• Eindejaarsdrukte

    Als er toch iets is, waar ik steeds minder mee heb, is het de kerstperiode wel. Toen onze ouders nog leefden hadden we nog wel een soort van structuur. Ma ging naar de poelier. Pa zorgde voor gewoon, maar lekker eten. Eerste kerstdag bij hun, tweede bij ons of andersom. Uit eten gingen we zelden met die dagen en aan cadeautjes deden we soms. Spelletjes doen, een legpuzzel leggen. Allemaal niets bijzonders, maar toch wel erg gezellig. 

    Sinds zij er niet meer zijn krijgt het allemaal in toenemende mate minder betekenis voor me. Ons netwerk is niet meer groot; we worden ook niet overladen met uitnodigingen voor die dagen, dus we trekken ons terug met z’n tweetjes en soms met zuslief erbij, met zijn drietjes. Als dan  gevraagd wordt: “En, wat gaan jullie doen met de kerst?”, en ik dan antwoord met “Uhh, niks”, dan wordt dat op de een of andere manier toch niet helemaal goed ontvangen. Het is gewoon anders sinds zij er niet meer zijn. Alsof het doel verdwenen is. Hadden we voorheen nog een soort van keuze om wel of niet te gaan. Die keuze is er niet meer. Wie weet hoe ze er nu bij hadden gezeten. 78 en 74 jaar oud. Onvoorstelbaar. Als ik vage kennissen hoor klagen over in gezondheid inboetende en voor hen steeds lastiger wordende (schoon-) ouders, doet het toch altijd een klein beetje pijn. Voor mijn gevoel kun je beter klagen dát ze er nog zijn, dan ze missen. Ik geloof niet dat mensen daar vaak bij stil staan.

    Maar enfin, de feestdagen komen er weer aan. Op het werk is het zoals te doen gebruikelijk erg druk. Nog even dit, nog even dat. Teveel werk en te weinig tijd. Wel voldoende vrije dagen. Ik wilde in eerste instantie geen vrij nemen tussen de kerst en het nieuwe jaar, maar vandaag dacht ik: laat de boel de boel. Het draait niet alleen om mij, niemand is onmisbaar en ik dus ook niet. Bovendien sluit ik waarschijnlijk het jaar af met een gesprek over mijn ‘ontwikkelmogelijkheden’ en dan vooral op het financiële vlak. Ik zit al tijden aan het plafond van mijn salarisschaal, terwijl collega’s een vanuit aanspraken uit het verleden meer betaald krijgen dan ik. Hoewel ver buiten mijn comfortzone heb ik een gesprek aangevraagd. Ik ben echt te bescheiden voor dit soort dingen, maar een goed voornemen zo aan het eind van dit jaar vond ik dat ik maar eens voor mezelf moet gaan opkomen. Dus, vooruit met die geit. Nog even door die eindejaarsdrukte heen en dan even loslaten door lekker niks te doen.

  • Zweden

    Zuslief had vanuit haar werk frequent flyer miles van KLM die op moesten. Ze wilde die samen met mij opmaken. Is dat lief!? Dat betekende dat we een locatie moesten vinden waarmee we met de reis daar naar toe die miles zouden opmaken. Genomineerd waren: Lissabon, Dublin, Praag, Kopenhagen, Oslo en Stockholm. Zo een beetje. Na wel een uurtje wikken en wegen waarbij Oslo en Stockholm wel koploper waren, hebben we de knoop doorgehakt en gekozen voor Zweden. Een lang weekend Zweden dus.  

    Nazomer

    Toen het moment daar was, afgelopen eind oktober, zijn we met met de trein naar Schiphol afgereisd. We kwamen keurig op tijd aan op Stockholm Arlanda. Superdeluxe hebben we daar een huurauto geregeld en gingen op weg op naar onze van te voren geboekte Airbnb in de middle of nowhere. De rit ernaartoe was al mooi, we hadden uiteraard Abba op de Spotify-playlist :-), onze gastvrouw was vriendelijk en ons huisje helemaal geweldig. 

