Smarts Blogt

Over muziek en andere schone kunsten

Pinkpop Overview

Klik voor groter (pas op, heule grote afbeelding!)

Juni 2016 stond voor ons in het teken van de grote festivals.

Als eerste was daar Pinkpop. Het was opnieuw geweldig. De line-up was wellicht wat minder spectatucalair, maar het weer zat mee (behalve de zondag dan) en de sfeer was gewoon weer top. Hebben we alles gezien wat we wilden zien? Nee. Zo gaat het steeds. Zo’n festival laat zich -ondanks appjes en zorgvuldige planning- niet echt sturen. Bandjes gezien die niet op de planning stonden, maar hartstikke leuk bleken en andere bandjes niet gezien omdat we stonden te schuilen voor een wolkbreuk. Red Hot Chili Peppers waren leuk, Rammstein indrukwekkend en Paul Mc Cartney was gewoon Paul Mc Cartney. Skunk Anansie was super (mee op de foto gegaan!), Lionel Richie gezellig, John Newman top. En nog veel meer. Hier de officiële aftermovie om een impressie te krijgen:

De zondag was dus qua weer wel een beetje prut. Er waren al een paar fikse buien geweest. We hadden poncho’s bij en op het festivalterrein was er eigenlijk niets aan de hand; regen is maar vocht en dat is echt niet erg. Op de plekken waar veel mensen liepen werd het wel wat drassig en daarna toch goed modderig. Zo ook op de camping. Omdat er veel mensen in de loop van de zondag vertrokken en dus ook al hun spullen pakten, was het terrein aardig modderig geworden. Gelukkig stonden we op een plek dichtbij de uitgang. Opnieuw hebben we ervoor gekozen om pas op maandagochtend te vertrekken en die laatste nacht nog gewoon op de camping door te brengen. Relaxed, op het gemak en weet je, je wordt toch vroeg wakker. In alle rust ’s morgens de spullen gepakt en op weg. Helaas zat een van ons met de auto vast en kon pas weg met behulp van een tractor. Toch ook wel weer wat om eens die hele modderige kant van zo’n festival te zien. HAHAHA. Wisten wij veel wat ons in Glastonbury te wachten stond!

Ja. Glastonbury dus.

Met een megavolgepakte auto op de dinsdag naar Duinkerken en door naar Dover. Vandaar uurtje of 3,5 naar Glastonbury. Tot dan toe lekker soepel verlopen reis. Maar dan Glastonbury. Wat een logistieke bende was dat zeg! Nog nooit zoiets meegemaakt. Alle wegen rondom Glastonbury vol en verkeer vast. Alles werd veroorzaakt door campers die vastliepen op de drassige weilanden. Want ja, ook in het Verenigd Koninkrijk was de nodige regen gevallen voorafgaand aan het festival. Weet je nog van die planning bij Pinkpop? Nou, daar kwam ook hier helemaal niets van terecht. Van te voren hadden we bedacht waar we wilden parkeren en waar we wilden kamperen. Denk je dat dat gelukt is? Nee. Op de dinsdagavond toen eindelijk de parkeerweilanden open gingen zijn we -omdat we het echt even niet meer wisten- op de dichtstbijzijnde parkeerplaats gaan staan. Vol hoop dat we de goede keuze maakten, dicht bij een toegangspoort die pas de volgende morgen om 8 uur zou open gaan, maar totaal onwetend hoe dan verder. Mensen gingen uitpakken en in de rij staan. En het ging regenen. Wat?! Nee toch? Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Een nacht lang in de regen wachten tot de poorten opengaan? We besloten dat dat gekkenwerk was en wij bleven in de overvolgepakte auto overnachten. Nee, dat was een strak plan 😀 !!!

Op weg

Vol = vol

Ennieweej. Vroeg in de ochtend brak die auto uit, het hoogstnoodzakelijke mee in de bolderkar (tenten / grondzeilen) en in de rij. Die inmiddels gegroeid was tot duizenden mensen. Ja echt. Te bedenken dat dit nog maar een van de toegangspoorten was. Kan ook niet anders met een festival waar wel 180.000 mensen op af komen.

Door de regen ’s nachts stonden al die mensen inmiddels tot hun enkels in de modder. En wij dus ook. Maar het regende niet meer. Gelukkig besloot de organisatie de poorten een uur eerder te openen en hoewel de rij met mensen oneindig leek, waren we toch relatief gezien een van de eersten die het terrein op konden. Met 180.000 bezoekers ben je al snel éen van de eersten, ook al ben je nummer 24576 ofzo. De eerste de beste ‘ hoge’ kampeerplek die we tegen kwamen ingepikt. Binnen no time de tenten gezet en de rest van de spullen gehaald. Hehe. We waren er!

Collage I

De aankomst en eerste verkenning.

