Smarts Blogt

Veranderingen?

Schermafbeelding 2015-02-22 om 12.36.33

Ik zoek mijn ontspanning momenteel in het wandelen en het hardlopen. Dat gaat prima, Heerlijk om mee bezig te zijn. Het gaat met mijn knie nog steeds goed. Ik ben er blij mee. Ik probeer op tijd te gaan slapen. Op het werk heb ik het druk, maar echt niet zo dat ik het voor mijn gevoel niet aan kan. Natuurlijk spelen er dingen (overlijdensdag Pa, iets met een uitzending en iets met een startende onderneming). Maar ik heb niet het idee dat dat nu allemaal onoverkomelijke zaken zijn.

Maar ik stel vast dat ik toch nog steeds moe ben. En uiteraard probeer ik ook steeds bij mezelf te vinden waarom dat zo is. Waarom de huid van mijn gezicht onrustig is. Waarom mijn nagels niet meer groeien en zelfs afbreken. Waarom ik moeite heb mezelf te concentreren en waarom ik belangrijke zaken vergeet. Waarom mijn ooglid nog steeds trilt.

Soms trek ik een tarotkaart. Zo ook vandaag. Niet dat ik verstand van tarot heb, integendeel. Ik heb zelfs twee boekjes met uitleg van de kaarten, waarvan eentje ‘Tarot voor dummies’, haha! Daarnaast zoek ik vaak ook nog de uitleg van een kaart op Catharinaweb.

…”In een legging wijst de kaart gewoonlijk op een verandering in je leven, mogelijk een onverwachte verandering, mogelijk een diepgaande verandering, misschien zelfs een ommekeer, maar de essentie is verandering.”…

Geeft die tarotkaart antwoord op mijn waarom-vragen? Nee, natuurlijk niet. Ik krijg er zelfs heel veel meer vragen voor terug :-D

 

 

Begrenzing

Het loutert, het laat me nadenken, het geeft me rust, maakt dat ik trots ben op mezelf, ik verleg mijn grenzen, het werkt relativerend en is meditatief. 

Schermafbeelding 2015-01-30 om 23.29.10

Het was 2010 en het was echt zo. Ik schreef er ook een paar keer over. Met de mp3’s van Start2Run kreeg ik het toen voor elkaar om  5, 10, 15 en zelfs 21,6 kilometer te rennen. Ook schreef ik over hoe gemakkelijk het ging en hoe ik mezelf moest tegen houden om niet te ver en te lang te gaan.

Ik heb blijkbaar ineens conditie en wilskracht genoeg om steeds die stap verder te zetten. Maar dat maakt ook dat ik vanmiddag les 4 tot en met 6 achter elkaar heb gelopen. Volgens het schema moet ik daar 5 dagen over doen. Beetje overdreven, niet?

In 2013 toen ik het hardlopen weer op wilde pakken na een tijdje niet gelopen te hebben, ging het niet meer. De belasting leverde een dikke knie op. Naar de fysio, hulp gevraagd en bij de dokter kwam de onverbiddelijke diagnose: artrose. Sjonge. Wat moet je daar nou mee als je net 29 (kuch ) bent? Overgestapt naar wandelen. Ook leuk, maar man, wat kost het een boel tijd. Eer je een paar kilometer gewandeld hebt, ben je een dag verder.

Dat hardlopen blijft maar trekken. Om redenen hierboven beschreven, maar ook omdat ik het in mijn uppie kan, het goed voor de lijn is, ik er niemand voor nodig heb, het me geen geld kost en ik er alles voor in huis heb. Maar die knie.

Na drie doorstarten blijkt er echter een nog veel hardnekkiger probleem te bestaan: ik zelf. Wat longinhoud betreft is hardlopen voor mij peanuts. Met je juiste benen zou ik zo weer 5 kilometer kunnen lopen, al op de eerste dag. Met die wetenschap is de beperking van een intervalschema van zoiets als: – 1′ –  2′ 2′ –  2′ – 2′ –  2′ –  2′ –  1′–  1′ –  1′ (vetgedrukt is hardlopen, normaal is stevig doorwandelen) echt een ding voor mij. ‘Want ja, als je al een keer 21,9 kilometer hebt gelopen, dan ga je nu toch niet weer terug naar dit soort futiele loopjes?’