    Indian Summer in Zweden

    Maar het uitzicht over het meer was helemaal top. Dat er een buiten-compost-toilet was en een buitendouche (brrr), namen we voor lief. Dat werd weer gecompenseerd door het oude op hout gestookte fornuis. De locatie was top en zeker een aanrader voor als je gewoon in de natuur wilt zijn. Dat is Zweden sowieso. Ik werd instant verliefd op de ruimte, de natuur, de kleuren en de schone lucht. Bomen, bomen, bomen. Eind oktober liep de herfst al op zijn eind maar door de mooie zomer waren nog niet veel bomen hun blad verloren. Wij zagen een prachtige Zweedse nazomer.

    Het meer bij onze B&B in de vroege ochtend. 

    Herinnneringen

    Lang geleden is een collega van mij naar Midden Zweden verhuisd. Contact via Facebook leverde een afspraak op; we hadden de huurauto immers niet voor niets. Een hele dag gespendeerd aan een roadtrip waarbij de navigatie het meestal deed en we de snelwegen vermeden, voor zover dat kon, zoveel snelwegen zijn er niet. Het was een heerlijk weerzien, waar we een flink stuk met hond hebben gewandeld, herinneringen hebben opgehaald en opnieuw genoten van de prachtige natuur. Na heerlijk bij hen gegeten te hebben, gingen wij weer terug naar onze airbnb. Onderweg geconcentreerd over de weg turend, want het motto eind oktober in Zweden is: ‘Pas op voor overstekende rendieren!’ De rendieren hebben we (gelukkig) gemist, maar er waren wel een paar herten die voor onze auto de weg overstaken. In het kader van liever later terug dan helemaal niet, reden we niet hard en kwamen we rond middernacht veilig en wel weer aan bij ons kot. 

    Herinneringen ophalen

    Stockholm

    Na een paar heerlijke dagen in de natuur, waarbij we gewandeld en gevaren hebben (er lag een bootje bij de Airbnb die we konden gebruiken om naar een eilandje in het midden van het meer te roeien), hebben we de auto teruggebracht op het vliegveld en hebben we de trein naar het centrum van de stad genomen. Naar onze tweede airbnb-locatie in het centrum van de stad. Met nog ongeveer 36 uur te gaan, hebben we zo efficient mogelijk met onze tijd geprobeerd om te gaan en dat is wonderwel best aardig gelukt. Een stadswandeling, een bezoek aan het paleis, de wisseling van de wacht meegemaakt, een ghostwalk in de avonduren, uit eten bij een prima restaurant, de 10 mooiste metrostations bezocht en gefotografeerd, een rondvaart door de archipel en een bezoek aan het Vasa-museum. Nou? Doe ons dat maar na! Hieronder een instagram-overzichtje van die laatste uren. Al met al was het een heel goed verblijf in Zweden. Het smaakte naar meer, dus ik denk dat we nog wel eens teruggaan.

  • Barcelona

    Een week Barcelona met mijn betere helft. Vakantie was noodzakelijk. Mijn manager sommeerde mij volgens CAO minimaal twee weken aaneengesloten met vakantie te gaan. Vakantie had ik tot begin september namelijk nog niet gehad. Ja, een week, een lang weekend of een losse dag. Maar niet twee aaneengesloten weken. Met alle grootse plannen voor volgend jaar in het achterhoofd, moest ik afwegingen maken. Wel twee weken vrij, maar wat dan te doen. Betaalbaar bleek Barcelona. Bij mensen in huis a la Airbnb en een hele week de stad (opnieuw) verkennen. het weer was prachtig, de stad ook. Aan de stank zal ik nooit kunnen wennen, maar okee, dat namen we voor lief. Alle verplichte nummers gedaan en gezien en meer dan dat. Opnieuw de bergen in en een hele dag vanaf Tibidabo zelfs naar beneden gewandeld. Het was heerlijk.