De woensdag stond in het teken van het binnenkomen, oriënteren, bijkomen en verkennen. De donderdag -na een heerlijke nacht geslapen te hebben- met frisse moed de andere helft van het terrein verkend. We vervielen van de ene verbazing in de andere. Het is ook bijna niet in woorden te vatten hoeveel er te zien en te beleven is. Zoveel ‘wijken’ op het terrein en allemaal met hun eigen sfeer en podia. Gewoon bijna onvoorstelbaar als je er niet bent geweest. En zelfs als je er bent teveel bijna om in je op te nemen en teveel ook om in die vijf dagen te bezoeken. De modder was een dingetje. Later werd door Michael Eavis gezegd dat het de modderigste ooit was. Nou, daar waren wij dus bij. 😀

Collage II

We raken al aardig ingeburgerd in de Glastonbury-gemeenschap :-)

We hebben genoten van de muziek, de mensen, de optredens. De grote, maar ook de kleine artiesten. De sfeer, het eten, alles was geweldig. En van onze kap (gummi-) laarzen. Niets anders aan onze voeten gehad. Uiteindelijk konden we zelfs sommige moddersoorten meer waarderen als de andere (wat kunnen we toch goed relativeren!). Het was boven verwachting en zeer geslaagd.

Collage III

Het festival in volle gang.

Onder de belofte ook hier volgend jaar weer terug te keren, zijn we op de maandag vertrokken. In Folkstone hebben we nog een nachtje slaap bijgetankt in het meest foute maar goedkope hotel dat er te vinden was. De ferry en terugreis verliep voorspoedig en tot op vandaag verwerken onze hersenen de indruk die dit festival heeft achtergelaten. Het was top!

😂😂😂 ochtendgymnastiek bij de giant twister.

A video posted by Smartie Smarts (@smartiesmarts) on

 

En zo…

…zijn we weer een maand verder. Het is alweer mei 2016. Time flies.

Hardlopen gaat nog steeds hartstikke goed. Ik train nog steeds voor de 10 km. Iedere week een kort rondje; een langere en een intervaltraining. Die intervaltraining is toch wel het meest lastige, hoor. Zwaar ook om steeds weer die versnelling vol te houden. Maar vooralsnog gaat het goed. Houden zo en voorzichtig blijven met knie en achillespees is het devies.

Op het werk ook zijn gangetje. The usual gezeik at the office. Mensen die niet communiceren, verborgen agenda’s. Ik ben gevraagd als mentor voor iemand die het zelfde beroep als ik wil gaan doen. Leuk. Leuker eigenlijk nog omdat ik hem werd aangeraden door een staf-iemand en twee managers. Dat vervolgens een andere manager denkt dat ik dit als een ‘gunst’ oppak en het mentoren in mijn vrije tijd zal doen, omdat ik ‘het zo leuk vind om het te doen’, was weer te belachelijk voor woorden. Maar ja. Ook dat zal goedkomen. Het is maar werk en dat is een dagelijks mantra. En het valt in het niet bij andere problemen op dees’ aardkloot. Gezondheid bijvoorbeeld. Sommige mensen krijgen zomaar ineens rotberichten en moeten zich voorbereiden op een afscheid. Niet leuk.

En toen zouden Zuslief en ik gaan skiën, maar chronisch geldgebrek zat ons in de weg. Een weekje naar de Jura op bezoek bij dierbare vrienden was een superalternatief. Wederhelft moest werken en bleef thuis.

Ik zou hier zo willen wonen :-)

Chateau Chalôn

Dus lekker met z’n tweetjes op pad. In de gîte van hun dochter -lekker riant met 3 slaapkamers en 2 badkamers en een geweldige leefkeuken- konden we elkaar kwijtraken. Het weer in NL was prut en wij hebben welgeteld maar 1 dag regen gehad. Verdiend mooi weer dus. Lekker gegeten in hun pizzeria, gespeeld met de kleindochters, op pad en rondje Genève gedaan, toch nog sneeuw gezien. Kortom: heerlijk.

Teruggekomen besloot Radiohead hun nieuwe album te releasen. Heerlijke muziek, maar stress: 21 mei ga ik ze zien in de HMH. Moet dus hard oefenen op te teksten, anders kan ik niet meeblèren. Ook de Red Hot Chili Peppers hebben een nieuwe single uitgebracht en het album zit er aan te komen. Die gaan we zien op Pinkpop. Maar we hebben Glastonbury ook nog! Nog meer meezingstress 🙂  Gisteren hebben we besloten om ook nog naar Placebo in de Ziggo-dome te gaan, maar dat is pas in November. Daar hebben we nog even voor.