Ik moet mezelf begrenzen. Niet te hard van stapel gaan, niet te ver lopen en zeker niet te lang. Goed geconcentreerd zijn op hoe ik mijn voeten neerzet en hoe mijn knieschijf beweegt. Op geleide van de mogelijkheden van mijn knie lopen. Voelen hoe het gaat. En inhouden, vooral dat. Twee rondjes heb ik er nu op zitten. Conditioneel geen centje pijn, maar ook de spierpijn blijft uit. Geen vocht in mijn knie, dus so far so good. Tekenen dat ik goed bezig ben. Met de uitdaging om mezelf te begrenzen gaat het dus vooralsnog goed. Nu die andere uitdaging nog: de juiste sok aan de juiste voet :-)

IMG_1751

En?

En? Wat zei je dokter?

Wat ik al verwachtte: stress en oververmoeidheid.

En wat ga je daar aan doen dan?

 

Tja. Even geen idee. Maar het gaat heus goedkomen :-)

2015

Ja, zo zijn we alweer een eindje in 2015. Het was drukkig zo naar het eind van 2014. Dat hele gedoe rondom de kerst. Ik ben altijd maar weer blij dat het over is. Ook al is het al best een tijdje geleden, toch. Op sinterklaas kreeg Ma te horen dat de scan niet goed was. Met kerst was ze wel thuis in een bed bij het raam, maar aten we gebakken garnalen in de keuken omdat ze niet meer tegen luchtjes kon. De laatste kerst met Pa was eigenlijk net zo rot. Je weet allemaal wat er aan zit te komen, hoopt tegen beter weten in en je probeert er met z’n allen nog iets van te maken. En achteraf zie je hoe goedbedoeld, maar o zo geforceerd het allemaal was. Maar kortom, mij maak je niet meer blij met al die ‘feestdagen’. Gezellig samenzijn met dierbaren. Ons clubje is niet groot, met familie -op een enkeling na- geen contact meer en die mensen die ik nog om me heen heb, zijn me dierbaar. Daarmee proberen we er gelukkig altijd nog wat gezelligs van te maken.

Daarnaast stond het hele gebeuren dit keer in het teken van de uitzending van zuslief. Weer naar verre oorden waar ze hopelijk vooral mooie avonturen mag beleven en veel verhalen met een goede afloop kan vertellen als ze straks weer terug is. Alvast pakjes sturen. Vrienden mobiliseren om te vragen haar te steunen door ook een kaartje of een pakketje te sturen en die dat dan massaal NIET doen. Nou ja. Niet iedereen is even energiek en enthousiast als ik, zullen we maar denken.

Op de valreep van het nieuwe jaar toch nog wat financiële uitdagingen: nieuwe afzuigkap, nieuwe cv-ketel en een nieuwe wasmachine. Ik weet wel waarvoor ik werk :-) Over werk gesproken: dacht ik potver toch dat ik voor een periodiek in aanmerking kwam! Man, wat was ik blij. Ik al helemaal uitgerekend wat me dat iedere maand aan extra zou opleveren. Bleek Baas zich beziggehouden te hebben met het betere knip- en plakwerk. Had hij de tekst die voor een ander bedoeld was per abuis even meegenomen in mijn beoordelingsverslagje. Blij met een dooie mus. Geen periodiek dus. Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Ik denk dat ik mijn hele carrière jongste bediende zal blijven. Inmiddels al een aantal jaren in mijn functie en al vet ingehaald door jongere collega’s die onder betere financiële omstandigheden naar deze functie zijn gepromoveerd. Nu werk ik met een aantal collega’s die ook al jaren geleden als zoethouder de periodiek gekregen hebben. En nu dus houden. Op de vraag of dat eerlijk is, antwoordde mijn manager dat de keren dat hij een periodiek heeft uitgedeeld tijdens zijn jarenlange managersschap op één hand zijn te tellen. Daar ging mijn ijdele hoop. Even slikken en weer doorgaan.

