• TGOC 2021, zondag, Dag 3

    DAG 3: ZonDAG 16 MEI 2021: LOCH AFFRIC JETTY – cannich, 25,8 KM
    DAG 3: LOCH AFFRIC JETTY – CANNICH

    Dit bericht is onderdeel van een aantal berichten die gaan over de wandeltocht die mijn zus en ik in mei 2021 gaan lopen. Met deze berichten probeer ik mezelf voor te bereiden op de tocht. Door de route stap voor stap uit te schrijven, zie ik welke bijzonderheden we onderweg tegen gaan komen en kan ik alvast een beetje inplannen waar we wanneer zullen aankomen. Daarnaast hoop ik dat het voor jou als lezer ook leuk is om mee te gaan in onze voorpret. Op zijn minst hoop ik dat er een klein beetje informatieve waarde zit in deze berichten. Schotland is immers een prachtig land!

    Hopelijk worden we met stralende weer wakker en hebben we een prachtig zicht op Loch Affric. We staan niet te laat op want we hebben een redelijk lange, maar niet al te ingewikkelde dag voor ons. Vandaag staat in het teken van de Affric Kintail Way en vanavond kunnen we douchen op de campsite op Cannich; onze eindbestemming voor vandaag.

    Go E on Affric Kintailway  – Glen Affric – Cannich Campsite (phone-in)

    Read More
  • TGOC 2021, Zaterdag, Dag 2

    DAG 2: ZATERDAG 15 MEI 2021: IRON Lodge – Loch Affric Jetty, 24,4 KM

    Dit bericht is onderdeel van een aantal berichten die gaan over de wandeltocht die mijn zus en ik in mei 2021 gaan lopen. Met deze berichten probeer ik mezelf voor te bereiden op de tocht. Door de route stap voor stap uit te schrijven, zie ik welke bijzonderheden we onderweg tegen gaan komen en kan ik alvast een beetje inplannen waar we wanneer zullen aankomen. Daarnaast hoop ik dat het voor jou als lezer ook leuk is om mee te gaan in onze voorpret. Op zijn minst hoop ik dat er een klein beetje informatieve waarde zit in deze berichten. Schotland is immers een prachtig land!

    Vandaag is het dag 2 van de challenge. Hopelijk hebben we afgelopen nacht goed geslapen en is het droog gebleven. Bij goed weer en zeker nog zo vroeg in de tocht is de kans op een koude nacht dan wel groter, maar onze Sea to Summit Flame III slaapzak kan ons goed warm houden. In 2019 lag hier nog sneeuw bij de start. De dagelijkse routine van opstaan, ontbijtje maken en tentje opruimen kan weer ingesleten raken. Omdat we twee routes hebben samengevoegd zal vandaag de dag zijn dat we eerst een stuk naar het zuiden lopen om bij Loch Affric en de Affric Kintail Way te geraken.

    (SW past Carnach), SE to ascend to Falls of Glomach, then descend SE to cross Abhainn Gaorsaic and walk S down E side of this river past Lochs Thuill Easaich, Gaorsaic and a’Bhealaich, then head E along Allt Gleann Gniomhaidh to Alltbeithe. Then walk E along Affric Kintail Way to camp near jetty on Loch Affric.

    Dag 2: Iron Lodge – Loch Affric Jetty
    Read More
  • Corona zomer 2020

    Je knippert met je ogen en het is alweer eind augustus. Covid-19 waart nog immer rond. Er is nog geen vaccin en wanneer het komt en of het dan werkt weet ook nog niemand. Grote groepen mensen denken dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen en dat er sprake is van een hoax. Ze hebben schijt aan de regels en houden feestjes en gaan lekker op vakantie naar Ibiza. We vrezen een tweede golf, maar ergens lijkt ook die uit te blijven. Inschatten hoe het is, blijft moeilijk. Dit voorjaar werd er niemand getest en hadden we een hoop zieken/opnames. Nu wordt er meer getest en zijn er minder zieken/opnames. Ik ga ervan uit dat de meerderheid van de mensen zich tot enigszins aan de regels houdt.