  • Japans – Nihonjin – にほんじん

    [mks_col]
    [mks_one_half]
    Hoe het nou precies kwam, weet ik niet meer. We hingen op de bank, allebei achter de iPad gok ik. Misschien las hij iets of zag hij iets en zei dat tegen mij. Mijn aandacht werd gewekt en zoals altijd heb ik dan maar twee tellen nodig om enthousiast te worden van het idee.

    De kunst, de rituelen, de etikette

    Wat ik wel weet is dat we al jaren iets hebben met Japan. De tuin was van oorsprong Japans ingericht. We hadden koi-karpers en een prachtige Japanse rode esdoorn. Ik heb ooit een poging gedaan om sumi-e te schilderen, hoewel dat dan weer Chinees is, maar okee. Er hebben hier nog Japanse posters gehangen. De boeddhistische leefwijze (die rustige dan en niet die waarin ze elkaar van deze wereld af wensen), de meditatie, het respect (hoewel ze ook barbaars kunnen zijn). De kunst, de rituelen, de etikette. Het sprak ons aan en eigenlijk ng steeds. Altijd hebben we de ambitie gehad om er naar toe te gaan. Maar concreet hebben we dat nooit gemaakt, omdat een vakantie naar Japan gewoon best wel heel erg kostbaar is. En al het Japanse rondom en in het huis is zo langzamerhand verdwenen of verweven met de rest.Dus nadat wederhelft mij triggerde met: ‘Japans leren?’, of iets van die strekking, ging er iets in werking. Google…Japans…iets in de buurt van Dordrecht…volkuniversiteit?…Papendrecht…galerie Aitobo…betaalbare lessen. Binnen no time ging er een mail uit naar de docente. Er kwam ook heel snel een antwoord: “Ja hoor, er is nog plek. Schaf maar alvast de twee boeken Japanese for busy people aan”. Zo geschreven en zo gedaan.[/mks_one_half][mks_one_half]Binnen twee weken na zijn suggestie zaten we op Japanse taalles. We hebben op dit moment twee lessen van anderhalf uur achter de rug en wellicht onnodig om te zeggen dat het op zijn minst moeilijk is.

    Sensē Naomi san 

    Enerzijds omdat de boeken Engelstalig zijn, dus je gaat van Nederlands naar Engels en dan naar Japans. En weer terug. Maar daarnaast ook omdat we Japans moeten leren schrijven. Onze sensē Naomi san zegt dat het leren van de karakters het belangrijkste is. Om die reden moeten we ook gaan kalligraferen. Er zijn maar liefst 3 karaktersets. Tuurlijk. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was.

    We zijn dan ook voortvarend aan de slag gegaan en van de 101 klanken waaruit het Japans is opgebouwd (als ik het goed schrijf), hebben we er inmiddels zo’n 15 in ons vingers. Die kunnen we op commando schrijven en daarvan kennen we de klank. Nu de rest nog. En alle variaties. En de zinsopbouw en grammatica. Nog een berg te gaan dus. Dat er ook nog Japanese for busy people II en II is zegt het eigenlijk wel.

    Waarom nou?

    Ja, dat is de vraag die veel mensen ons stellen. Logisch. We hebben voorlopig geen vakantie naar Japan in het vooruitzicht, tenzij we de staats winnen natuurlijk, maar dat zal wel niet. Maar wie weet. Sparen kan altijd en door nu op taalles te gaan, kunnen we onszelf committeren aan een doel: die vakantie in Japan. Slapen in ryokans, in minshukus en een gedeelte van de 88-tempelroute wandelen. Oja, liefst in april (want: kersenbloesem natuurlijk!), maar ook in september (want: Kyoto op z’n mooist).
    [/mks_one_half]
    [/mks_col]

  • And now we wait

    Het boekje is naar de drukker. Dit maal een drukker die wel communiceert. Die vindt dat ik eerst langs moest komen voordat ik de definitieve versie inleverde. Maar ook een die daar niet op de woensdag tijd voor heeft; de dag dat ik wel kan.