Gelukkig is daar nog de inhoud van mijn werk. Ik heb de leukste baan binnen mijn hele organisatie, echt. Er wordt aan mijn stoelpoten gezaagd, ik weet het. Maar ik laat het niet zover komen dat ik dit werk niet meer kan doen. Niet op vrijwillige basis in ieder geval. Pas als ik er aan toe ben, ga ik iets anders doen :-) De coaching ligt even stil. Geen idee of ik er aan moet trekken, maar ik doe het maar even niet. Mijn tijd is schaars. Ik laat het maar even zo.

Alle gekkigheid rondom Charlie Hebdo heb ik natuurlijk ook meegekregen. Man, man, man. Ik heb even gedacht dat iedereen gek was geworden. Maar ik ben eruit: de rol van de media is verschrikkelijk. Nieuwsgaring van deze dagen is te erg. Kijkcijfers, scoops, sensatie en opklopperij. Een hele middag zonder commentaar live een achtervolging kunnen zien op televisie. Ik vind het niet kunnen. Laat die mensen gewoon hun werk doen. Charlie Hebdo-moe. Kan ik dat zeggen? Ja, dat kan ik zeggen want: vrijheid van meningsuiting. Hoedanook, ik vind het verschrikkelijk wat er is gebeurd, maar kijk eens om je heen: Boko Haram veegt hele dorpen van deze planeet, in India worden jonge meisjes misbruikt of opgehangen omdat ze in het openbaar plassen omdat er geen toiletten zijn. Wat kiest een mens toch graag waar hij zich wel en niet druk over maakt. Of bepaalt de media dat voor ons? Dat bedoel ik. Nieuwsgaring anno 2015.

En dan nu. Hier.

Ik ben gek geworden van verdwenen functies van mijn Magic Mouse. Heel mijn Mac afgezocht wat het kon zijn, bij Apple gekeken, diverse fora afgezocht. Niks gevonden. Dan maar de Mac geschoond, veel programma’s die ik toch niet gebruik eraf gemikt en voilà! Daar zijn de gestures weer. Geen idee wat het nu was, maar het werkt weer. Fijn!

Zojuist lekker gefröbeld in Pages. Een nieuwsbrief voor zuslief gemaakt. Het wel en wee van het thuisfront. Niks bijzonders, maar gewoon de dagelijkse beslommeringen. Fotootje hier en daar, gewoon lekker en leuk om mee bezig te zijn. Me ook weer afgevraagd waarom Apple in hemelsnaam gekozen heeft voor een nieuwe uitgeklede versie van Pages. Gelukkig heb ik naast de nieuwe programma’s ook nog steeds iWork ’09 op de Mac, zodat ik ook nog steeds de oude Pages kan gebruiken. De nieuwe heeft veel minder functionaliteit. Echt niks voor Apple vind ik persoonlijk.

En hoe nu verder? Morgen de 12de sterfdag van Ma. Eigenlijk neem ik altijd vrij op die dagen, maar dit keer zijn mijn collega’s me voor. Ik ben de enige en dus moet ik vooral daar op het werk zijn. Dikke kans wel dat ik niet de hele dag vol maak. En verder? Wachten tot zuslief weer heelhuids terug is. En, we hebben een vakantie in de planning: een weekje skiën in Tignes. Of er dan nog genoeg sneeuw ligt wordt spannend, want het is dan al bijna eind april. Gelukkig ligt het hoogste skigebied vrij hoog, maar we gaan het zien. Het zou mooi zijn als het ex-vakantievriendje van mijn vriendinnetje van lang geleden er is. Hij heeft het altijd druk met zakendoen in China, maar het zou leuk zijn om hem weer eens te zien.

En ohja, al twee weken last van trillende oogleden. Begon met beide ogen en sinds een week alleen mijn rechterooglid. Ik slik me het apezuur aan de magnesium, want dat schijnt te werken. Verder duidt het op vermoeidheid (joh!). Ik ga al met regelmaat vroeg naar mijn bed. Ik begin wel allejezusvroeg met werken (06:30 uur), dat doet natuurlijk ook geen goed. Maar pfff, ik hoop echt dat dat getril toch binnenkort een keer over is. Om gek van te worden!