    Vakantiegeld bij geen vakantie

    Wandeltocht Schotland, festivals en concerten verdwenen uit de agenda. Onze plannen voor een vakantie naar Japan aan het eind van 2020 vielen in duigen en werden nog afgezegd voordat er ook maar een afspraak gemaakt werd. Alles op de lange baan. Om het vakantiegeld toch een goede bestemming te geven, besloten we het in de tuin en het huis te investeren. Na 20 jaar mocht de achtertuin 15 centimeter omhoog en kwam er een nieuwe schutting en overkapping.

    Werk

    Op het werk zijn er wat ontwikkelingen. Ik besloot te reageren op een vacature nadat die al twee keer aan de borden hing. Nog steeds met reserves, maar ik vond het tijd voor verandering. Ze willen me. Ook niet onbelangrijk. Dat betekent dat ik uit de uitvoering ga en er een beetje ‘boven kom te hangen’. Uiteraard gedoe rondom mijn aanstelling en belachelijk hoe ik niet gemist kan worden. Daardoor wordt het pas echt in oktober. Nou ja, komt goed. Mijn flexibiliteit is vast een van de redenen dat ze me willen. Of omdat er verder niemand anders was waarschijnlijk, maar dat klinkt weer zo rot.

    Covid-19 maakte wel dat de wereld om me heen kleiner werd. Ik ben sinds de straffe maatregelen 2x op mijn werkplek in Rotterdam geweest. Met de trein, metro mèt mondmasker. De rest van mijn tijd werk ik vanuit huis waar de grenzen tussen werk en privé steeds schimmiger worden. In mijn nieuwe functie heb ik waarschijnlijk geen vaste werkplek meer, dus deze periode is een prelude op het loslaten van een vaste werkstek. Alhoewel ik denk dat helaas Nederland in het zelfde schuitje zit. Post-Covid-19, mocht dat er ooit komen, zijn er zeker en vast een hoop vaste kantoorwerkplekken verdwenen.

    Vriendschappen

    Onlangs stond er een artikel in NRC: Vriendschap Corona zorgt ervoor dat we bewuster bezig zijn met onze vriendschappen: vertonen ze scheuren of zijn ze juist sterker dan ooit? In mijn omgeving zie ik hetzelfde gebeuren. De band die ik had met sommige vrienden pre-Covid-19 zijn anders dan nu. Er zijn mensen die ik voorheen wekelijks zag of sprak, terwijl ik die sinds de uitbraak nog maar 1 x heb gezien of gesproken en dan eigenlijk alleen omdat ik er naartoe ging. Anderen zie ik nu dagelijks; we eten bij elkaar, we brengen avonden met elkaar door, hun kinderen blijven logeren en we doen spelletjes in de tuin. Maf, wat een gekke tijd is dit.

    Wandelen

    Toen het allemaal weer een beetje corona-veilig leek, bedachten Zuslief en ik om naar Schotland te gaan en een paar TGO-wandelaars te ontmoeten tijdens een wandeling aldaar. Maar net toen we een vlucht wilden boeken ging het Verenigd Koninkrijk weer op slot voor Nederlanders. Jammerdebammer. En zonder grote wandelvakantie in het vooruitzicht blijken Zuslief en ik helaas structuurloos. Bovendien neemt haar onregelmatige werk andere dagen in haar agenda dan mijn werk in de mijne in beslag. Dan komt er van wandelen vrij weinig. Zo gaat dat.

    Af en toe doe ik een poging tot wandelen en probeer mijn kilometertjes te maken. Een van mijn schoenen heeft een opknapbeurt gehad met een reparatie en een verzoling. Ik probeer ondertussen mijn uitrusting wel op peil te houden en vervang met enige regelmaat wat zwaardere zaken voor iets lichters, daar waar (vooral financieel) mogelijk. Soms vergt dat enige handenarbeid. Zoals het maken van ultralichtgewicht etuitjes en portemonneetjes.

