Smarts Blogt

Kawa

We moesten/mochten op bezoek bij Poetin met een hele groep. Ik had een kussen voor mijn buik, geen idee waarom. Zal iets met mijn zere ribben te maken hebben. We moesten koffie drinken. Ik vroeg nog aan M. of koffie ‘kawa’ was in het Russisch. Poetin zag er erg slecht uit, maakte zich zorgen en ik stelde hem gerust. Iemand liet een paar insecten los en die kropen via een paal naar boven. Toen ineens werden we door een klaphek buiten gezet. Ik mocht niet meer terug erin.

En dan iets over het parkeren van een soort van camper strak naast een andere camper. Het paste maar net. En vandaar ging ik weer terug naar dat eerdere gebouw waar Poetin zat. Ik stapte met mensen in de lift, maar wist niet welke verdieping ik er uit moest. Ik dacht dat hij wel op ‘t penthouse zou zitten. Er stapten eerst mensen uit, ik bleef staan. Ik stapte uiteindelijk wel met iemand anders uit. Die mensen van die andere camper hadden iets gekookt en dat kregen we te eten. Het zag er niet zo heel lekker uit en ineens bedacht ik me dat die insecten van eerder afluisterapparatuur waren, soort van technische (James-Bond?) gadgets die vanzelf omhoog kropen en dan vanuit het plafond het geluid doorgaven. Ik kreeg het gevoel dat ik iemand moest waarschuwen.

En toen werd ik wakker.

 

Een beetje chaotisch, maar dit zijn de flarden die ik me kan herinneren. Die Poetin vind ik overigens een ver-schrik-ke-lijk-e man.

Over inkt en printers

Hij gebruikte ‘m toch niet meer en als wederdienst voor het maken van foto’s kreeg ik zijn A3-printer. Een prachtige bijna nieuwe Epson Stylus Photo R1900. Een bakbeest, zo groot en hij print erg mooi. Nadeel is wel dat er van die kleine 16ml cartridges in gaan die zo’n € 10,- per stuk kosten. In een voordeelverpakking heb je 9 cartridges voor  € 35,-, maar dat is nog steeds zo’n € 0,24 per ml.

Andere bezigheden buitenshuis maken dat de printer goed actief is, maar ook mijn gefröbel met de negatieven voor de cyanotypes vragen veel inkt. Ik wil te zijner tijd op A1- of A0-papier afdrukken gaan maken. Daar heb ik een groot negatief voor nodig, dat ik moet gaan maken door verschillende A4-transparanten naast elkaar te leggen.

Als alles goed gaat, is mijn printer binnenkort voorzien van een ‘continuous ink system’. Een bulksysteem waarbij je gebruik maakt van aangepaste cartridges, die verbonden zijn aan inkttankjes die direct te vullen zijn. De aanschaf viel reuze mee, te vergelijken met een nieuw setje inktpatronen. Maar met zo’n systeem betaal ik omgerekend maar  € 0,04 per ml. Dat scheelt een berg!

inktkopie

Geluisterd

De afgelopen drie weken heb ik noodgedwongen met mezelf gepraat en goed geluisterd. Ik heb gedacht aan allerlei zaken, maar vooral ook aan de dingen die ik echt leuk vind om te doen. Die passie ligt toch echt bij fotografie. Hoe digitaal ik ook ben, in de fotografie gaat het mij om de oude processen. ‘Slow Photography’ is een term die ik laatst tegen kwam en die term dekt inderdaad de lading voor mij.

Onlangs tikte ik een leuke camera op de kop: grootformaat, een pinhole-camera met een negatief-formaat van 4×5 inch. Leuk! Maar de volgende uitdagingen dienden zich aan: hoe ontwikkel ik zo’n negatief? Ik heb allerlei spullen voor het ontwikkelen van kleinbeeld en rolformaat, maar niet voor groot formaat. Daarnaast: hoe ga ik dat formaat scannen? Want mijn huidige scanner kan ook alleen maar die kleinere formaten aan. De camera ging de kast in, ongebruikt en de vlakfilm ging de koelkast in. Drie weken bezinnen deed het ‘m. Een adapter gevonden waarmee ik vlakfilm in mijn huidige tankje kan ontwikkelen en via eBay in Duitsland voor een leuk prijsje een tweedehands scanner die wel 4×5 aan kan. Zodra die er is, ga ik daar zeker mee aan de slag.

