Smarts Blogt

Categorie -andere schone kunsten

image_pdfimage_print

Glastonbury Tips ’n Tricks

Tja, waar zal ik eens beginnen? Worthy Farm is één week per jaar de plek waar misschien wel het grootste openluchtfestival gehouden wordt. Wat Glastonbury zo uniek maakt, voor mij althans, is dat je op het festivalterrein zelf kunt kamperen. Als je zou willen, maar dan moet je er vroeg bij zijn, zou je bij wijze van spreken je tentje op het veld vóór het Pyramid-stage kunnen zetten en vanuit je tentje naar de grootste headliners ooit kijken. Daar heengaan en verblijven vraagt zeker wat voorbereiding. Lees over het festival, kijk op de site, download tijdig de app.

Kijk naar de line-up, welke bands of acts wil je persé zien. Er zullen ongetwijfeld clashes zijn, dus je zult moeten kiezen. Lees vooral dit uitgebreide document, als je het hier niet kunt vinden. En volg vooral ook @Glastowatch op twitter. Het festival krijgt ook steeds meer bekendheid bij Nederlanders die er in toenemende mate te spotten zijn. En of het nu je eerste of tigste keer is dat je er naar toe zou gaan, er zijn een paar zaken waar je rekening mee kunt houden om er zeker van te zijn dat je er alles aan hebt gedaan om het ook supergeweldig te hebben. Het zou tenslotte jammer zijn dat je op de spoedeisende hulp terecht komt omdat je al op de woensdag in het donker op weg naar een van de toiletten geen licht hebt: telefoonbatterij leeg en zaklamp vergeten.

Ik begin met de meest praktische info en tips en linkjes, want naast het hoognodige is het ook fijn om uit te kunnen zoeken hoe het zit met naar welke bands je wil gaan, hoe je je telefoon kunt opladen en -stel dat je die hebt meegenomen- waar je je waardevolle spullen laat. Dit zal een dynamische blogpost zijn, waar ik af en toe weer wat extra info op zal zetten zodra me dat te binnen schiet. Als je geïnteresseerd bent in dit festival, is het dus handig om af en toe nog eens hier terug te komen om te zien of er nieuwe tips zijn bijgekomen.

Waar is het en wanneer:
In Glastonbury natuurlijk! Nou, niet helemaal. Het festivalterrein ligt namelijk in Groot Brittanië bij Worthy Farm, een heuvelachtig landschap gelegen tussen de dorpjes Pilton en Pylle, negen kilometer ten oosten van Glastonbury (Somerset, Engeland). Een deel van de lokale bevolking noemt het nog steeds het 'Pilton Pop Festival', de naam die het festival droeg toen het voor het eerst in 1970 op Worthy Farm werd gehouden. Glastonbury festival wordt van oudsher gepland rondom de zomerwende, de langste dag, dus rond 21 juni.

Hoe kom je er?

Wij rijden met de auto eigenlijk steeds naar Duinkerken, waar we de ferry naar Dover pakken. Die gaat lekker vaak, de overtocht is zo goed als het kortst en aangekomen in Groot Brittanië is het dan nog een uur of 4 rijden naar het festivalterrein. Wij proberen de ferry eigenlijk altijd mooi op tijd te nemen, rond het middaguur. Dan hebben we het zo uitgekiend dat we tegen 18 uur in de buurt van het festivalterrein zijn, je weet immers niet hoe lang de files naar de parkeervelden zijn. Ben je er vroeg, dan zou je in een van de dorpen nog wat boodschappen kunnen doen. Het advies is om goed te kijken waar je wilt parkeren en je aanrijdroute daar op te berekenen. Omdat wij graag op of in de buurt van kampeerveldje Bushy Ground kamperen, willen we het liefst ook in de buurt van PassengersGate D parkeren. Dat betekent dat we vanuit zuidelijke richting moeten aanrijden.