    Met de nieuwe tuin en overkapping, is ook slapen in eigen tuin weer een van de mogelijkheden. Voorwaarde is wel dat ik dan een tent heb die uit zichzelf kan blijven staan en niet afhankelijk is van haringen. Het internet afstruinend vond ik een superaanbieding van een MSR Hubba Hubba NX (de solo versie). Niet veel lichter dan onze cheap-ass Chinese supermarkttent die voor de thru-hikes nog echt wel voldoet en zeker kleiner wat inhoud betreft, maar hij is vrijstaand. Ben er blij mee en hoop ‘m snel uit te kunnen proberen.

    Maar nu eerst vakantie. Afgelopen vrijdag heb ik de computer en mijn werktelefoon uitgezet. Ik had ernstig behoefte aan even geen werk. Deze week is de week van klusjes afmaken in huis, genieten van de tuin, mijn Japanse zomerhuiswerk afmaken, het kattenblad opleveren en een oude auto die ge-apk’t moet worden. Heel misschien trek ik de wandelschoenen aan en vul ik mijn rugzak om een deel van het roots-pad te gaan lopen. De week is al begonnen, dus lang zal het niet worden, maar twee of drie nachtjes kamperen moet te doen zijn.

    Zwitserland

    We hebben dan geen thru-hike in de planning, maar we gaan wel even naar de bergen. Als de omstandigheden het toelaten, hopen Zuslief en ik de tweede week van september naar Arolla in Zwitserland te rijden. Daar willen we gaan kamperen en wandelen. De camping ligt op 1900 meter hoog en er zijn tal van wandelroutes.

    Camping Arolla

    Volgende week wordt een week waarin ik hopelijk met mijn betere helft een weekje op pad ga met de auto met tent en barbecue achterin en we zien waar de weg ons brengt. Eerst maar eens kijken of we die oude auto weer op gang krijgen met minimale inzet.

  • Hoe verder?

    Tijdlijn

    Dinsdag 10 maart 2020 ging ik voor het laatst met de trein en metro naar mijn werkplek. Woensdag was mijn vrije dag. Donderdag 12 maart had ik een opleidingsdag in Utrecht. Zakelijke Kredietverlening via de NIBE-SVV, dag 2 van de klassikale opleiding. Er waren nog geen straffe maatregelen met betrekking tot Covid-19, maar voorzichtig waren we al wel. Ik heb de docent geen hand gegeven. Anderhalve meter afstand van elkaar was echter nog niet aan de orde. Ik appte mijn collega’s dat ik vanaf dan vanuit huis zou werken. Iedereen stemde in en zou hetzelfde doen. De hamstergekte in de supermarkten sloeg toe. 

    De vrijdag is mijn thuiswerkdag en bleef ik sowieso al thuis. Op 15 maart werd iedereen opgeroepen om 1,5 meter afstand van elkaar te houden. Maandag 16 maart 2020 moest ik op bezoek bij een werkplek. Een bouwmarkt. Van te voren gebeld; weten jullie het zeker? Baas had nog geen standpunt ingenomen over het wel of niet doen van werkbezoeken, dus alleen op nadrukkelijk verzoek van werknemer en werkgever ben ik erheen gegaan. Op dinsdag 17 maart werd mijn fysieke afspraak in Amsterdam omgezet in een telefonische bespreking. Met zuslief heb ik die avond gekampeerd bij de wildkampeerplaats in de Oeverlanden. Allebei vrij op de woensdag en agendatechnisch de enige nacht dat we dit konden doen. Achteraf blij om hiermee even wat extra energie op te hebben gedaan.

    Op 24 maart hebben we met een groep collega’s nog getracht een `Skype-bijeenkomst’ te organiseren, maar dat viel tegen. Videobellen lukte niet en een haperende verbinding maakte het er niet beter op. We besloten dit soort bijeenkomsten maar te verzetten naar een moment dat we elkaar weer fysiek kunnen zien. 