Tijdens die drie weken las ik ik ook over een ander nog ouder fotoproces: cyanotypie. Een prachtige techniek waarbij je niet eens een camera of een doka nodig hebt om toch een mooie afdruk te krijgen. Vroeger als meisje van een jaar of tien, speelde ik bij een vriendinnetje wiens vader ook aan fotografie deed. Hij had lichtgevoelig papier waarmee wij speelden. Met dat papier kon je ook al een fotogram maken en dat deden we graag. Cyanotypie is eigenlijk net zo. Je mengt wat chemicaliën tot een lichtgevoelige vloeistof en je smeert die (in een beetje donkere omgeving) op een papiertje en zodra dat droog is, leg je er een negatief en een (plexi)glasplaatje op. Dat leg je in de zon (of onder een andere UV-bron) en zodra je denkt dat het belichten klaar is, spoel je de afdruk in stromend kraanwater. Voilà! Een mooie blauwdruk is het resultaat. Daarna zou je de kleur nog kunnen aanpassen door de afdruk in andere baden te doen (waterstofperoxide, groene thee, water).

Tutuorial1

Als reminder heb ik de stappen van het maken van het digitale negatief voor cyanotypie in Photoshop op papier gezet. Een heel handig en informatief documentje. Als je er ook interesse in hebt, geef me dan een seintje, dan mail ik het naar je.

 

Wie niet horen wil, …vervolg

Zoals ik al schreef: van de trap gevallen. We zijn twee weken verder en het gaat steeds een beetje beter. Maar wat gebeurde er nou?

Zondag 1 maart. Heerlijk weer. Lekker naar Rotterdam geweest, naar de Markthal. Thuisgekomen gegeten en even omkleden. Het huis heeft twee woonlagen en twee vaste trappen met aan beide zijden van de trap armleuningen die ik eigenlijk altijd vasthoud. Verkleden doe ik op de bovenste, noem het de zolder. Ik doe iets gemakkelijk aan, trek sokken en sloffen aan en wil weer naar beneden. Zodra ik half op de eerste traptrede stap voel ik dat ik niet goed op de trede land. Mijn voet glijdt weg en daarmee raak ik alle houvast kwijt. Blijkbaar had ik alleen rechts de armleuning vast of misschien zelfs wel helemaal niet? Hoe dan ook: mijn benen schieten onder mijn lijf en ik land hard met mijn rug en ribben op een trede eronder.  Omdat ik nergens meer houvast heb, glij ik door en stuiter van de ene trede naar de ander, nog steeds op rug en ribben. Wel 9 treden,  gok ik.

Au.

Onderaan de trap voel ik zoveel pijn dat de adem me benomen wordt. Wederhelft komt geschrokken naar boven rennen en vraagt wat er gebeurd is. Ik kan er met horten en stoten net uitkrijgen dat ik van de trap ben gevallen en dat ik snel op bed moet gaan liggen omdat ik anders flauw ga vallen van de pijn. Hij helpt me naar bed en daar kan ik op adem komen. Op mijn rug is dan een flinke schaafwond te zien, maar eigenlijk niet meer dan dat.

Ik ga naar de woonkamer en neem preventief een paracetamol en een brufen in, want ik gok dat dit heel erg zeer gaat doen. Ik stuur een mail naar de collega’s met de mededeling dat ze er ernstig rekening mee moeten houden dat ik die maandag niet op het werk kom. Ik schrijf eronder dat ik er van uit ga dat ik er de dinsdag wel weer zal zijn.

Die nacht om 03:00 uur word ik wakker van de pijn. En ik moet plassen. Maar ik kom met geen mogelijkheid mijn bed uit. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Ik kan niet draaien, ik kan niet omhoog komen, ik kan mijn benen niet naast het bed hangen. Ik neem opnieuw een paracetamol en een brufen in omdat ik denk dat als die een beetje ingewerkt zijn, ik het wel red naar het toilet. Een kwartier later probeer ik het opnieuw. Met hulp van wederhelft en heel voorzichtig en behoedzaam bewegen lukt het met om met veel moeite de badkamer te bereiken. Hij kan het niet aanzien. Op de opmerking van wederhelft dat hij een ambulance gaat bellen roep ik resoluut nee. Ja ik heb pijn, want ja, ik ben gevallen. Maar naar het ziekenhuis? Ben je gek geworden. Ik moet en zal het alleen doen. Ik denk namelijk dat ik niets gebroken heb, maar wel gekneusd. Ik moet ontspannen, dan zakt de pijn. De pest is dat het ontspannen voor geen meter lukt.

