• Glastonbury 2017

    Ja Pinkpop was er ook nog, maar hee, een Pinkpop met Justin Bieber als headliner…neh. Gelukkig waren er Greenday en System of a Down, want anders… Gauw maar over naar Glastonbury. Maar pas op, het wordt een heel verhaal.

    Dat verhaal begon natuurlijk al in oktober 2016 bij de start van de verkoop van de kaartjes. Bij Glastonbury werkt het zo: je registreert je van te voren met foto. Want alleen dan mag je kaartjes kopen zodra de verkoop start. De verkoop gaat via de site van See-ticktets en hoewel gelinkt aan Eventim/Ticketmaster, werkt het toch anders. Er is geen wachtrij nee, het is gewoon ouderwets refreshen (f5-en dus) en hopen dat je ertussen komt. Als dat lukt, betaal je in eerste instantie een gedeelte van het kaartje, een ‘deposit’. In april daaropvolgend moet je dan het restant betalen. Doe je dat niet op tijd, dan ben je je deposit kwijt én je recht op dat kaartje. Want dat kaartje gaat dan de resale in.

    Lukt het je dus niet om de eerste keer in oktober een kaartje te scoren, dan heb je in april dus nog een kans -hoewel klein- in de resale. Nou, het ging voor geen meter in oktober. In ieder geval niet zoals het jaar daarvoor. Binnen no time waren alle meer dan 100.000 kaarten verkocht. Uitermate teleurstellend, ook al wisten we niet eens wie er zouden optreden.

    Tijd voor een plan de campagne. Natuurlijk gingen we ook voor Pinkpop, maar een groot festival, daar zouden we eigenlijk gewoon bij moeten zijn. We besloten dat Roskilde het dichtst bij de ervaring van Glastonbury kwam en voor die verkoop liep het eigenlijk helemaal geen storm. Met alle gemak van de wereld kochten we daar kaarten voor. Ook van Roskilde was toen nog geen line-up bekend, maar we verwachtten dat het op zijn minst de prijs van een kaartje waard moest zijn. Maar het bleef knagen; het was eigenlijk toch maar de noodzakelijke vervanging van dat ene grote festival. Maar niet getreurd, huppekee, get on with it. Luxe probleem! En zo gingen we voort.

    Toen werd het april 2017: de resale van Glastonbury stond in de agenda. Alledrie hadden we blijkbaar nog niet definitief psychisch afstand genomen van Glastonbury, want toen ik de avond ervoor aan beide heren vroeg: “Zal ik morgen toch nog een poging wagen?”, kwam er een volmondig “Ja!” Dat de line-up van Roskilde een beetje mak bleef, speelde zeker en vast een rol (in retrospectief had het wel  mijn enige kans geweest om Chester nog met Linkin Park te zien, maar helaas).

    Daar zat ik op die zondagmorgen vroeg. In mijn up in een afgesloten computerkamer. Ingelogd op de mac en supergeconcentreerd te wachten op dat moment dat de verkoop zou starten. 1000x  de tijd gecontroleerd, want tijdsverschil. Creditkaarten klaar, registratiegegevens klaar, talismannen (passen en bandjes van Glasto 2016) naast me op het bureau.

    Iets van 35.000 kaarten (het exacte aantal wordt nooit verteld) beschikbaar en een veelvoud daarvan aan mensen die ook een kaartje wilden. Hoe groot was de kans? Geen idee. Refresh = F5 en op de Mac is het apple+R. Rammen op dat toetsenbord en hopen en duimen en hopen en duimen, wat een zenuwentoestand! Ik snap wel dat die mannen dat aan mij overlaten. Die ene heeft helaas al jong een hartinfarct doorgemaakt en de ander zou het ervan krijgen.

    Read More

  • En zo…

    …zijn we weer een maand verder. Het is alweer mei 2016. Time flies.

    Hardlopen gaat nog steeds hartstikke goed. Ik train nog steeds voor de 10 km. Iedere week een kort rondje; een langere en een intervaltraining. Die intervaltraining is toch wel het meest lastige, hoor. Zwaar ook om steeds weer die versnelling vol te houden. Maar vooralsnog gaat het goed. Houden zo en voorzichtig blijven met knie en achillespees is het devies.