Hoe groot is het terrein?
Groot. Niets kan je voorbereiden op de enorme omvang van Glastonbury. Het is een tweeënhalve kilometer van de boerderij aan het noordelijke uiteinde naar de Stone Circle in het zuiden en het duurt een goed uur om van het ene einde naar het andere te lopen, zeker als het vol is en er meer dan 200.000 mensen voor je voeten lopen. Het is ook meer dan anderhalve kilometer van de oostkant naar westkant. Daarnaast nog eens tenminste anderhalve kilometer extra in elke richting van de voetgangerstoegangspoorten naar de verste uithoeken van de parkeerplaatsen.

Kijk naar de afbeelding hiernaast waarop een extra laag van het festivalterrein geplaatst is op een kaartje van de binnenstad van Dordrecht. Zo krijg je een idee van hoe groot het festival is. Dit is overigens nog maar het hoofdgedeelte van het terrein. Hierin zijn de parkeerplaatsen, campervanvelden, de Worthy View boerderij of een van de personeelcampings die buiten het hek liggen nog niet meegenomen.

Klik hier om verder te lezen

Glastonbury 2017 vervolg

Als je hier net begint met lezen over onze ervaringen met Glastonbury 2017, kun je beter eerst hier klikken, want daar begon het verhaal van Glastonbury 2017.

De eerste twee dagen dus: de woensdag van binnenkomen op het terrein en de donderdag. De grote podia zijn dan nog niet bezet en sommige stages moeten zelfs nog afgebouwd worden. Die twee dagen zijn geweldig om de verschillende wijken te bezoeken en te zien hoe langzaamaan alle campingveldjes op het terrein vollopen.

Hoewel langzaam, er zijn campingveldjes waar een run op is zodra de hekken opengaan. Die liggen direct tegen een groot podium aan. Dan kun je vanuit je tentje alles meekrijgen, maar echt slapen ‘s-nachts is er dan natuurlijk niet bij.

Het terrein is groot. Héél groot. 900 acres is ongeveer 364 hectare of 3,64 vierkante kilometer zo je wil. Zie hier een afbeelding (let op, groot!) van het terrein. De pijl wijst waar onze tenten stonden.

 

…”900-acres used for the site with a perimeter of 8.5 miles, one million square metres of public camping space”…

Lees hier meer leuke weetjes over Glasto 2017 (in het Engels): https://www.expressandstar.com/entertainment/showbiz/2017/06/22/the-key-facts-and-figures-as-glastonbury-festival-marks-its-35th-year/#XU58M3rAtZQvSbdU.99

 

Ik was dus in de vorige post gebleven bij dat het opzetten van de tentjes zo vlot ging. Het is ook fijn als je (relatief) als een van de eersten op dat maagdelijk groene weilandveld aankomt. We hadden alle ruimte om te kiezen waar we wilden staan en we probeerden toch zo tactisch mogelijk kiezen. Een klein beetje ruimte voor je tent is fijn om te zitten, je tanden te poetsen, verzin het maar.
De twee tenten stonden vlot, maar we hoopten natuurlijk wel dat we de tent voor onze vriend niet voor niets zouden opzetten. Hoewel we het ook hadden begrepen als hij niet zou komen, gezien de situatie met zijn vriendin. Maar okee, de tenten stonden voor nu en het uitzicht was nog weids. Het werd warmer en warmer.

Met de tenten strak in de scheerlijnen, werd het tijd om het terrein te verkennen. Onderzoeken of er nog iets anders was dan vorig jaar en oja laten we eens kijken of we nu de dingen kunnen zien die vorig jaar hebben gemist, dat was het doel voor de middag.

Halverwege de middag zouden we teruggaan naar de auto om de rest van onze spullen te halen. Eerst op pad. Je zag op de kaart hoe groot het terrein is, dus even een rondje lopen is er niet echt bij. Je bent direct voor een paar uur onderweg.