Wederhelft overtuigt mij in het bellen van de huisartsenpost. Nou ja, het was ik die de huisartsenpost moest bellen of hij de ambulance. Nou, dan is de keuze snel gemaakt. Huisartsenpost is zondagnacht een assistente. Die even vraagt of ik mijn tenen nog voel en wat voor medicatie ik al heb ingenomen. Op mijn opmerking dat ik niet kan ontspannen en misschien valium nodig heb, ging ze overleggen met een dokter. Uitkomst: paracetamol en brufen is heel goed, aan een spierontspanner kan ze me niet helpen. “Wij zijn er tot 8 uur als u ons nog nodig heeft”. En daar kan ik het mee doen.

Drie dagen later ben ik toch maar naar mijn eigen huisarts geweest. Die begreep niet dat de huisartsenpost zich er zo gemakkelijk van af had gemaakt. Dat hoort niet als je zo de trap af gestuiterd bent. De huid op mijn rug, mijn billen is mooi paars gekleurd. Ook blauwe plekken op been en ellebogen. De huisarts is vooral onder de indruk van de blauwe plekken op mijn rug/ribbenkast. Nee, er zijn geen foto’s gemaakt. En nee, ik geloof niet dat er iets gebroken is, hij ook niet. Ik heb nog nooit in mijn leven een bot gebroken, niemand in ons gezin. Ik ben gewoon van een sterk beendergeslacht. Maar er kan wellicht ergens een stukje afgeschoten zijn, er kan een bot geschaafd zijn. De blauwe plekken worden minder. Ik heb ook het eerste bezoek aan de fysio achter de rug. Hij denkt aan iets met het SI-gewricht als ik aanwijs waar die ene venijnige scherpe pijn zit. Geen idee hoe ik me dat moet voorstellen. Ik ken het van vrouwen die bekkeninstabiliteit hebben na zwangerschappen, maar tot die categorie vrouwen behoor ik niet.

Een enkele oefening kan ik doen, andere nog niet omdat die te zeer doen. Het slapen gaat voor geen meter omdat ik niet op mijn rug kan liggen of kan draaien in bed. Maar 4 keer 1,5 uur slapen is toch ook 6 uur op een nacht en dat voldoet wel even. Werken doe ik niet, dus er is niet heel veel om erg moe van  te worden op het moment. Mijn collega’s nemen mijn werk waar en dat is wel iets wat helemaal nieuw is voor mij. Ik ben zelden lang ziek. Meestal in het weekend of als ik vrij ben en soms neem ik er een vrije dag voor op. Nu al twee weken en ik gok dat het me volgende week ook nog niet gaat lukken als ik voel hoe moeilijk het bewegen nu nog is.

Ik was moe, ik vergat dingen en ik had een vervelend trillend ooglid. Tekenen dat ik (overver)moe(id) was? Maar ik luisterde zeer waarschijnlijk niet goed genoeg naar mijn lijf en dan komt daar toch dat moment met de hamer, of de kosmos die er een voetje voor steekt (letterlijk!). Dan knetter je van de trap af en moet je wel stilstaan. Want wie niet horen wil, moet maar voelen.

Wie niet horen wil, moet maar voelen

Ok. Heel verhaal had ik hier getypt, heeft ‘ie het niet opgeslagen.

Kort maar krachtig: ik ben vorige week van de trap gevallen en heb me best zeer gedaan. Had ik maar op tijd moeten luisteren en toegeven aan mijn moeheid, Zo werkt het dus. Als ik tijd en zin heb en bij machte ben om langer te kunnen zitten dan ik nu kan, zal ik het nog eens op schrijven. Ik heb niks gebroken ofzo, gelukkig maar. Voor nu zullen jullie het dan toch maar even hiermee moeten doen. Wordt vervolgd.

Veranderingen?

Schermafbeelding 2015-02-22 om 12.36.33

Ik zoek mijn ontspanning momenteel in het wandelen en het hardlopen. Dat gaat prima, Heerlijk om mee bezig te zijn. Het gaat met mijn knie nog steeds goed. Ik ben er blij mee. Ik probeer op tijd te gaan slapen. Op het werk heb ik het druk, maar echt niet zo dat ik het voor mijn gevoel niet aan kan. Natuurlijk spelen er dingen (overlijdensdag Pa, iets met een uitzending en iets met een startende onderneming). Maar ik heb niet het idee dat dat nu allemaal onoverkomelijke zaken zijn.