    Stilstand

    Vanaf dat moment heb ik geen bijzondere reisbewegingen meer gemaakt. Thuisgewerkt, want dat kan ik gelukkig wel met de laptop. En, computernerd als ik ben, in een redelijk goed ingerichte werkkamer. Helaas kan ik niet extern inloggen op mijn Mac, maar moet ik de laptop van Baas gebruiken. Ik klaag niet, maar jammer is dat wel. Zo’n 13″ laptop-beeldscherm is niet fijn om naar te kijken. In de garage stond nog een 19″ beeldscherm uit (!) 2006. Ik moest een adapter aanschaffen om het beeld van de laptop door te kunnen geven. Het werkte.

    De setup met oud beeldscherm

    Maar het beeld was niet scherp. Gelukkig mocht ik na twee weken een 22″ beeldscherm van kantoor ophalen. Maar maf blijft het nog steeds dat ik niet via mijn prachtige retescherpe Mac met 5k beeld kan werken.

    Dus het werken kan, wel enigszins aangepast, vanuit huis gewoon door gaan. De etentjes, festivals, concerten en vakanties allemaal niet. Ook de grote bewegingen niet. Het wildkamperen was de laatste grote beweging. Wel probeer ik actief te blijven. Ik heb het hardlopen weer opgepakt, de skates uit het vet gehaald en probeer regelmatig in de buurt wat te wandelen en heb beertjes gehaakt voor de berenjacht. En tja, ik heb op het dakterras gekampeerd.

    Boodschappen doen we alleen. De een naar de super, de ander naar de bouwmarkt. We volgen braaf de regels. Ziek zijn we nog niet geweest. Houden zo. Totdat er een vaccin is gevonden wat mij betreft.

    Virtuele vriendschappen

    Om niet helemaal afscheid te nemen van het grote wandelavontuur organiseert een van de wandelvrienden, Mark, regelmatig iets via Skype/Zoom. Een pubquiz, triviant. Leuk. Erg leuk om dat met een groep mensen te kunnen doen. De groep bestaat over het algemeen uit mensen uit Wales, Schotland en Canada en wij natuurlijk.

    Mijn laatste les Zakelijke Kredietverlening ging via Virtual Classroom. Ook geen denderende verbinding; wel geluid, geen video. Zeer intensief. Japanse les gaat ook via Skype. Ook geen superoplossing, we zijn regelmatig onze sensē kwijt. Maar ach, alles beter dan helemaal niets.

    Telefonisch of via whatsapp krijgen we regelmatig berichtjes met vragen hoe het met ons is of we worden gebeld. Zo doen wij dat ook. Even bellen, even whatsappen of even op anderhalve meter afstand vragen hoe het gaat. Het is nu eenmaal niet anders en iedereen doet zijn best contact te houden nu we allemaal thuis zitten. Zelf uit de meest onverwachte hoek (familie van moeders kant) komen er vragen. Van de kant waarvan ik het vooraf het meest zou verwachten, (bepaalde vrienden) helemaal niet. Jammer, maar we weten wel gelijk welke waarde we voor hen hebben in tijden van crisis 🙂

    Vakantie => tuin

    Nu de vakantie naar Japan definitief niet doorgaat, hebben we besloten die berg geld aan de tuin te spenderen. Hoog nodig na 20 jaar. Ophogen, vijver kleiner, grotere vlonder en een overkapping zodat we hoogzomer ook in de schaduw buiten kunnen eten, start 1 juni. Om alvast wat voorbereidend werk te kunnen doen (want dat scheelde in de prijs), heb ik vandaag besloten om na morgen gewoon twee weken vrij te nemen. Fijn om alvast te beginnen met die tuin en ik merk bovendien dat ik in toenemende mate moeite heb met mijn werk los te laten. De grenzen tussen werk en privé zijn er bijna niet als je alleen maar vanuit huis werkt (en een hoog arbeidsethos hebt). Morgen nog een dagje bikkelen en dan lekker even loslaten. Zin in.

    Blijf gezond allemaal.

