Smarts Blogt

Festivals

Pinkpop 2015Het was nog wel een beetje gepuzzel met dat Pinkpop. Vier podia en waanzinnig veel bands, maar uiteindelijk kon ik een goed schema voor mezelf maken. We zaten op camping C. Op wat regen op de eerste middag na, hadden we prachtig weer. Het was werkelijk ge-wel-dig. Wat erg jammer was, was dat de Foo Fighters door een gebroken been van Dave Grohl moesten afzeggen. Op zondag vloog daarom Triggerfinger in. Ook een prima optreden, maar ik ben toch stiekem blij dat ik nog kaartjes voor de Foo’s voor november heb. De sfeer op het festival was goed, geen gekke dingen. Op de camping ook. Het kamperen viel mee, hoewel ik niet echt heb kunnen slapen. Ik heb mezelf beloofd dat ik geen jaar meer voorbij laat gaan dat ik niet probeer aan weekendkaartjes te komen.

Daarna was het weer gewoon aan die arbeid. Prachtig weer gehad in juni. De nationale veteranendag bezocht met zuslief en haar verjaardag gevierd met de ontvangst van haar nieuwe meubeltjes.

Het wandelen ligt weer even op een laag pitje omdat mijn achillespees opspeelt. Een beetje balen is het wel. Eerst gaat het hardlopen niet, dan het joggen niet en nu het wandelen niet meer. Pfff. Opnieuw naar de podoloog en wachten op zooltjes. Hopelijk helpt dat. Vanavond bij Zwerfkei ook nieuwe lichte wandelschoenen gescoord. Ook dat zal wel helpen. Het moet.

En ja, de titel heet FestivalS. In Dordrecht hadden we vorig weekend ook het Big Rivers Festival. Altijd erg gezellig dan in de binnenstad. Op diverse podia verschillend bands en muziek. Vanwege tijdgebrek heb ik me geconcentreerd op slechts twee stuks: Kovacks en de Memphis Maniacs. Beiden erg goed. Die laatste ga ik in januari hier in Dordrecht in Bibelot zien. Gaaf!

En zo is het alweer juli geworden. De collega’s zijn -op een na- allemaal met vakantie. Ik heb geen plannen en waarschijnlijk ook geen geld om weg te gaan met vakantie. Maar geen vakantie nemen is ook geen optie. Dus er staan vrije dagen gepland, maar wat ik dan ga doen? Geen idee. Lekker in de tuin, fietsen, wandelen. De Ardennen zijn niet ver en mijn tentje is niet heel groot, maar voldoet prima voor een paar nachtjes. De Belgische kust zou ook een optie zijn. Ach, we zien het wel. Niets moet en alles kan. Voorlopig nog een weekje of wat flink doorwerken. Ook goed, het werk is nog steeds hartstikke leuk.

Oja, had ik toch een hele leuke opleiding gezien! Erover in gesprek met Baas. Die wilde me voor de helft wel financieel steunen in het volgen van die opleiding (dan nog was het maar de vraag of ik het zou kunnen betalen), maar enfin. Een masteropleiding Arbeid & Gezondheid. Echt helemaal leuk. Informatie gevraagd bij een collega die de opleiding nu ook doet. Serieus bedacht dat ik me ervoor wilde inschrijven. Gaat die opleiding voor 2015 niet door. “Ze beraden zich op modernisering van de opleiding om ‘m zo aantrekkelijker voor de doelgroep te maken”.

Heb ik weer.

Nou tot laterssssss!

:-)

Wortels en meer

Het zonnetje van de skivakantie zit nog op mijn gezicht, maar het vakantiegevoel is long gone. Mijn tijd gaat op aan werk, stamboomonderzoek, werken in de tuin en een nieuwe inrichting van de huiskamer. Gesjouw met spullen, wat kan een mens toch verzamelen! Alle boeken de huiskamer uit. Weggooien is nog lastig. Vooralsnog een aantal dozen met boeken die ik nog echt niet weg wil doen en een paar dozen met boeken die ik de afgelopen 5-10-15 jaar niet meer heb gelezen of ingekeken. Maar wat er mee te doen? Verkopen? Pff, alleen al de gedachte aan al dat werk (fotograferen, rubriceren, beschrijven, inpakken, verzenden), en voor welke prijs? De verzendkosten overstijgen vaak de prijs die je voor een willekeurig boek kunt vragen. Dus, nee, ik weet het nog even niet.