    Voor nu kan het er mee door

    was zijn oordeel op mijn laatste upload. Een zuinige voldoende denk ik dan maar. En daar kan ik voor nu wel mee leven en misschien ben ik er zelfs wel blij mee. Voor dtp-er heb ik tenslotte niet geleerd, geen Grafisch Lyceum, geen uitgeverij- of krantenervaring. Ik doe maar wat. Ook een leuk motto trouwens, dat past in mijn leven. Je wilt niet weten hoe vaak ik dat al gezegd heb: ik doe maar wat 🙂

  • Papa, kom je nog even?



    H

    et is vandaag 14 jaar geleden dat we ‘m voor het laatst zagen. Tot de maandag, minder dan een week voor zijn dood (op zondag), ging het eigenlijk nog best. Uitbehandeld, de chemo deed niets, de bijwerkingen te erg en dat was het. Op die maandagavond laat belde hij mij -voor het eerst- uit bed. Misselijk, voelde zich niet goed en had zich zelf ondergekotst. Zuslief gebeld en naar ‘m toe. Daar aangekomen hebben we hem geholpen met verschonen en toen bleek hij ook nog eens een knal van een hematoom in zijn flank te hebben. De dag erna groot overleg met de huisarts. Met het ziekbed en overlijden van Ma nog vers, hintte de huisarts op ons eigen welzijn en stelde een hospice voor. Een dag over nagedacht en op woensdag konden we terecht voor een rondleiding en een kennismaking. Hij ging mee en gaf aan dat hij het wel best vond, zoals hij eigenlijk altijd alles wel best vond.

    Op donderdag werd hij opgenomen. Zo ziek als een hond, maar we konden hem gelukkig maken met zelfgemaakte appelmoes. We probeerden er zoveel mogelijk te zijn. Op zondag ging het niet lekker. Benauwd en daardoor toch een beetje angstig. Huisarts gebeld en opnieuw overleg, met ons en met hem. Actieve euthanasie was geen optie, maar morfine en eventueel dormicum wel (alsof dat geen euthanasie is?), “maar meneer Smits, dat betekent wel dat we u in een slaap gaan brengen van waaruit u niet meer wakker wordt”. Hij vond het goed en wij ook, alles beter dan die benauwdheid. De huisarts zou de eerste dosis geven en later op de avond zou een transmuraal team uit het ziekenhuis een iv-pomp komen aanbrengen. In de verwachting dat hij niet direct zou overlijden. Maar dat deed hij wel. In het kader van een aflossing van de wacht en oplopende vermoeidheid, was ik nog niet thuis of ik kon rechtsomkeert maken. Zijn zus en zwager opgebeld of ze nog afscheid wilden nemen en ja dat wilden ze. Op het moment dat het transmurale team het hospice binnenstapte voor de morfinepomp, blies hij zijn laatste adem uit.

    Ik knipper met mijn ogen en ik ben 14 jaar verder.

    [mks_col]

    [mks_one_half]

    Ik lig in mijn bed, het is half acht
    Ik slaap nog niet omdat ik op mijn vader wacht
    Mijn ogen vallen bijna dicht, ik hoor vanuit mijn bed
    Hoe mijn moeder in de keuken koffie zet

    Ik vecht tegen de slaap, ik heb vandaag al veel gedaan
    Amerika ontdekt en ‘k heb daarna als indiaan
    Vijfentachtig cowboys op de vlucht laten slaan
    Op school niks gedaan
    Alleen maar op de gang gestaan

    En dan opeens, dan hoor ik vanuit mijn warme bed
    Hoe mijn vader zijn brommer in de kelder wegzet
    Zijn voetstap op de trap, het voetenvegen op de mat
    En dan de sleutels in het sleutelgat

    Papa, kom je nog even
    Papa, want ik slaap nog niet
    Papa, luister nog even
    Papa, vergeet me niet

