van de polaroidfilms. Ik had het notabene net herontdekt. Een trip naar de fabriek in Enschede maakte duidelijk dat het productieproces kostbaar was en niet overgenomen zou worden…..waarschijnlijk….

Kijk nu eens….opnieuw de wereld op zijn kop. Er gaat iets gebeuren over een paar uur. Er is een handelaar in Oostenrijk die heel mysterieus aan het aftellen is op zijn nieuwe site. Zou het dan misschien toch?

…Nog een ‘paar’ seconden wachten en dan weten we het!

Wifi

Het is super om weer in Parijs te zijn. De metrolijnen, de drukte, het leven en al die dingen die te zien zijn. En de tijd die het allemaal kost niet te vergeten. Van tien tot tien onderweg en nog steeds tijd te kort. Centre Pompidou is gedaan, maar kostte wel een hele dag. Eiffeltoren in het donker ook, Arc de Triomphe en de Avenue des Champs-Élysées in kerstsfeer. Pere Lachaise ook gezien. Wat een overgewaardeerde desillusie is dat graf van Jim Morrison, zeg! Troosteloze bedoening, maar ja, wat kun je anders verwachten op een begraafplaats ;-)

Gratis internet overal in Parijs. Daar kunnen de Nederlanders nog eens wat van opsteken. Nee, bij ons moet overal aan verdiend worden. Het contrast met andere landen is pijnlijk duidelijk bij dit soort aangelegenheden Als je maar iets hebt dat wifi kan oppakken, kun je aan de slag. Zoals ik nu: bij de MacDonalds bij La Defense.
Het regent nu buiten en het was tijd voor een bak koffie. Dus even hier naar binnen en contact zoeken met het www. Hi! ;-D

Paris

Parijs here I come, zeer binnenkort. Vanavond een hotel geboekt, jiehaaa! Zuslief heeft al toegezegd op de katten te passen. Ik neem een stokbrood voor haar mee terug als dank; zo van: “My sister went to Paris and all she brought me was a lousy flûte…!” :-)

Tijdens mijn vorige trip naar Parijs miste ik Centre Pompidou, Pere Lachaise, Versailles en Musée d’Orsay, dus die staan zeker op het verlanglijstje. En verder? Ach we zien wel.

 

Als je later…

Heerlijk anderhalve week vrij. Parijs in het vooruitzicht maakt het helemaal goed. Ik zit nog midden in mijn inwerkperiode, maar toch. Even er tussenuit is heerlijk, terwijl ik het reuze naar mijn zin heb op mijn nieuwe werkplek. Ik moest wel even wennen aan de mensen, aan de cliënten, het soort problematiek en de oplossingen die ervoor gevonden worden. Jonge mensen en over het geheel genomen gemotiveerde mensen. Die tegen zaken aanlopen, beperkingen van allerlei aard ervaren. Wat kunnen ze en wat willen ze? In een netwerk van allerlei instanties proberen we ze stuk voor stuk een plekje op de arbeidsmarkt te geven en daar waar werken het Ècht niet mogelijk is, in ieder geval een zinvolle dagbesteding. Want arbeidsmarktparticipatie voor iedereen (vrouwen, ouderen, mensen met een beperking) staat hier in Nederland hoog op de agenda.

Ik schreef al eerder dat ik me vaak afvraag wat mensen motiveert en beweegt. Wat is de drive om te doen wat je doet? In een aantal gevallen is het duidelijk, maar in een aantal gevallen ook niet. Keuzes worden gemaakt en bewust of onbewust raak je van dat oorspronkelijke pad af. Ik riep als klein meisje dat ik dokter wilde worden. Ik werk nu nauw samen met artsen en met mensen die ziek zijn/waren. Heel ver weg van de oorsprong ligt het niet, maar dat is niet bij iedereen zo. Sommige mensen wilden vroeger iets heel anders doen dan dat ze nu doen en soms liggen ze daardoor met zichzelf (of hun werkgever) in conflict. Zou een mens zoveel gelukkiger zijn als hij datgene doet dat dicht bij ‘m ligt? Waarin ‘ie de dingen kan doen waar hij goed in is? Het zo heel graag willen, staat dat dan ook gelijk aan kunnen?

En jij? Wat wil jij doen als je later groot bent?