Wel lekker bezig en gelukkig gaat het goed. Mijn ribben spelen af en toe nog op van de val van de trap, maar verder heb ik er geen last meer van. Pinkpop zit er aan te komen. Voor het eerst van mijn leven ga ik naar Pinkpop. Ik ben eerder naar festivals geweest waaronder Torhout Werchter, maar Pinkpop nog niet eerder. We gaan kamperen. Dat wordt nog wat :-) Vroeger als kind kampeerden we eigenlijk alleen maar, dus het zit nog ergens in mijn systeem maar de laatste keer dat ik kampeerde moet ergens in ’89 of ’90 zijn geweest. Zal heus goed komen. En oja! Ik ga (eindelijk) naar een concert van de Foo Fighters! Zin in!

Wat die wortels betreft: ik heb de genealogie weer opgepakt. Elke keer een beetje, zo doen anderen het ook. Ik onderzoek via internet, maar ook echt in de archieven. Ik heb heel even geroken aan de site My Heritage. Maar nee, beetje eng daar. Je moet ervoor betalen en niet zo weinig ook. Vervolgens geven zij de informatie door die anderen gevonden hebben. Ja. da’s lekker. Zo kan ik het ook. Toen ik een proefabonnement afsloot om te kijken of het iets was, werd ik direct telefonisch benaderd. Big Brother was watching me. Gelijk maar alles info weggemikt, hou ik niet van. Ik ben nog wel pasgeleden in het archief van Den Bosch geweest. De Smitsen-tak eindigt namelijk daar. Via internet had ik een tijdschrift gevonden en opgevraagd bij het Bossche archief. Hierin stond iets over een huis dat ooit gekocht zou zijn door een voorouder. Helaas, dat tijdschrift was er niet, maar ik heb het uiteindelijk bij een winkel in antieke boeken gevonden. Een paar regeltjes relevante informatie, wel leuk.

En dan nog iets over het opzetten van een bedrijfje voor een dierbare. Die draalt en draalt en draalt over het opstarten van een eigen bedrijf. Ja, ik weet het: pas als iemand er zelf aan toe is, worden er stappen gezet. Toch wilde ik eens kijken of het me zou lukken zo’n bedrijfje op te zetten. Via een creatieve marktplaats op internet voor een paar centen een logo laten maken en voor € 0,49 per jaar een domein gevraagd met 3 pagina’s wordpresshosting. Website in elkaar geflanst, facebookprofiel aangemaakt en diegene de link naar de Kamer van Koophandel gezonden. Het bedrijfje kan zó starten. Maar de tijd is blijkbaar nog niet rijp, want de handschoen is nog niet opgepakt. Jammerjammer.

Mijn fotografie ligt -nog steeds- op zijn gat. Ik had mezelf voorgenomen er meer tijd in te steken, maar voorlopig komt er helemaal niets van. De cyanotypie heeft even de aandacht gekregen en eigenlijk moet ik met pinholefotografie aan de slag. Eerst rust in den reet. Dan komt het vanzelf.

 

Tignes 2015

Er was een tijd dat ik 4x per jaar ging skien. Geen zomervakanties, alleen wintersport. Een eigen uitrusting, lid van de skivereniging, veel les gehad.  De laatste jaren minder. Het kost een berg geld en soms moeten er keuzes gemaakt worden. Dit jaar toch na lange tijd weer gekozen voor de sneeuw. Lekker in april. Veel mensen denken dat dat laat is, maar voor mij is het de beste keuze. Er is dan in Tignes nog voldoende goede sneeuw en vaak prachtig weer. Bovendien is het zo vlak voor het einde van het winterseizoen heerlijk rustig. Mijn hart heeft vandaag weer een sprongetje gemaakt. Ik was bijna vergeten hoe heerlijk het is om hier weer te zijn!

