• Papa, kom je nog even?

    Het is vandaag 14 jaar geleden dat we ‘m voor het laatst zagen. Tot de maandag, minder dan een week voor zijn dood (op zondag), ging het eigenlijk nog best. Uitbehandeld, de chemo deed niets, de bijwerkingen te erg en dat was het. Op die maandagavond laat belde hij mij -voor het eerst- uit bed. Misselijk, voelde zich niet goed en had zich zelf ondergekotst. Zuslief gebeld en naar ‘m toe. Daar aangekomen hebben we hem geholpen met verschonen en toen bleek hij ook nog eens een knal van een hematoom in zijn flank te hebben. De dag erna groot overleg met de huisarts. Met het ziekbed en overlijden van Ma nog vers, hintte de huisarts op ons eigen welzijn en stelde een hospice voor. Een dag over nagedacht en op woensdag konden we terecht voor een rondleiding en een kennismaking. Hij ging mee en gaf aan dat hij het wel best vond, zoals hij eigenlijk altijd alles wel best vond.

    Op donderdag werd hij opgenomen. Zo ziek als een hond, maar we konden hem gelukkig maken met zelfgemaakte appelmoes. We probeerden er zoveel mogelijk te zijn. Op zondag ging het niet lekker. Benauwd en daardoor toch een beetje angstig. Huisarts gebeld en opnieuw overleg, met ons en met hem. Actieve euthanasie was geen optie, maar morfine en eventueel Dormicum wel (alsof dat geen euthanasie is?), “Maar meneer Smits, dat betekent wel dat we u in een slaap gaan brengen van waaruit u niet meer wakker wordt”. Hij vond het goed en wij ook, alles beter dan die benauwdheid. De huisarts zou de eerste dosis geven en later op de avond zou een transmuraal team uit het ziekenhuis een iv-pomp komen aanbrengen. In de verwachting dat hij niet direct zou overlijden. Maar dat deed hij wel. In het kader van een aflossing van de wacht en oplopende vermoeidheid, was ik nog niet thuis of ik kon rechtsomkeert maken. Zijn zus en zwager opgebeld of ze nog afscheid wilden nemen en ja dat wilden ze. Op het moment dat het transmurale team het hospice binnenstapte voor de morfinepomp, blies hij zijn laatste adem uit.

    Ik knipper met mijn ogen en ik ben 14 jaar verder.

    Ik lig in mijn bed, het is half acht
    Ik slaap nog niet omdat ik op mijn vader wacht
    Mijn ogen vallen bijna dicht, ik hoor vanuit mijn bed
    Hoe mijn moeder in de keuken koffie zet

    Ik vecht tegen de slaap, ik heb vandaag al veel gedaan
    Amerika ontdekt en ‘k heb daarna als indiaan
    Vijfentachtig cowboys op de vlucht laten slaan
    Op school niks gedaan
    Alleen maar op de gang gestaan

    En dan opeens, dan hoor ik vanuit mijn warme bed
    Hoe mijn vader zijn brommer in de kelder wegzet
    Zijn voetstap op de trap, het voetenvegen op de mat
    En dan de sleutels in het sleutelgat

    Papa, kom je nog even
    Papa, want ik slaap nog niet
    Papa, luister nog even
    Papa, vergeet me niet

    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog

    Vreemd dat je kunt kiezen voor alles wat je wil
    Kiezen voor een kind door te stoppen met de pil
    Kiezen voor succes, kiezen voor de goot
    Zelfs kiezen om er niet te zijn, kiezen voor je dood
    Maar kiezen kun je nooit voor die ene man en vrouw
    Dat maakt ze zo bijzonder, die kozen voor jou

    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog
    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog
    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog

    Wat groot leek mijn vader toen in die leren jas
    Vreemd dat ik nu al net zo oud ben
    Als mijn vader toen was
    Maar ik denk nog zo vaak
    Papa, kom je nog even.

    (Tekst: Papa – Harrie Jekkers)

    BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

  • Postzegels

    “Zeg, jij hebt toch de postzegelverzameling van Pa op zolder staan? Zullen we (ik) ze digitaliseren en dan verkopen?”

    “Uhh, ja, hebben?”

    En zo zit ik met vier verhuisdozen vol postzegelalbums. Om te digitaliseren. Postzegel voor postzegel scannen. Pfff, wat een monnikenwerk, waar ben ik nou weer aan begonnen.

    Schermafbeelding 2016-02-01 om 17.12.48