    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog

    [/mks_one_half]

    [mks_one_half]

    Vreemd dat je kunt kiezen voor alles wat je wil
    Kiezen voor een kind door te stoppen met de pil
    Kiezen voor succes, kiezen voor de goot
    Zelfs kiezen om er niet te zijn, kiezen voor je dood
    Maar kiezen kun je nooit voor die ene man en vrouw
    Dat maakt ze zo bijzonder, die kozen voor jou

    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog
    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog
    Die leren jas, die shaglucht, vreemd is dat toch
    Vijfendertig jaar geleden, maar ik ruik het nog

    Wat groot leek mijn vader toen in die leren jas
    Vreemd dat ik nu al net zo oud ben
    Als mijn vader toen was
    Maar ik denk nog zo vaak
    Papa, kom je nog even

     

    (Tekst: Papa – Harrie Jekkers)

    [/mks_one_half]

    [/mks_col]

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

  • Genealogie

    [mks_col]

    [mks_one_half]

    G

    een idee of ik al eens gemeld heb dat ik een prachtig vormgegeven programma gebruik om mijn stamboom in kaart te brengen: MacFamilytree. Het is wel betaalde software en alleen voor de Mac, dat wel, maar je krijgt er ook echt iets moois voor. Ik gebruik op dit moment versie 8. Een aantal van de afbeeldingen in deze post zijn schermprinten uit dat programma. Klik ook vooral op de afbeeldingen voor een grotere versie.

    Blijkbaar heb ik wel eerder geschreven over mijn zoektocht en hoe ik in het Bossche archief terecht kwam. Maar waarschijnlijk had ik het daarna veel te druk om ook te schrijven hoe ik juni 2015 een afspraak met ze had om een gevelsteen, gemaakt door een verre voorvader in 169?, te bezichtigen.

    En zo eigenlijk tot de conclusie kwam dat niet alleen mijn vader, zijn vader en zijn vader metselaar was, maar dat de mannen tot dan toe en wellicht nog veel eerder al (meester)metselaars waren! Ook leuk dat de mensen in het Bossche archief met informatie kwamen die ik tot op dan ook nog niet had:

    In de tekst van Sasse van Ysselt kun je de geschiedenis mooi lezen. Omdat het een vrouwenklooster was, hoefden de nonnen na 1629 niet te vertrekken, maar er blijven wonen tot de laatste van hen was overleden. Dat zou rond 1692 zijn geweest. Toen zal het complex door de stad zijn verkocht en kon Mathijs er een huis bouwen of zijn intrek nemen in één van de gebouwen.

    Het was een leuke trip. Vooral ook omdat ik de steen, waarvan al tijden een zwartwitversie in lage resolutie over internet circuleerde, live mocht aanschouwen.

     

     

    “Nooit heb ik de indruk gekregen dat hij niét de vader van je moeder zou zijn!”


    Er gaan maanden voorbij dat ik niet verder ga met de stamboom en er zijn periodes dat ik tot diep in de nacht dingen aan het uitpluizen ga. Ik heb een verre nicht bezocht die inmiddels op leeftijd is, maar wellicht iets wist van het grote familiegeheim dat ‘mijn grootvader’ heet. Ze bevestigde dat zij geen enkele aanwijzing had om te denken dat hij niet mijn moeders vader zou zijn.

    Daarmee is het probleem zeker niet opgelost. Soms ben ik in staat om het vliegtuig naar Canada te pakken, want ik geloof dat hij nog steeds leeft. Ik kom geen obituary tegen met zijn naam erin en het telefoonboek geeft nog steeds een correcte verwijzing. Maar ja, wat schiet ik ermee op? Dat ik weet waar mijn bruine ogen vandaan komen? Nee, ik geloof maar dat ik dat los moet laten.

    [/mks_one_half]

    [mks_one_half]

    De kant van mijn vader is ook reuze interessant. De naam Smits kan ik terugvinden tot ongeveer 1630. Het was een vrij grote schok (geintje) om te ontdekken dat mijn roots in Brabant liggen, in en rond ‘s-Hertogenbosch om preciezer te zijn.