 

Kawa

We moesten/mochten op bezoek bij Poetin met een hele groep. Ik had een kussen voor mijn buik, geen idee waarom. Zal iets met mijn zere ribben te maken hebben. We moesten koffie drinken. Ik vroeg nog aan M. of koffie ‘kawa’ was in het Russisch. Poetin zag er erg slecht uit, maakte zich zorgen en ik stelde hem gerust. Iemand liet een paar insecten los en die kropen via een paal naar boven. Toen ineens werden we door een klaphek buiten gezet. Ik mocht niet meer terug erin.

En dan iets over het parkeren van een soort van camper strak naast een andere camper. Het paste maar net. En vandaar ging ik weer terug naar dat eerdere gebouw waar Poetin zat. Ik stapte met mensen in de lift, maar wist niet welke verdieping ik er uit moest. Ik dacht dat hij wel op ‘t penthouse zou zitten. Er stapten eerst mensen uit, ik bleef staan. Ik stapte uiteindelijk wel met iemand anders uit. Die mensen van die andere camper hadden iets gekookt en dat kregen we te eten. Het zag er niet zo heel lekker uit en ineens bedacht ik me dat die insecten van eerder afluisterapparatuur waren, soort van technische (James-Bond?) gadgets die vanzelf omhoog kropen en dan vanuit het plafond het geluid doorgaven. Ik kreeg het gevoel dat ik iemand moest waarschuwen.

En toen werd ik wakker.

 

Een beetje chaotisch, maar dit zijn de flarden die ik me kan herinneren. Die Poetin vind ik overigens een ver-schrik-ke-lijk-e man.

Over inkt en printers

Hij gebruikte ‘m toch niet meer en als wederdienst voor het maken van foto’s kreeg ik zijn A3-printer. Een prachtige bijna nieuwe Epson Stylus Photo R1900. Een bakbeest, zo groot en hij print erg mooi. Nadeel is wel dat er van die kleine 16ml cartridges in gaan die zo’n € 10,- per stuk kosten. In een voordeelverpakking heb je 9 cartridges voor  € 35,-, maar dat is nog steeds zo’n € 0,24 per ml.

Andere bezigheden buitenshuis maken dat de printer goed actief is, maar ook mijn gefröbel met de negatieven voor de cyanotypes vragen veel inkt. Ik wil te zijner tijd op A1- of A0-papier afdrukken gaan maken. Daar heb ik een groot negatief voor nodig, dat ik moet gaan maken door verschillende A4-transparanten naast elkaar te leggen.

Als alles goed gaat, is mijn printer binnenkort voorzien van een ‘continuous ink system’. Een bulksysteem waarbij je gebruik maakt van aangepaste cartridges, die verbonden zijn aan inkttankjes die direct te vullen zijn. De aanschaf viel reuze mee, te vergelijken met een nieuw setje inktpatronen. Maar met zo’n systeem betaal ik omgerekend maar  € 0,04 per ml. Dat scheelt een berg!

inktkopie

Geluisterd

De afgelopen drie weken heb ik noodgedwongen met mezelf gepraat en goed geluisterd. Ik heb gedacht aan allerlei zaken, maar vooral ook aan de dingen die ik echt leuk vind om te doen. Die passie ligt toch echt bij fotografie. Hoe digitaal ik ook ben, in de fotografie gaat het mij om de oude processen. ‘Slow Photography’ is een term die ik laatst tegen kwam en die term dekt inderdaad de lading voor mij.

Onlangs tikte ik een leuke camera op de kop: grootformaat, een pinhole-camera met een negatief-formaat van 4×5 inch. Leuk! Maar de volgende uitdagingen dienden zich aan: hoe ontwikkel ik zo’n negatief? Ik heb allerlei spullen voor het ontwikkelen van kleinbeeld en rolformaat, maar niet voor groot formaat. Daarnaast: hoe ga ik dat formaat scannen? Want mijn huidige scanner kan ook alleen maar die kleinere formaten aan. De camera ging de kast in, ongebruikt en de vlakfilm ging de koelkast in. Drie weken bezinnen deed het ‘m. Een adapter gevonden waarmee ik vlakfilm in mijn huidige tankje kan ontwikkelen en via eBay in Duitsland voor een leuk prijsje een tweedehands scanner die wel 4×5 aan kan. Zodra die er is, ga ik daar zeker mee aan de slag.

