Van dag tot dag

36 jaar

By
on
1 december 2012

Toen schreef ik dat hij me zei dat ik al sinds 1976 bij hem kwam. Ik heb geen idee meer waarom mijn moeder destijds van tandarts wisselde, maar ik weet nog wel dat hij net met zijn praktijk begon en nieuwe patiënten zocht. Mijn puberjaren zaten vol fluorbehandelingen en desondanks toch gaatjes. Ach, bang was ik niet voor de tandarts en ook niet voor zijn behandelingen. Na het vertrek van een tandartsassistente kreeg ik ooit van hen de vraag of ik geïnteresseerd was in een baan bij hen. Maar ik had al een goede baan, dus ik bedankte. Er kwam een nieuwe fijne assistente.

Het was een kleine praktijk aan huis. Dat het klein was, bleek wel toen ik een keer naar een vervangende tandarts moest. In een superhippe moderne kikkergroen-met-witte praktijk waar wel drie of vier tandartsen hun werkplek hadden. Dat de praktijk van mijn tandarts klein was maakte wel dat over en weer alles werd meegemaakt. Het ziekbed en overlijden van onze ouders, de geboorte van hun kleinkinderen, het ouder worden van de tandarts. En je komt elkaar nog es tegen bij de supermarkt of tijdens een wandeling in het park. Zo wist ik van de tia die hij had ondergaan. Ook van de evenwichtsstoornissen die hem parten gingen spelen. Vooral die ene keer dat zijn gezicht beplakt was met een pleister en voorzien van donkerpaarse bloeduitstortingen, was ik aardig onder de indruk. De laatste keer in de supermarkt vertelde zijn vrouw dat het zo vervelend was dat er maar geen oorzaak gevonden werd. Van evenwicht was bijna geen sprake meer. Maar zolang hij op zijn spreekkamerstoel kon blijven zitten en niet hoefde op te staan voor bijvoorbeeld een röntgenfoto, ging het nog wel. De praktijk stond open voor overname, maar er bleek maar weinig animo.

Mijn halfjaarlijkse controle was bijna weer daar. Maar toen was er gisteren ineens die brief. Hij houdt per direct op met zijn werkzaamheden vanwege een sleutelbeenbreuk. We zijn erg welkom bij twee collegiale praktijken in de buurt. Toch weer gevallen. En een sleutelbeenbreuk op de verkeerde plek wordt niet verder behandeld. Die moet je uitzitten. Nog steeds is er niemand die de (te) kleine praktijk wil overnemen. Voor hen het teken dat het eind van de praktijk daar is. Voor mij een eind aan 36 jaar (!)  ‘mijn tandarts’. Vandaag heb ik voor het eerst bij ze aan de voordeur aangebeld in plaats van achterom naar de praktijk te lopen. Om twee goede flessen wijn en een grote bos bloemen bij ze af te geven, want 36 jaar is toch best een hele tijd.

Eén van de collegiale praktijken is de superhippe moderne kikkergroen-met-witte praktijk waar ik destijds ook prima geholpen ben. Maandag maar eens even naar ze bellen om te vragen of ze mij als patiënt willen hebben.

TAGS
RELATED POSTS
Beugelbekkie

11 september 2019

Nog een week te gaan

3 mei 2019

Cherry Oh Baby

24 maart 2019