Smarts Blogt

Mew Friends

Over Pinkpop en Glastonbury in de maand juni zal ik nog schrijven, maar eerst even kennis maken met onze nieuwe vriendinnen. Gevonden op Marktplaats:

Hallo,

Wij zijn Grietje (de harige) en elfje (bijna haarloos). Wij zijn 2 zusjes (beide gesteriliseerd) geboren op 5 maart 2013. 

We hebben allebei een heel erg lief en aanhankelijk en prettig gestoord karakter. We zijn ook elkaars beste vriendinnen en worden daarom ENKEL samen geplaatst. 

Onze mamma is een Oosters korthaar en onze pappa een Sphynx/Peterbald.

Als kitten zijnde zijn we verhuisd en daar hebben we 4 jaar gewoond. Wegens omstandigheden zijn we nu weer terug bij ons geboortehuis. Onze pappa en mamma wonen ook hier. 

Wat zoeken we voor huis?

  • een huis zonder honden;
  • een huis met een veilig afgezette tuin/balkon of ren of alleen als binnenkat;
  • Bij voorkeur alleen zonder andere katten;
  • een huis met lieve mensen die ons veel knuffels geven;
  • we slapen graag op bed, dus dat zou te gek zijn als dat ook bij ons nieuwe ‘personeel’ kan.

Voor meer informatie gelieve even een mailtje te sturen met een korte voorstelling van uzelf en uw gezin. Gelieve enkel te reageren als u ze allebei een ‘forever home’ wil geven.

Tja, leuke advertentie en katten met een prettig gestoord karakter trok mij wel aan met net Bengalen achter de rug. Contact gezocht en een afspraak gemaakt om kennis te maken. Vanaf 1 juli zijn ze bij ons. Elfje was vrij snel thuis, Grietje moest wat meer wennen, maar ook die zoekt inmiddels toenadering. Jantje (onze aanloopadoptee) is nog een uitdaging. Maar ze eten ieder aan een kant van een hordeur, dus ook daarmee heb ik goede hoop dat dat voor e winter goedkomt, zodat Jantje dan ook binnen kan slapen. Die is in de zomer niet binnen te krijgen overigens. Dus…er is weer leven in de brouwerij. Echte kittens zijn het niet, maar wel weer even wennen dat er midden in de nacht speeltje op het bed gelegd worden en bollen wol door het huis heen gesleept 🙂 maar ze zijn meer dan welkom. Wij zijn ook blij met hen. En oja, ze hebben inmiddels hun eigen instagram: @grietje_elfje

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Dina

Dina – 19 jaar

Op 17 maart 2017 vierden we haar 19de verjaardag. Feest!

Voor een Bengaal een uitzonderlijk hoge leeftijd. Op een forum op Facebook heb ik me nog speciaal aangemeld of er meer bengalen waren die zo’n respectabele leeftijd hadden bereikt, maar nee. Niet een.  Natuurlijk was ze oud en ziek en hielden we er rekening mee dat ze het elk moment welletjes zou vinden en ermee zou ophouden. 5 mei was het zover.

Ik geloof niet eens dat het haar nieren waren die ermee ophielden, maar ‘gewoon’ opnieuw HCM, waar haar zus eerder aan overleed. Een trombose voor het hart en hoppa. Binnen 5 minuten zat ik in mijn up in het dierenziekenhuis (want lief in Sardinië en zuslief diep in slaap) en binnen de tien minuten die daarop volgden was het over. Onze bikkel van 19 is benauwd heengegaan, maar zo snel als het maar kon.

Daarmee is het eind van een tijdperk; het bengalentijdperk afgesloten. En is aanloper Jantje nog de enige kat aan wie we ons verbonden hebben.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Flevoland & Duitsland

Kamperen met zuslief. Altijd feest. Waar ik nog niet over geschreven had, was dat Zuslief en ik in April zijn gaan kamperen in Flevoland en in mei in Duitsland.

Flevoland maar als eerste:

April?!  In een tent? Ja, in april, in een tent.  Uiteraard een natuurcamping mét de mogelijkheid van een kampvuurtje, dat is wel een voorwaarde inmiddels. Bepakt en bezakt op weg naar Flevoland.

Flevo

Ja het was koud, maar nee we hebben het niet echt koud gehad. Eigenlijk hebben we het super gehad. Heerlijk gewandeld bij de Oostvaardersplassen, hagel op de nieuwe tent, wel een gat in de tarp tijdens een windvlaag maar wat kan het bommen, lekker de bbq mee, in een fleece gewikkeld in je slaapzak, lekker stil maar niet alleen op de camping, ontdekken dat Flevonatuur een naturistencamping was en geen natuurgebied, maar verder gewoon heerlijk buiten.

Flevoland was een prelude op Duitsland in de eerste week van mei, op de camping waar ik eerder met lief was. Ook weer een natuurcamping waar je een fikkie mag stoken. Heel rustig ook en een stuk warmer dan in Flevoland. Opnieuw veel gewandeld en veel gezien. De foto’s spreken voor zich (ja, ik weet het; er zitten dubbele foto’s bij).:

Duitsland

BewarenBewaren

Espresso

Al jaren wil ik een goed espressoapparaat. Ergens in de jaren 90 kwam ik bij iemand in Italië die een custom-made koperen espressomachine had. Prachtig. Ik kon me ook altijd verbazen over hoe lekker de koffie in Zuid-Europa altijd is. Een espresso, een ristretto, gewoon een ieniemienie beetje koffie, maar als goed gezet, dan is het gewoon altijd superlekker. Zo’n apparaat kost wat. Ook al jaren zoek ik daarom naar alternatieven en heb daarmee al een kapitaal uitgegeven aan concessies: filterkoffie-apparaten, een goedkoop espresso-ding waarvan de stoppen doorsloegen, Senseo’s en de laatste jaren vooral Nespresso’s.