    Jan (Johannes) Ma(t)t(h)ijs(sen) Smits (Smit/Smitz)

    Mijn huidige stamboom eindigt nu bij Jan (Johannes) Ma(t)t(h)ijs(sen) Smits (Smit/Smitz), *1630 en +1663, meester-metselaar (jawel!) te ’s-Hertogenbosch. Hij is de vader van degene die de gevelsteen heeft gemaakt. De echtgenote van Jan was:  Anthonisken Claessen van der AA *ca. 1640. Hun kinderen: Jacobus Smits, Adriaen Smits, Maria Smits, Johanna Smits, Nicolaas Smits, Johanna Smits, Gerardus Smits

    Maar waar ik vastloop is bij zijn zijn vader. Overal op internet kom ik de naam Mattijs Smits tegen. Maar hoe wáár zijn die gegevens? Ook zie ik dat andere mensen zoeken en op het zelfde punt vastlopen. Bij het BHIC is vorig jaar iemand op zoek geweest (Forum – genealogie Smits), waar ik maar probeer bij aan te haken. Want behalve de aanwijzing dat deze Jan (en dus niet Mattijs, want Mattijs = wellicht vanaf daarvoor een patroniem) wellicht uit Schijndel afkomstig is, geen andere informatie die me verder helpt. De archieven van Schijndel staan bovendien op een site waar AVAST van op tilt schiet op mijn mac. Echt doorklikken durf ik niet. Op facebook is wel een grote groep mensen verenigd in een genealogiegroep. Ik heb zojuist de vraag daar gesteld en ik ben benieuwd of daar iets uit komt. Komt er niets uit, dan is het zo. Dan zit er niets anders op dan eens in de tijd weer eens te gaan zoeken of er ergens toch iets boven water gekomen is.

    Tot die tijd probeer ik af en toe de stamboom te vullen met de personen die ik in mijn zoektocht tegen kom. Ik probeer daarnaast de verhalen te vinden die erbij horen door ook te zoeken naar adresssen, bijzondere akten, noem het maar op. Het is erg leuk om te doen, maar ook wel een beetje verslavend. Ik geloof dat er nu zo’n kleine 700 personen in mijn stamboom zitten, maar er zijn er met tienduizenden. Ik heb voorlopig nog wel iets te doen als ik ook naar die aantallen wil.

     

     

    Linkjes

    Inmiddels is gelukkig heel veel online te vinden en steeds meer stukken archief worden verder digitaal ontsloten en openbaar gemaakt. Google (of Duck-Duck-Go) is vooral mijn beste vriend. Vaak als ik een naam en een geboortedatum invul, vind ik al snel links naar al gemaakte stambomen (maar pas op met de juistheid van de gegevens!), diverse fora of wellicht verwijzingen in een of ander archief of akte bij een gemeente.

    Hierbij een opsomming van de linkjes die ik veel gebruik om te zoeken, wie weet heb jij hier als bezoeker ook iets aan, maar ik hou me altijd aanbevolen voor goede aanvullingen, graag in een reactie, dank!

    http://d-compu.dyndns.org/gensearch/
    https://www.genealogieonline.nl/
    http://www.online-begraafplaatsen.nl/
    https://www.wiewaswie.nl/
    http://www.stadsarchief.nl/
    http://www.thuisinbrabant.nl/
    http://www.bossche-encyclopedie.nl/
    http://www.bhic.nl/het-geheugen-van-brabant
    http://www.voorouders.net/links/
    http://www.ancestry.com/
    http://salha.nl/
    http://www.gahetna.nl/collectie
    https://1940-1945.dordtenazoeker.nl/kranten.htm
    https://www.delpher.nl/
    http://www.stadsarchief.rotterdam.nl/

    [/mks_one_half]

    [/mks_col]

     

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren

    BewarenBewaren