Nou lezers (zijn die er nog wel?), ik weet dat het officieel niet meer mag, maar regels zijn vaak slechts indicatief. Ik wens jullie alsnog een spetterend 2015 met alle liefde, geluk, plezier en gezondheid die je maar wensen kan. Maak er wat van!

 

Polen 2014

Met zuslief klein weekje op pad.

Zaterdag:  vertrek.

Zondag: aankomst in Lublin en direct door naar KL Lublin of ook wel Majdanek. Het is 14:30 uur en buiten is het 6 graden. we kunnen nog net voor sluitingstijd het kamp bezoeken. Het bezoekerscentrum is echter al gesloten. Eten doen we na het inchecken bij het Lolek Hostel bij een Ierse Pub: Fish & Chips. We eten voor net € 15,- samen. Voor een collega op zoek gegaan naar een Pools drankje. ‘Cordial’, maar niemand kent het.

Maandag: Majdanek is gesloten. Onderweg naar Treblinka rijden we door Lukow waar een standbeeld staat van Paus Johannes Paulus II. We maken een selfie met Wojtyla . Controle bij het fotograferen van kunst: ‘terransky privatky!’ (ofzoiets). Aangekomen in Treblinka mochten we met de auto over het terrein. Behalve ons was er nog een bezoeker. Het voordeel van in dit seizoen de kampen bezoeken: er is bijna niemand. Kosten: 6 zl voor entree en parking. Het inhalen op de provinciale weg is link en er zijn ook niet voor niets zoveel grafmonumentjes langs de weg. Op de terugweg is het om 15:30 uur al donker. Het nadeel van aan de andere kant van dezelfde tijdzone zitten blijkbaar. Onderweg krijgt iemand voor ons een autopechie. Ik ben uitgestapt en heb de al wat oudere Pool naar de benzinepomp geduwd. We rijden in het donker en met regen terug naar het hostel. Was er al een lampje op het dashboard stuk; er is er nu nog eentje stuk. One left. Aangekomen bij het hostel blijkt een brillenschroefje uit mijn bril, gelukkig niet weg. Met veel moeite weer terug gekregen. Gegeten bij Insomnia. Het was goedkoop en heerlijk. Buiten is het koud: 5,5 graden. Pools drankje gekocht voor collega: Kolonialna, maar of het nu het goede drankje is, moet nog blijken. Poolse woorden die we steeds tegenkomen:

Zwolnij, Uwaga, Wejście, Koniec

Dinsdag: Boodschappen bij de Lidl. Een prima supermarkt, groot en veel verswaren. Vergeleken met de andere supermarkten hier heeft de Lidl de status van een Albert Heijn. We gaan op weg naar naar Belzec. Eerste golfbaan gespot, net buiten Lublin. De geur van bruinkool hangt regelmatig in de lucht. De kleur van huizen: okergeel en olijfgroen en ook hekken en geluidsschermen zijn in die kleuren. Waar komt die kleurstelling vandaan? Vandaag is het nog kouder: 3,5 graden. Zijn er bevers? We zien bomen met beverschade bij Ronsko. Belzec is indrukwekkend, hoewel er niets van het oorspronkelijke kamp over is. Terug in Lublin gaan we biologisch eten bij Zielony Talerzyk. Opnieuw heerlijk gegeten. Bij terugkomst in het hostel blijkt dit geannexeerd door mannen. Mer heeft op haar charmantst gevraagd om rust. Daar waren ze helaas niet erg van onder de indruk.