Tijdens die drie weken las ik ik ook over een ander nog ouder fotoproces: cyanotypie. Een prachtige techniek waarbij je niet eens een camera of een doka nodig hebt om toch een mooie afdruk te krijgen. Vroeger als meisje van een jaar of tien, speelde ik bij een vriendinnetje wiens vader ook aan fotografie deed. Hij had lichtgevoelig papier waarmee wij speelden. Met dat papier kon je ook al een fotogram maken en dat deden we graag. Cyanotypie is eigenlijk net zo. Je mengt wat chemicaliën tot een lichtgevoelige vloeistof en je smeert die (in een beetje donkere omgeving) op een papiertje en zodra dat droog is, leg je er een negatief en een (plexi)glasplaatje op. Dat leg je in de zon (of onder een andere UV-bron) en zodra je denkt dat het belichten klaar is, spoel je de afdruk in stromend kraanwater. Voilà! Een mooie blauwdruk is het resultaat. Daarna zou je de kleur nog kunnen aanpassen door de afdruk in andere baden te doen (waterstofperoxide, groene thee, water).

Tutuorial1

Als reminder heb ik de stappen van het maken van het digitale negatief voor cyanotypie in Photoshop op papier gezet. Een heel handig en informatief documentje. Als je er ook interesse in hebt, geef me dan een seintje, dan mail ik het naar je.

 

Wie niet horen wil, …vervolg

Zoals ik al schreef: van de trap gevallen. We zijn twee weken verder en het gaat steeds een beetje beter. Maar wat gebeurde er nou?

Zondag 1 maart. Heerlijk weer. Lekker naar Rotterdam geweest, naar de Markthal. Thuisgekomen gegeten en even omkleden. Het huis heeft twee woonlagen en twee vaste trappen met aan beide zijden van de trap armleuningen die ik eigenlijk altijd vasthoud. Verkleden doe ik op de bovenste, noem het de zolder. Ik doe iets gemakkelijk aan, trek sokken en sloffen aan en wil weer naar beneden. Zodra ik half op de eerste traptrede stap voel ik dat ik niet goed op de trede land. Mijn voet glijdt weg en daarmee raak ik alle houvast kwijt. Blijkbaar had ik alleen rechts de armleuning vast of misschien zelfs wel helemaal niet? Hoe dan ook: mijn benen schieten onder mijn lijf en ik land hard met mijn rug en ribben op een trede eronder.  Omdat ik nergens meer houvast heb, glij ik door en stuiter van de ene trede naar de ander, nog steeds op rug en ribben. Wel 9 treden,  gok ik.

Au.

Onderaan de trap voel ik zoveel pijn dat de adem me benomen wordt. Wederhelft komt geschrokken naar boven rennen en vraagt wat er gebeurd is. Ik kan er met horten en stoten net uitkrijgen dat ik van de trap ben gevallen en dat ik snel op bed moet gaan liggen omdat ik anders flauw ga vallen van de pijn. Hij helpt me naar bed en daar kan ik op adem komen. Op mijn rug is dan een flinke schaafwond te zien, maar eigenlijk niet meer dan dat.

Ik ga naar de woonkamer en neem preventief een paracetamol en een brufen in, want ik gok dat dit heel erg zeer gaat doen. Ik stuur een mail naar de collega’s met de mededeling dat ze er ernstig rekening mee moeten houden dat ik die maandag niet op het werk kom. Ik schrijf eronder dat ik er van uit ga dat ik er de dinsdag wel weer zal zijn.