Klik hier om verder te lezen

Glastonbury 2017

Ja Pinkpop was er ook nog, maar hee, een Pinkpop met Justin Bieber als headliner…neh. Gelukkig waren er Greenday en System of a Down, want anders… Gauw maar over naar Glastonbury. Maar pas op, het wordt een heel verhaal.

Dat verhaal begon natuurlijk al in oktober 2016 bij de start van de verkoop van de kaartjes. Bij Glastonbury werkt het zo: je registreert je van te voren met foto. Want alleen dan mag je kaartjes kopen zodra de verkoop start. De verkoop gaat via de site van See-ticktets en hoewel gelinkt aan Eventim/Ticketmaster, werkt het toch anders. Er is geen wachtrij nee, het is gewoon ouderwets refreshen (f5-en dus) en hopen dat je ertussen komt. Als dat lukt, betaal je in eerste instantie een gedeelte van het kaartje, een ‘deposit’. In april daaropvolgend moet je dan het restant betalen. Doe je dat niet op tijd, dan ben je je deposit kwijt én je recht op dat kaartje. Want dat kaartje gaat dan de resale in.

Lukt het je dus niet om de eerste keer in oktober een kaartje te scoren, dan heb je in april dus nog een kans -hoewel klein- in de resale. Nou, het ging voor geen meter in oktober. In ieder geval niet zoals het jaar daarvoor. Binnen no time waren alle meer dan 100.000 kaarten verkocht. Uitermate teleurstellend, ook al wisten we niet eens wie er zouden optreden.

Tijd voor een plan de campagne. Natuurlijk gingen we ook voor Pinkpop, maar een groot festival, daar zouden we eigenlijk gewoon bij moeten zijn. We besloten dat Roskilde het dichtst bij de ervaring van Glastonbury kwam en voor die verkoop liep het eigenlijk helemaal geen storm. Met alle gemak van de wereld kochten we daar kaarten voor. Ook van Roskilde was toen nog geen line-up bekend, maar we verwachtten dat het op zijn minst de prijs van een kaartje waard moest zijn. Maar het bleef knagen; het was eigenlijk toch maar de noodzakelijke vervanging van dat ene grote festival. Maar niet getreurd, huppekee, get on with it. Luxe probleem! En zo gingen we voort.

Toen werd het april 2017: de resale van Glastonbury stond in de agenda. Alledrie hadden we blijkbaar nog niet definitief psychisch afstand genomen van Glastonbury, want toen ik de avond ervoor aan beide heren vroeg: “Zal ik morgen toch nog een poging wagen?”, kwam er een volmondig “Ja!” Dat de line-up van Roskilde een beetje mak bleef, speelde zeker en vast een rol (in retrospectief had het wel  mijn enige kans geweest om Chester nog met Linkin Park te zien, maar helaas).

Daar zat ik op die zondagmorgen vroeg. In mijn up in een afgesloten computerkamer. Ingelogd op de mac en supergeconcentreerd te wachten op dat moment dat de verkoop zou starten. 1000x  de tijd gecontroleerd, want tijdsverschil. Creditkaarten klaar, registratiegegevens klaar, talismannen (passen en bandjes van Glasto 2016) naast me op het bureau.

Iets van 35.000 kaarten (het exacte aantal wordt nooit verteld) beschikbaar en een veelvoud daarvan aan mensen die ook een kaartje wilden. Hoe groot was de kans? Geen idee. Refresh = F5 en op de Mac is het apple+R. Rammen op dat toetsenbord en hopen en duimen en hopen en duimen, wat een zenuwentoestand! Ik snap wel dat die mannen dat aan mij overlaten. Die ene heeft helaas al jong een hartinfarct doorgemaakt en de ander zou het ervan krijgen.

Klik hier om verder te lezen

Over muziek en andere schone kunsten

Pinkpop Overview

Klik voor groter (pas op, heule grote afbeelding!)

Juni 2016 stond voor ons in het teken van de grote festivals.