Maar ook dat hele Nespresso-gedoe was ik zat. Het heet een club te zijn, maar als eerstedagslid komt men er maar bekaaid van af. Dure machines, even zo dure cupjes. Bovendien was er maar één smaak die ik echt lekker vond. Voor mijn gevoel was er nog een hele wereld buiten de cupjes; namelijk die van de vers gebrande bonen. het werd tijd om die eens te gaan ontdekken.

Wikken en wegen en wikken en wegen. Een bezoekje aan de duurste kookwinkel van Zuid-Holland en een overtuiging van Zuslief: ‘Doe nou eens geen concessies, doe nou eens wat je al jaren wilt!’, maakten dat ik overstag ging. Ik kocht ‘m gewoon: de Classika van ECM. Al jaren stond ‘ ie op mijn verlanglijstje en nu staat hij gewoon in mijn keuken. Met een molen ernaast. En weet je? Het eerste kopje koffie ging gewoon gelijk goed. Kan een mens lyrisch worden van koffie? Ja, echt wel.

Espresso is a miracle of chemistry in a cup – Andrea Illy

Vijgentak

Ik had een afspraak met een collega, er zat een adres bij. Ik moest er heen en moest er om half 10 zijn. Ik ging bij licht weg. Het was nogal dringend en het had volgens mij met het anorexiameisje (van mijn werk, red.) te maken. Die collega wist misschien een oplossing en er was dus haast bij. Ik moest met het openbaar vervoer, maar welk, dat weet ik niet meer. Ik wist ook niet uit welke kant ik het station moest uitstappen en gokte. Natuurlijk koos ik de verkeerde uitgang en ik moest een plein oversteken. Daarna liep ik in een flatgebouw een trap af naar beneden, maar dat was niet slim; ik was namelijk op de begane grond begonnen en dus eindigde ik nu in de fietsenkelder.

Daarom ging ik maar weer naar boven en dat moest via een bijzonder ingewikkelde trap, waarbij ik via de armleuningen naar boven moest klauteren. Twee bewoonsters zagen me en zeiden me dat ik ook gewoon de lift had kunnen gebruiken, duh. Via de begane grond van het flatgebouw, waar een binnentuin bleek en waar één van hen nog niet zo lang geleden een vijgentak had geplant, naar buiten. Ik moest even zoeken naar de uitgang.

Al die tijd liep de klok door en ik zou half tien zeker niet halen, kwart voor tien misschien wel. Ik wist ook niet meer wat het adres van die collega (P.K.) was en het was inmiddels donker. Er was een fontein waar een paar jongens zich gingen wassen, maar waar ook de politie achteraan ging. Een jonge toeschouwer (met een Surinaams (?) voorkomen) wist te vertellen wat ze gedaan hadden, maar ik verstond het niet. Hij liep met me mee en ik kreeg een ongemakkelijk gevoel. Ik probeerde me bovendien ook te concentreren op het vinden van het adres van die collega. Ze had het gewhatsappt, maar op welke telefoon? Op die van mezelf of op die van het werk? En anders zou ik haar moeten bellen, maar ook dat lukte niet goed omdat ik boos werd. Het stoorde me namelijk dat die  jongen maar met me bleef meelopen. Ik moest rennen.

Over salamanders en een kip

We zaten in een groot en luxe huis dat van M. zijn ouders bleek. Eén van de gangen eindigde bij de deuren met vensters erin van een kantoor van een vreemde firma. We plakten de deuren met tape af zodat we ze niet konden openen. Ik moest een kip uitlaten. Dat deed ik met een zwemband om en omdat ik eerder een vrouw dat op bruine schaatsen door de groene berm zag doen, probeerde ik dat ook. Maar ik vergat de kip en moest terug.

Omdat het hard had geregend, was het water heel hoog gekomen en moest ik het laatste stuk naar het huis zwemmend doen. De regen had ervoor gezorgd dat alle groene baby-salamanders waren uitgekomen en het water zat er vol mee, het leek wel een groene soep. Ik moest bovendien oppassen dat ik op weg naar het bordes binnen de lijnen van het terras om het huis zwom, omdat ik anders twee verdiepingen naar beneden zou vallen.

Opeens passeerden M. zijn ouders mij en M. zat boos en verdrietig thuis. Even later kwamen er allerlei mensen, waaronder politie, op zoek naar iets. Mijn vader werd ergens van beschuldigd, ik weet niet wat. Ze zochten iets en konden het niet vinden. Heel even liep het gezelschap weg. Ik weet niet waarom, omdat ze een huiszoekingsbevel moesten halen? Pa wilde iets van onder een dorpel opgraven, maar het gezelschap kwam weer terug. We waarschuwden hem, hij luisterde niet en ik werd heel bezorgd over wat er gebeuren zou. Toen het gezelschap opnieuw binnenkwam…werd ik angstig wakker.

UA-7562682-1