    Op het werk ook zijn gangetje. The usual gezeik at the office. Mensen die niet communiceren, verborgen agenda’s. Ik ben gevraagd als mentor voor iemand die het zelfde beroep als ik wil gaan doen. Leuk. Leuker eigenlijk nog omdat ik hem werd aangeraden door een staf-iemand en twee managers. Dat vervolgens een andere manager denkt dat ik dit als een ‘gunst’ oppak en het mentoren in mijn vrije tijd zal doen, omdat ik ‘het zo leuk vind om het te doen’, was weer te belachelijk voor woorden. Maar ja. Ook dat zal goedkomen. Het is maar werk en dat is een dagelijks mantra. En het valt in het niet bij andere problemen op dees’ aardkloot. Gezondheid bijvoorbeeld. Sommige mensen krijgen zomaar ineens rotberichten en moeten zich voorbereiden op een afscheid. Niet leuk.

    En toen zouden Zuslief en ik gaan skiën, maar chronisch geldgebrek zat ons in de weg. Een weekje naar de Jura op bezoek bij dierbare vrienden was een superalternatief. Wederhelft moest werken en bleef thuis.

    Ik zou hier zo willen wonen :-)

    Chateau Chalôn

    Dus lekker met z’n tweetjes op pad. In de gîte van hun dochter -lekker riant met 3 slaapkamers en 2 badkamers en een geweldige leefkeuken- konden we elkaar kwijtraken. Het weer in NL was prut en wij hebben welgeteld maar 1 dag regen gehad. Verdiend mooi weer dus. Lekker gegeten in hun pizzeria, gespeeld met de kleindochters, op pad en rondje Genève gedaan, toch nog sneeuw gezien. Kortom: heerlijk.

    Teruggekomen besloot Radiohead hun nieuwe album te releasen. Heerlijke muziek, maar stress: 21 mei ga ik ze zien in de HMH. Moet dus hard oefenen op te teksten, anders kan ik niet meeblèren. Ook de Red Hot Chili Peppers hebben een nieuwe single uitgebracht en het album zit er aan te komen. Die gaan we zien op Pinkpop. Maar we hebben Glastonbury ook nog! Nog meer meezingstress 🙂  Gisteren hebben we besloten om ook nog naar Placebo in de Ziggo-dome te gaan, maar dat is pas in November. Daar hebben we nog even voor.

    En verder? De computer helemaal opnieuw geïnstalleerd, hij werd zooo traag. Hij is nu weer lekker schoon en opgeruimd. Ik hou van opgeruimd. Het is mij om mij nog niet opgeruimd genoeg, maar het vraagt om drastische opruimmaatregelen. Die kan ik helaas niet in mijn up beslissen :-). Dus nu is er heel veel op de nominatie om weggegooid / gerecycleerd in de kringloopwinkel / gedoneerd te worden, maar zover is het nog niet. Voor sommige mensen duurt dat proces van loslaten wat langer dan voor anderen. Gelukkig heb ik (bijna) eindeloos geduld 🙂

    En oja, even for the records: gisteren mosselen gegeten en na drie uur op en boven het toilet. Wat er in was gegaan, kwam er nog harder uit. Een slechte mossel of een allergie? Als ik het opschrijf ga ik het wellicht ontdekken, mocht het nog een keer gebeuren. Wel goed voor de lijn, dat dan weer wel. Om met Cruijff te spreken: ieder nadeel heb z’n voordeel.

     

  • Festivals

    Voor het eerst van mijn leven ga ik naar Glastonbury. Eind juni. Maar vorig jaar schreef ik ook de belofte dat ik voortaan ieder jaar zal proberen kaartjes te veroveren voor Pinkpop. Maar met Glastonbury in het vooruitzicht, zou ik dan nog wel Pinkpop doen? Foo Fighters hadden al aangekondigd pas in 2017 weer naar Pinkpop te komen. En headliner Paul McCartney is wel tof, de Red Hot Chili Peppers en Rammstein ook, maar om daar toch weer zoveel geld aan uit te geven… Het festivalgevoel is toch een apart dingetje. Bij het idee alleen al maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap, dus ja! Wel doen!

    Maar dan het verkrijgen van die kaarten. Die wachtrij! Bij Ticketmaster schrijven ze dat er een wachtrij begint, maar dat die precies om 10:00 uur bij de start van de verkoop ververst wordt. Waar je dan in de nieuwe digitale wachtrij terecht komt, wordt onwillekeurig bepaald. Een loterij eigenlijk.