En verder? De computer helemaal opnieuw geïnstalleerd, hij werd zooo traag. Hij is nu weer lekker schoon en opgeruimd. Ik hou van opgeruimd. Het is mij om mij nog niet opgeruimd genoeg, maar het vraagt om drastische opruimmaatregelen. Die kan ik helaas niet in mijn up beslissen :-). Dus nu is er heel veel op de nominatie om weggegooid / gerecycleerd in de kringloopwinkel / gedoneerd te worden, maar zover is het nog niet. Voor sommige mensen duurt dat proces van loslaten wat langer dan voor anderen. Gelukkig heb ik (bijna) eindeloos geduld 🙂

En oja, even for the records: gisteren mosselen gegeten en na drie uur op en boven het toilet. Wat er in was gegaan, kwam er nog harder uit. Een slechte mossel of een allergie? Als ik het opschrijf ga ik het wellicht ontdekken, mocht het nog een keer gebeuren. Wel goed voor de lijn, dat dan weer wel. Om met Cruijff te spreken: ieder nadeel heb z’n voordeel.

 

Keep Running

Weet je nog van dat hardlopen? Ik kreeg het voor elkaar om een keer bijna 22 km te rennen. Alle keren daarna was het eigenlijk prut. Steeds probeerde ik het, maar liep ik blessures op: een dikke knie (artrose) en bult op mijn achillespees. Naar de fysio, naar de podoloog en (alweer) inlegzooltjes.

Afgelopen januari merkte ik ineens dat ik juist geen erg meer had in knie en achillespees. Zou het dan een eind over zijn? En als zoja, zou ik dan weer kunnen rennen? Op een extern schijfje heb ik alle start2run mp3-tjes van Evy nog. De oudste, maar ook die van 2011. De 5km, maar ook de 10km.

Die op mijn telefoon gemikt en de loopschoenen weer aan. En heel voorzichtig weer begonnen; gewoon met les 1 .  Zo ver zo goed. Drie keer per week heb ik het rennen weer opgepakt en steeds goed blijven voelen hoe het ging met knie en achillespees. Niet te hard willen en niet te ver. Gewoon een lekker tempo. Ik hoef geen marathon in een snelle tijd te lopen, als ik maar weer gewoon mijn rondje kan rennen.

En afgelopen week heb ik de 5km afgerond. Klaar! Geen blessures. Heel af en toe voel ik mijn achillespees een beetje protesteren en dan doe ik direct ook weer voorzichtiger aan. Mijn knie houdt zich prima. Waarom nu wel? Ik gok toch dat het aan de zooltjes ligt. Ik ging zeer sceptisch naar die podoloog, maar toch kudos voor hem, ik geloof dat ze helemaal goed zijn. En tja, mijn nieuwe schoenen zijn voorzien van het nieuwste, beste, dempende materiaal. Dat helpt wellicht ook.

Vandaag had ik training 3 van de 10km. Bij Evy heet die nu ‘Keep Running’. Dus ja, ik ga door. Op sommige momenten voel ik weer dat een lange afstand er best nog wel in zit. Maarrrr, dat is (nog) niet mijn doel. Ik loop voor nu gewoon mijn lessen van de 10km en hoop dat het goed blijft gaan.

Schermafbeelding 2016-04-01 om 23.49.59

Festivals

Voor het eerst van mijn leven ga ik naar Glastonbury. Eind juni. Maar vorig jaar schreef ik ook de belofte dat ik voortaan ieder jaar zal proberen kaartjes te veroveren voor Pinkpop. Maar met Glastonbury in het vooruitzicht, zou ik dan nog wel Pinkpop doen? Foo Fighters hadden al aangekondigd pas in 2017 weer naar Pinkpop te komen. En headliner Paul McCartney is wel tof, de Red Hot Chili Peppers en Rammstein ook, maar om daar toch weer zoveel geld aan uit te geven… Het festivalgevoel is toch een apart dingetje. Bij het idee alleen al maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap, dus ja! Wel doen!

Maar dan het verkrijgen van die kaarten. Die wachtrij! Bij Ticketmaster schrijven ze dat er een wachtrij begint, maar dat die precies om 10:00 uur bij de start van de verkoop ververst wordt. Waar je dan in de nieuwe digitale wachtrij terecht komt, wordt onwillekeurig bepaald. Een loterij eigenlijk.

Heel eigenwijs log ik toch al om 09:15 uur in op de Ticketmaster-site. Met mijn computer, de iPads en de telefoons. De computer draait op bekabeld internet, de iPads op wifi en de telefoons op het 4g-netwerk van KPN. Direct na het inloggen verscheen op alle schermen de melding dat ik in de wachtrij stond. En dan maar wachten tot het 10:00 uur is. Niet verversen, geen andere schermen open. Het werd heel even spannend omdat mijn telefoon bedacht dat hij ge-updatet moest worden.