Die nacht om 03:00 uur word ik wakker van de pijn. En ik moet plassen. Maar ik kom met geen mogelijkheid mijn bed uit. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Ik kan niet draaien, ik kan niet omhoog komen, ik kan mijn benen niet naast het bed hangen. Ik neem opnieuw een paracetamol en een brufen in omdat ik denk dat als die een beetje ingewerkt zijn, ik het wel red naar het toilet. Een kwartier later probeer ik het opnieuw. Met hulp van wederhelft en heel voorzichtig en behoedzaam bewegen lukt het met om met veel moeite de badkamer te bereiken. Hij kan het niet aanzien. Op de opmerking van wederhelft dat hij een ambulance gaat bellen roep ik resoluut nee. Ja ik heb pijn, want ja, ik ben gevallen. Maar naar het ziekenhuis? Ben je gek geworden. Ik moet en zal het alleen doen. Ik denk namelijk dat ik niets gebroken heb, maar wel gekneusd. Ik moet ontspannen, dan zakt de pijn. De pest is dat het ontspannen voor geen meter lukt.

Wederhelft overtuigt mij in het bellen van de huisartsenpost. Nou ja, het was ik die de huisartsenpost moest bellen of hij de ambulance. Nou, dan is de keuze snel gemaakt. Huisartsenpost is zondagnacht een assistente. Die even vraagt of ik mijn tenen nog voel en wat voor medicatie ik al heb ingenomen. Op mijn opmerking dat ik niet kan ontspannen en misschien valium nodig heb, ging ze overleggen met een dokter. Uitkomst: paracetamol en brufen is heel goed, aan een spierontspanner kan ze me niet helpen. “Wij zijn er tot 8 uur als u ons nog nodig heeft”. En daar kan ik het mee doen.

Drie dagen later ben ik toch maar naar mijn eigen huisarts geweest. Die begreep niet dat de huisartsenpost zich er zo gemakkelijk van af had gemaakt. Dat hoort niet als je zo de trap af gestuiterd bent. De huid op mijn rug, mijn billen is mooi paars gekleurd. Ook blauwe plekken op been en ellebogen. De huisarts is vooral onder de indruk van de blauwe plekken op mijn rug/ribbenkast. Nee, er zijn geen foto’s gemaakt. En nee, ik geloof niet dat er iets gebroken is, hij ook niet. Ik heb nog nooit in mijn leven een bot gebroken, niemand in ons gezin. Ik ben gewoon van een sterk beendergeslacht. Maar er kan wellicht ergens een stukje afgeschoten zijn, er kan een bot geschaafd zijn. De blauwe plekken worden minder. Ik heb ook het eerste bezoek aan de fysio achter de rug. Hij denkt aan iets met het SI-gewricht als ik aanwijs waar die ene venijnige scherpe pijn zit. Geen idee hoe ik me dat moet voorstellen. Ik ken het van vrouwen die bekkeninstabiliteit hebben na zwangerschappen, maar tot die categorie vrouwen behoor ik niet.

Een enkele oefening kan ik doen, andere nog niet omdat die te zeer doen. Het slapen gaat voor geen meter omdat ik niet op mijn rug kan liggen of kan draaien in bed. Maar 4 keer 1,5 uur slapen is toch ook 6 uur op een nacht en dat voldoet wel even. Werken doe ik niet, dus er is niet heel veel om erg moe van  te worden op het moment. Mijn collega’s nemen mijn werk waar en dat is wel iets wat helemaal nieuw is voor mij. Ik ben zelden lang ziek. Meestal in het weekend of als ik vrij ben en soms neem ik er een vrije dag voor op. Nu al twee weken en ik gok dat het me volgende week ook nog niet gaat lukken als ik voel hoe moeilijk het bewegen nu nog is.

Ik was moe, ik vergat dingen en ik had een vervelend trillend ooglid. Tekenen dat ik (overver)moe(id) was? Maar ik luisterde zeer waarschijnlijk niet goed genoeg naar mijn lijf en dan komt daar toch dat moment met de hamer, of de kosmos die er een voetje voor steekt (letterlijk!). Dan knetter je van de trap af en moet je wel stilstaan. Want wie niet horen wil, moet maar voelen.