    Heel eigenwijs log ik toch al om 09:15 uur in op de Ticketmaster-site. Met mijn computer, de iPads en de telefoons. De computer draait op bekabeld internet, de iPads op wifi en de telefoons op het 4g-netwerk van KPN. Direct na het inloggen verscheen op alle schermen de melding dat ik in de wachtrij stond. En dan maar wachten tot het 10:00 uur is. Niet verversen, geen andere schermen open. Het werd heel even spannend omdat mijn telefoon bedacht dat hij ge-updatet moest worden.

    Schermafbeelding 2016-02-20 om 22.10.15Internetbankier-apparaatje bij de hand en zeer gefocust en geconcentreerd starend voor de schermen van mijn apparaten.Om 10:00 uur werd inderdaad de wachtrij ververst. Schrikken, want hoe lang zou het duren voordat ik door kon naar het koop-scherm? Nou, dat duurde welgeteld wel 1 hele minuut. Ik mocht op mijn iMac direct door naar het kopen van tickets, terwijl alle andere apparaten in de wachtrij bleven staan. Ik hield mijn adem in: als het allemaal maar goed zou gaan en er geen foutmelding zou komen. Direct drie weekendkaarten gekocht en toen om 10:05 uur de bevestiging per mail kwam, durfde ik weer adem te halen. Ik had ze opnieuw binnen! Whoohoo! Ik kon daarna zelfs nog 4 vrijdagkaarten voor een collega kopen. Mijn bankrekening is overigens niet zo blij met mij vandaag: 3 weekendkaarten en 4 vrijdagkaarten is toch al gauw zo’n kleine 1000 euro. Wow.

    En of je nu wel of geen invloed hebt op de wachtrij door vroeg in te loggen? Werkelijk geen idee. Ik weet alleen dat ik het altijd op deze manier doe en het lukt mij steeds weer om aan kaarten te komen. Soms via de 4G, soms via wifi en dit keer gewoon via de bekabelde iMac. Misschien is het karma; ik koop wat ik nodig heb en niet meer. Aan doorverkoop van kaarten doe ik niet en mocht het onverhoopt wel een keer gebeuren, dan doe ik dat altijd voor de originele kostprijs. Ik doe niet aan woekerprijzen. De kosmos weet dat en laat mij daarom altijd gelijk door in de wachtrij van Ticketmaster. Echt waar.

    😀

  • Bezigheden

    Lekker druk met van alles en nog wat. Uiteraard nog steeds met het invoegen van oude berichten in dit blog. Maar ook met het opzetten van een nieuw fotoblog. Het oude blog (Bouncing Light) heb ik weggemikt. Hopsakee, zomaar (wél bewust dit keer) pfffft weg! Wel een verhuisbericht achtergelaten, zodat alle bezoekers naar het nieuwe blog worden gelinkt. Dit is de nieuwe:

    Gewoon in het Nederlands (moet er alleen de Nederlandse WordPressversie nog op zetten) en lekker wit, passend bij dit blog. Hij is nog wel ‘under construction’ en dus aan verandering onderhevig. Zo weet ik bijvoorbeeld nog niet of ik de reacties nu wel of niet open zal laten. Ik kan er namelijk ook een soort van portfolio van maken. Degenen die het weten kunnen immers ook gewoon op mijn Flickr-foto’s reageren.

    Maar enfin. Naast het geëtter met smarts.nl heb ik het hardlopen weer opgepakt. Mijn doel was in eerste instantie de 10km, maar omdat de 5km eigenlijk best lekker gaat, heb ik mijn doel verlegd naar de 10 mijl op 1 april 2011. Die datum kwam nou eenmaal zo uit in mijn schema. Ik loop eigenlijk altijd alleen en niet met anderen. Het lopen in mijn up gaat lekker en ik ben bang dat ik te hard ga lopen als ik met anderen zou lopen. Dat betekent dat ik Evy ook weer even heb gelaten waar ze is (in mijn iTunes-bibliotheek) en verder loop op een zelf samengesteld looplijstje. Weet je trouwens hoe heerlijk relaxed het lopen is op Plastic Bertrand met Ça plane pour moi? En als je eens een powersong nodig hebt, dan kan ik je Queens of the Stone Age met No One Knows van harte aanbevelen 🙂

    Tot zover wat bezigheden. De nieuwe week (en vooral mijn werk) roept. Het weekend is weer over. Ik wens je voor morgen alvast een goede maandag!