Woensdag: We zijn te vroeg wakker en in badkamer treffen we een te magere Pool in z’n onderbroek bij de wasbak. Ook goedemorgen! Dus gaan we ook maar vroeg op weg naar Sobibor. Sobibor lijkt aan het eind van de wereld. De laatste 25 km een brakke b-weg en de laatste 5 km zelfs onverhard. Bij Sobibor zijn ze bezig met archeologische opgravingen. We kunnen wel naar het stenenlaantje. Veel Nederlandse namen op de stenen. Geen gebouwen, barakken, crematorium of gaskamer. Er is niets fysieks over. Wel worden er fundamenten opgegraven.  Er is nog wel het stationnetje. Het is er erg koud, maar net boven nul. Er is niets om even koffie te drinken. Omdat we vroeg waren, gaan we ook weer vroeg weg. We bedenken dat we we wellicht ergens even naar Oekraïne kunnen oversteken. Leuk een selfie op Oekraïense bodem! Maar nee, er zit een rivier in de weg. We hebben aan de oever staan kijken bij Wlodawa. We zijn doorgereden naar Terespol, want op de navigatie leek het alsof het daar wel kon? Sjips, dat bleek de grens met Wit-Rusland te zijn. In meerdere opzichten was dat niet handig. Om Wit-Rusland in te gaan heeft men een visum nodig en bovendien is het op dit moment voor Nederlandse militairen verboden gebied. Teruggekomen in hostel hebben we thee gedronken in de keuken bij open haard beneden. Karol, de eigenaar, bood ons zijn excuses voor luidruchtige gasten van de avond ervoor. De onderbroekenman was er nog en nuttigde zijn avondeten bij ons in de keuken beneden, maar deed erg verlegen en zei verder niets. Aan Karol hebben we advies gevraagd voor het avondeten. Hij gaf de tip om bij Mandragora te gaan eten. We hebben zijn tip opgevolgd. Het bleek Joods eten en was bijzonder en erg lekker. Daarna hebben we nog wat gewandeld in de oude binnenstad en uitgebuikt. Op straat waren ineens meer dan eerder dronken mensen en bedelaars.

Donderdag: Opnieuw vroeg wakker. Ditmaal uitgebreid ontbijt bij Zielony Talerzyk. Pannenkoekjes met yoghurt en honing voor mij en gebakken eieren voor Mer. Het is geen lekker weer: het miezert en sneeuwt zelfs een beetje! Underground Lublin is helaas dicht. Dan maar naar het museum, de toren en ook de kapel. Langs het klooster en de kerken. Tussen de middag een broodje bij de Subway. Daarna nog een kerk, de RK-begraafplaats en op zoek naar Makowiec bij de piekarnia (bakkerij); gebak voor de thuisblijver. Voor het avondeten sushi en een taarttoetje gehaald en weer terug naar hostel. Besloten om in de avond nog weg te rijden. Sushi in hostel gegeten, thee gedronken, de verse appelsap van Karol betaald, auto ingeladen en weer weg!

Vrijdag: weer thuis.

Het was een bijzondere week weer.

compilatie1

Theetje drinken

Schuitje varen, theetje drinken,
Varen we naar de Overtoom.
Drinken er zoete melk met room.
Zoete melk met brokken,
Kindje mag niet jokken.

Vooropgesteld: ik was al een theeleut. Maar sinds de vakantie in Schotland (theeland bij uitstek), is het helemaal erg geworden. En was ik met de hype meegegaan in het supergezonde groenethee-gebeuren tot en met Matcha aan toe, is het nu weer ‘plain’ old zwarte thee.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van zuslief een gedeelte van een prachtig theeservies van Bredemeijer. Ik heb het zelf aangevuld met de evenzo stijlvolle theepot. Hiermee wordt theetje drinken wel een feestje.

Een gewoonte die ik van huis uit al meekreeg, is melk bij de thee. Kinderthee werd het genoemd. Ik wilde natuurlijk een groot meisje zijn en de melk werd verbannen. In Schotland hebben ze er helemaal geen moeite mee. Het gevoel van vroeger kwam bij me terug en ja: waarom zou je geen melk in je thee doen? Het is heerlijk. Zo kun je lekkere sterke thee zetten, veel van de smaak meekrijgen en toch blijft het goed drinkbaar.