Als eerste was daar Pinkpop. Het was opnieuw geweldig. De line-up was wellicht wat minder spectatucalair, maar het weer zat mee (behalve de zondag dan) en de sfeer was gewoon weer top. Hebben we alles gezien wat we wilden zien? Nee. Zo gaat het steeds. Zo’n festival laat zich -ondanks appjes en zorgvuldige planning- niet echt sturen. Bandjes gezien die niet op de planning stonden, maar hartstikke leuk bleken en andere bandjes niet gezien omdat we stonden te schuilen voor een wolkbreuk. Red Hot Chili Peppers waren leuk, Rammstein indrukwekkend en Paul Mc Cartney was gewoon Paul Mc Cartney. Skunk Anansie was super (mee op de foto gegaan!), Lionel Richie gezellig, John Newman top. En nog veel meer. Hier de officiële aftermovie om een impressie te krijgen:

De zondag was dus qua weer wel een beetje prut. Er waren al een paar fikse buien geweest. We hadden poncho’s bij en op het festivalterrein was er eigenlijk niets aan de hand; regen is maar vocht en dat is echt niet erg. Op de plekken waar veel mensen liepen werd het wel wat drassig en daarna toch goed modderig. Zo ook op de camping. Omdat er veel mensen in de loop van de zondag vertrokken en dus ook al hun spullen pakten, was het terrein aardig modderig geworden. Gelukkig stonden we op een plek dichtbij de uitgang. Opnieuw hebben we ervoor gekozen om pas op maandagochtend te vertrekken en die laatste nacht nog gewoon op de camping door te brengen. Relaxed, op het gemak en weet je, je wordt toch vroeg wakker. In alle rust ’s morgens de spullen gepakt en op weg. Helaas zat een van ons met de auto vast en kon pas weg met behulp van een tractor. Toch ook wel weer wat om eens die hele modderige kant van zo’n festival te zien. HAHAHA. Wisten wij veel wat ons in Glastonbury te wachten stond!

Klik hier om verder te lezen

Festivals

Voor het eerst van mijn leven ga ik naar Glastonbury. Eind juni. Maar vorig jaar schreef ik ook de belofte dat ik voortaan ieder jaar zal proberen kaartjes te veroveren voor Pinkpop. Maar met Glastonbury in het vooruitzicht, zou ik dan nog wel Pinkpop doen? Foo Fighters hadden al aangekondigd pas in 2017 weer naar Pinkpop te komen. En headliner Paul McCartney is wel tof, de Red Hot Chili Peppers en Rammstein ook, maar om daar toch weer zoveel geld aan uit te geven… Het festivalgevoel is toch een apart dingetje. Bij het idee alleen al maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap, dus ja! Wel doen!

Maar dan het verkrijgen van die kaarten. Die wachtrij! Bij Ticketmaster schrijven ze dat er een wachtrij begint, maar dat die precies om 10:00 uur bij de start van de verkoop ververst wordt. Waar je dan in de nieuwe digitale wachtrij terecht komt, wordt onwillekeurig bepaald. Een loterij eigenlijk.

Heel eigenwijs log ik toch al om 09:15 uur in op de Ticketmaster-site. Met mijn computer, de iPads en de telefoons. De computer draait op bekabeld internet, de iPads op wifi en de telefoons op het 4g-netwerk van KPN. Direct na het inloggen verscheen op alle schermen de melding dat ik in de wachtrij stond. En dan maar wachten tot het 10:00 uur is. Niet verversen, geen andere schermen open. Het werd heel even spannend omdat mijn telefoon bedacht dat hij ge-updatet moest worden.