Maar ik stel vast dat ik toch nog steeds moe ben. En uiteraard probeer ik ook steeds bij mezelf te vinden waarom dat zo is. Waarom de huid van mijn gezicht onrustig is. Waarom mijn nagels niet meer groeien en zelfs afbreken. Waarom ik moeite heb mezelf te concentreren en waarom ik belangrijke zaken vergeet. Waarom mijn ooglid nog steeds trilt.

Soms trek ik een tarotkaart. Zo ook vandaag. Niet dat ik verstand van tarot heb, integendeel. Ik heb zelfs twee boekjes met uitleg van de kaarten, waarvan eentje ‘Tarot voor dummies’, haha! Daarnaast zoek ik vaak ook nog de uitleg van een kaart op Catharinaweb.

…”In een legging wijst de kaart gewoonlijk op een verandering in je leven, mogelijk een onverwachte verandering, mogelijk een diepgaande verandering, misschien zelfs een ommekeer, maar de essentie is verandering.”…

Geeft die tarotkaart antwoord op mijn waarom-vragen? Nee, natuurlijk niet. Ik krijg er zelfs heel veel meer vragen voor terug :-D

Begrenzing

Het loutert, het laat me nadenken, het geeft me rust, maakt dat ik trots ben op mezelf, ik verleg mijn grenzen, het werkt relativerend en is meditatief. 

Schermafbeelding 2015-01-30 om 23.29.10

Het was 2010 en het was echt zo. Ik schreef er ook een paar keer over. Met de mp3’s van Start2Run kreeg ik het toen voor elkaar om  5, 10, 15 en zelfs 21,6 kilometer te rennen. Ook schreef ik over hoe gemakkelijk het ging en hoe ik mezelf moest tegen houden om niet te ver en te lang te gaan.

Ik heb blijkbaar ineens conditie en wilskracht genoeg om steeds die stap verder te zetten. Maar dat maakt ook dat ik vanmiddag les 4 tot en met 6 achter elkaar heb gelopen. Volgens het schema moet ik daar 5 dagen over doen. Beetje overdreven, niet?

In 2013 toen ik het hardlopen weer op wilde pakken na een tijdje niet gelopen te hebben, ging het niet meer. De belasting leverde een dikke knie op. Naar de fysio, hulp gevraagd en bij de dokter kwam de onverbiddelijke diagnose: artrose. Sjonge. Wat moet je daar nou mee als je net 29 (kuch ) bent? Overgestapt naar wandelen. Ook leuk, maar man, wat kost het een boel tijd. Eer je een paar kilometer gewandeld hebt, ben je een dag verder.

Dat hardlopen blijft maar trekken. Om redenen hierboven beschreven, maar ook omdat ik het in mijn uppie kan, het goed voor de lijn is, ik er niemand voor nodig heb, het me geen geld kost en ik er alles voor in huis heb. Maar die knie.

Na drie doorstarten blijkt er echter een nog veel hardnekkiger probleem te bestaan: ik zelf. Wat longinhoud betreft is hardlopen voor mij peanuts. Met je juiste benen zou ik zo weer 5 kilometer kunnen lopen, al op de eerste dag. Met die wetenschap is de beperking van een intervalschema van zoiets als: – 1′ –  2′ 2′ –  2′ – 2′ –  2′ –  2′ –  1′–  1′ –  1′ (vetgedrukt is hardlopen, normaal is stevig doorwandelen) echt een ding voor mij. ‘Want ja, als je al een keer 21,9 kilometer hebt gelopen, dan ga je nu toch niet weer terug naar dit soort futiele loopjes?’

Ik moet mezelf begrenzen. Niet te hard van stapel gaan, niet te ver lopen en zeker niet te lang. Goed geconcentreerd zijn op hoe ik mijn voeten neerzet en hoe mijn knieschijf beweegt. Op geleide van de mogelijkheden van mijn knie lopen. Voelen hoe het gaat. En inhouden, vooral dat. Twee rondjes heb ik er nu op zitten. Conditioneel geen centje pijn, maar ook de spierpijn blijft uit. Geen vocht in mijn knie, dus so far so good. Tekenen dat ik goed bezig ben. Met de uitdaging om mezelf te begrenzen gaat het dus vooralsnog goed. Nu die andere uitdaging nog: de juiste sok aan de juiste voet :-)

IMG_1751