IMG_9441

Maar dan: welke smaak thee moet het zijn? Wordt het een melange of ga ik voor slechts één smaak? Dat is natuurlijk helemaal afhankelijk van wat je lekker vindt. Ik ging op zoek naar goede combinaties. En hoewel ik zeker weet dat die smaken nog zullen veranderen, is het voor nu zo ongeveer dit geworden:

Voor de ochtend:

Tippy Pekoe Orange (Nepal)& Mokalbari Zomerpluk  (uit Assam). Een mix van twee kwalitatieve goede theesoorten, een beetje zacht en een beetje zoet. Simon Lévelt zegt over deze theetjes het volgende:

  • Tippy Orange Pekoe: Mild geurig en licht bloemig. De theeblaadjes groeien hoog in de bergen en worden zorgvuldig verwerkt. Dit is een tippy thee van grote klasse.
  • Mokalbari Zomerpluk: Zeer aromatische en krachtige thee met de kenmerkende Assam-bite en een prettige afdronk.

Voor de middag en de avond gebruik ik een mix van Earl Grey Superieur (oh, die geur alleen al!), Darjeeling (Zomerpluk) en biologische Lapsang Souchong:

  • Earl Grey Superieur: Deze Earl Grey met een uitgesproken Ceylon karakter smaakt vol en krachtig. Voor deze thee gebruikt Simon Lévelt een prachtig gevormde thee met veel tip, die tamelijk donker aftrekt.
  • Darjeeling Zomerpluk: Darjeeling kent duidelijke seizoenverschillen die grote invloed hebben op de smaak. De lente geeft een frisse en bloemige thee, de warme zomer geeft een volle en krachtige smaak. Tijdens de regentijd ontstaat een thee met een soepel en toegankelijk karakter. Tot slot levert de koele herfst een milde thee. De winter levert geen oogst.
  • Biologische Lapsang Souchon: Het blad van deze China-thee wordt boven naaldhout gedroogd en krijgt daardoor zijn eigen rokerige smaak. De thee heeft een volle rooksmaak. Het woord Lapsang is een verbastering van het woord ‘Zhengshan’, hetgeen ‘echt’ betekent. Deze kwalificatie werd in China toegevoegd om een onderscheid te hebben van mindere kwaliteiten.

Ik zet mijn theewater in een waterkoker en ik gebruik hiervoor gefilterd water. Zo weet ik zeker dat de smaak van de thee niet door het water wordt beïnvloed. De losse thee gaat in het theefilter van de theepot. Daarin is voldoende ruimte voor de theeblaadjes om vol uit te groeien in het hete water.

Ik weet dat er ook altijd discussie is over het gebruik van melk en als je melk gebruikt, schenk je dan de thee op de melk of de melk in de thee? Ik schenk eerst melk in mijn kommetje en dan pas doe ik de thee erbij. Zo mengt het goed en hoef ik niet te roeren. Suiker of honing gebruik ik niet in mijn thee, dus een lepel is op deze manier niet nodig. De behoefte om te roeren heb ik namelijk wel als ik het andersom doe: eerst de thee en dan de melk. Op de een of andere manier lijkt het dan toch niet heel goed te mengen.

Dus.

Ga ik nu weer lekker verder theetje drinken.

70 jaar, wat een feest

Schermafbeelding 2014-10-18 om 17.11.14Tja.

70 jaar zou ze geworden zijn vandaag. Wat een leeftijd, he? Ik kan me er gewoon geen voorstelling van maken. Dat is het voordeel als je vroeg doodgaat: je wordt niet ouder, maar dat is dan ook het enige voordeel. Het heeft ook geen zin om te bedenken wat we vandaag gedaan hadden, als ze er nog was. Want ze is er niet meer.

En alle cliché’s zijn waar: de scherpe kantjes gaan er zeker af. Wat overblijft is een een gapend gat van gemis. Niet altijd direct aanwezig, maar meer als een schaduw: je bent je er niet van bewust, maar het is er altijd. Wat ik vooral ook jammer vind, is dat zo’n hoop mensen van nu haar niet gekend hebben. Want ik kan vertellen hoe ze was, haar (eigen)aardigheden, haar lach, haar enthousiasme, de keuzes die ze maakte en soms noodgedwongen moest maken. Haar nimmer aflatende optimisme. De manier waarop ze in het leven stond, hoe moeilijk het soms ook was. Maar dat is toch anders dan haar echt gekend te hebben.

Ja, sinds ze er niet meer is of eigenlijk sinds ze er allebei niet meer zijn, is het leven -mijn leven- een gewoon stukje vlakker geworden.