Schermafbeelding 2016-02-20 om 22.10.15Internetbankier-apparaatje bij de hand en zeer gefocust en geconcentreerd starend voor de schermen van mijn apparaten.Om 10:00 uur werd inderdaad de wachtrij ververst. Schrikken, want hoe lang zou het duren voordat ik door kon naar het koop-scherm? Nou, dat duurde welgeteld wel 1 hele minuut. Ik mocht op mijn iMac direct door naar het kopen van tickets, terwijl alle andere apparaten in de wachtrij bleven staan. Ik hield mijn adem in: als het allemaal maar goed zou gaan en er geen foutmelding zou komen. Direct drie weekendkaarten gekocht en toen om 10:05 uur de bevestiging per mail kwam, durfde ik weer adem te halen. Ik had ze opnieuw binnen! Whoohoo! Ik kon daarna zelfs nog 4 vrijdagkaarten voor een collega kopen. Mijn bankrekening is overigens niet zo blij met mij vandaag: 3 weekendkaarten en 4 vrijdagkaarten is toch al gauw zo’n kleine 1000 euro. Wow.

En of je nu wel of geen invloed hebt op de wachtrij door vroeg in te loggen? Werkelijk geen idee. Ik weet alleen dat ik het altijd op deze manier doe en het lukt mij steeds weer om aan kaarten te komen. Soms via de 4G, soms via wifi en dit keer gewoon via de bekabelde iMac. Misschien is het karma; ik koop wat ik nodig heb en niet meer. Aan doorverkoop van kaarten doe ik niet en mocht het onverhoopt wel een keer gebeuren, dan doe ik dat altijd voor de originele kostprijs. Ik doe niet aan woekerprijzen. De kosmos weet dat en laat mij daarom altijd gelijk door in de wachtrij van Ticketmaster. Echt waar.

😀

Parker Sonnet

Er zijn van die dingen die een mens gelukkig kan maken. Of eigenlijk, laat ik voor mezelf spreken: die mij gelukkig maken. Nieuwe dekbedovertrekken, nieuwe tafellakens. Maar ook pennen. En het liefst vulpennen. Ik heb namelijk altijd een zwak gehad voor nieuwe en mooie vulpennen. Al was het maar om het feit dat ze slechts door één iemand gebruikt kunnen worden omdat ze zich aanpassen aan je handschrift. Schermafbeelding 2016-01-10 om 22.26.28

Al jaren bezit ik een hele mooie Parker Sonnet vulpen: de Laque Moonbeam. Een soort van limited edition ergens in de jaren 90 gemaakt. Een jaar of wat terug kon ik via eBay de rollerball-versie op de kop tikken. Met een vulpotlood zou de serie helemaal compleet zijn, maar die heb ik helaas niet. Wel leerde ik in de loop der tijd dat er meerdere uitvoeringen van de vulpen zijn. Een uitvoering met een vergulde punt en een uitvoering met een 18k punt. Daarnaast stonden er op beide pennen codetekens waaruit het productiejaar blijkt, noem het een serienummer. Met alle informatie gevonden op internet bleek dat mijn pennen met de codes IIL en IT uit resp. 1993 (2e kwartaal) en 1995 (3e kwartaal) kwamen. De vulpen was bovendien verguld en niet volledig goud.

Helaas is met het gebruik ervan van eentje het topje op de dop losgekomen en kwijtgeraakt. In een zoektocht naar een nieuwe dop (of topcap) kwam ik op eBay een prachtige vulpen tegen die wèl voorzien was van een 18k gouden punt. Ik heb een voorstel gedaan dat direct werd geaccepteerd en daarmee werd ik dus de eigenaar van een derde Sonnet. Ik ben er blij mee. Het is een hele nieuwe, nog nooit mee geschreven. Een maagdelijke & fijne punt. En hij is van 1998 (1e kwartaal).

Schermafbeelding 2016-01-10 om 22.27.22Omdat mooie pennen ook mooie inkt verdienen, heb ik op internet ook gezocht naar mooie zwarte inkt. Die denk ik gevonden te hebben in Aurora Black. Wel besteld, maar nog niet ontvangen. Ik ben heel benieuwd of die inkt inderdaad zoveel zwarter is dan de Quink van Parker zelf. Wie schrijft, die blijft zegt men. Nou, er gaat wat mij betreft ook helemaal niets boven ouderwets schrijfhandwerk.

🙂

UA-7562682-1