Schermafbeelding 2016-02-20 om 22.10.15Internetbankier-apparaatje bij de hand en zeer gefocust en geconcentreerd starend voor de schermen van mijn apparaten.Om 10:00 uur werd inderdaad de wachtrij ververst. Schrikken, want hoe lang zou het duren voordat ik door kon naar het koop-scherm? Nou, dat duurde welgeteld wel 1 hele minuut. Ik mocht op mijn iMac direct door naar het kopen van tickets, terwijl alle andere apparaten in de wachtrij bleven staan. Ik hield mijn adem in: als het allemaal maar goed zou gaan en er geen foutmelding zou komen. Direct drie weekendkaarten gekocht en toen om 10:05 uur de bevestiging per mail kwam, durfde ik weer adem te halen. Ik had ze opnieuw binnen! Whoohoo! Ik kon daarna zelfs nog 4 vrijdagkaarten voor een collega kopen. Mijn bankrekening is overigens niet zo blij met mij vandaag: 3 weekendkaarten en 4 vrijdagkaarten is toch al gauw zo’n kleine 1000 euro. Wow.

En of je nu wel of geen invloed hebt op de wachtrij door vroeg in te loggen? Werkelijk geen idee. Ik weet alleen dat ik het altijd op deze manier doe en het lukt mij steeds weer om aan kaarten te komen. Soms via de 4G, soms via wifi en dit keer gewoon via de bekabelde iMac. Misschien is het karma; ik koop wat ik nodig heb en niet meer. Aan doorverkoop van kaarten doe ik niet en mocht het onverhoopt wel een keer gebeuren, dan doe ik dat altijd voor de originele kostprijs. Ik doe niet aan woekerprijzen. De kosmos weet dat en laat mij daarom altijd gelijk door in de wachtrij van Ticketmaster. Echt waar.

😀

Postzegels

“Zeg, jij hebt toch de postzegelverzameling van Pa op zolder staan? Zullen we (ik) ze digitaliseren en dan verkopen?”

“Uhh, ja, hebben?”

En zo zit ik met vier verhuisdozen vol postzegelalbums. Om te digitaliseren. Postzegel voor postzegel scannen. Pfff, wat een monnikenwerk, waar ben ik nou weer aan begonnen.

Schermafbeelding 2016-02-01 om 17.12.48

Parker Sonnet

Er zijn van die dingen die een mens gelukkig kan maken. Of eigenlijk, laat ik voor mezelf spreken: die mij gelukkig maken. Nieuwe dekbedovertrekken, nieuwe tafellakens. Maar ook pennen. En het liefst vulpennen. Ik heb namelijk altijd een zwak gehad voor nieuwe en mooie vulpennen. Al was het maar om het feit dat ze slechts door één iemand gebruikt kunnen worden omdat ze zich aanpassen aan je handschrift. Schermafbeelding 2016-01-10 om 22.26.28

Al jaren bezit ik een hele mooie Parker Sonnet vulpen: de Laque Moonbeam. Een soort van limited edition ergens in de jaren 90 gemaakt. Een jaar of wat terug kon ik via eBay de rollerball-versie op de kop tikken. Met een vulpotlood zou de serie helemaal compleet zijn, maar die heb ik helaas niet. Wel leerde ik in de loop der tijd dat er meerdere uitvoeringen van de vulpen zijn. Een uitvoering met een vergulde punt en een uitvoering met een 18k punt. Daarnaast stonden er op beide pennen codetekens waaruit het productiejaar blijkt, noem het een serienummer. Met alle informatie gevonden op internet bleek dat mijn pennen met de codes IIL en IT uit resp. 1993 (2e kwartaal) en 1995 (3e kwartaal) kwamen. De vulpen was bovendien verguld en niet volledig goud.

Helaas is met het gebruik ervan van eentje het topje op de dop losgekomen en kwijtgeraakt. In een zoektocht naar een nieuwe dop (of topcap) kwam ik op eBay een prachtige vulpen tegen die wèl voorzien was van een 18k gouden punt. Ik heb een voorstel gedaan dat direct werd geaccepteerd en daarmee werd ik dus de eigenaar van een derde Sonnet. Ik ben er blij mee. Het is een hele nieuwe, nog nooit mee geschreven. Een maagdelijke & fijne punt. En hij is van 1998 (1e kwartaal).

Schermafbeelding 2016-01-10 om 22.27.22Omdat mooie pennen ook mooie inkt verdienen, heb ik op internet ook gezocht naar mooie zwarte inkt. Die denk ik gevonden te hebben in Aurora Black. Wel besteld, maar nog niet ontvangen. Ik ben heel benieuwd of die inkt inderdaad zoveel zwarter is dan de Quink van Parker zelf. Wie schrijft, die blijft zegt men. Nou, er gaat wat mij betreft ook helemaal niets boven ouderwets schrijfhandwerk.

🙂