  • Even gewichtig doen

    Ik heb bij de start 12,7 kilo ingecheckt in het vliegtuig en dat is exclusief camera met batterijen, telefoon, powerbank en kabels, paspoort, pasjes, geld, gas en water. Dat is best netjes voor 13 dagen wandelen. Maarrrrr…2 kilo daarvan waren alleen al van de rugzak. Nu ik achteraf blauwe plekken heb van de rugzak, moet ik bij mezelf te rade gaan of die wel goed was en of die niet lichter kan.

    Read More
  • Bivak in de Ardennen

    Al lang te voren vastgelegd: een paar dagen bivak in de Ardennen. Zomaar op de bonnefooi via Viewranger een route uitgestippeld alsof het onze route in Schotland is. België is een land waar iets meer wildkampeerplekken zijn dan Nederland: bivak of -zo u wilt- op z’n Franstalig: bivouac. Om de Schotse Hooglanden in wandelervaring een klein beetje te benaderen, leek de Ardennen het meest geschikt om te wandelen.

    Van Hives, naar Gives, naar Houffalize, naar La Roche en Ardennes

    Dag 1 – Zaterdag

    Op zaterdag vroeg zijn we vroeg vertrokken met de auto. Onderweg een goeie bak koffie gedaan in een soort van pub naast en boven een oorlogsmonument en door op weg naar Hives, waar we dachten ergens de auto te parkeren. Hives bleek echter een dorp te zijn waar geen publieke parkeerplaats was, behalve dan de stoep voor iemand’s huis. We zijn daarom maar doorgereden naar het volgende gehucht (en hebben zo wat kilometers van onze eerste wandeldag afgesnoept) en we hebben uiteindelijk naast een boerenbedrijf de auto weggezet. Met een briefje achter het raam wanneer we terug zouden zijn en een telefoonnummer erop voor het geval iemand die 25-jaar oude Nederlandse Twingo wilde wegslepen.

    Read More
  • Oeverlanden

    Paalkamperen bij -7 graden

    Vanwege het van dag tot dag beschrijven van onze grote wandelavontuur kwam ik er niet aan toe te schrijven over de kleine wandelingen die we de afgelopen tijd maakten. We hebben er al vele wandelkilometers op zitten; dagwandelingen, maar ook meerdaagse tripjes waarbij we in ons tentje overnacht hebben. Onze laatste serieuze poging tot overnachten was op 19 januari 2019. Toen bedachten we om eens te kijken hoe het is om met lage temperaturen te gaan kamperen. In Schotland kan het immers ook in mei nog koud zijn in de bergen.

    21,6 kilometer van Dordrecht naar Strijen Sas

    De route leidde ons via veel asfalt in Dordrecht naar de prachtig aan het Hollands Diep gelegen paalkampeerplaats ‘De Oeverlanden’. De wandeling was echt mooi. Het weer was helder met wel wat koude wind, maar ach, als je wandelt, heb je het al snel warm. Tijdens de lunch ontvingen we al een beetje een voorbode van wat ons die avond te wachten stond: een koude snijdende wind die maakte dat we ons donzen jack aan moesten trekken onder ons regen/windjack. Onderweg maakten we kennis met twee mensen die de Camino vorig jaar hebben gelopen in 4 maanden tijd. Wàt een leuk gesprek was dat.

    Via het laarzenpad, de uitkijktoren en de Schotse Hooglanders, zijn we langs het Hollands Diep gelopen, tot onze enkels in de bagger, met uitzicht op industrieterrein Moerdijk aan de overkant van het water. Via zompig terrein arriveerden we bij de trekpont waarmee we op de paalkampeerplek kwamen. De waterpomp stond er nog en deed het wonderwel. Bruinig water dat wel, maar joh, er was water!

    In het ondergaande zonnetje hebben we onze nieuwe lichtgewicht tentjes opgezet en ingericht. Daarna hebben we getracht een vuurtje te stoken. Al het sprokkelhout dat we konden vinden was helaas te nat. Riet brandt bovendien niet, maar schroeit en dus maakten we zonder kampvuur ons eten klaar. Tja en dan?

    Het mantra was om het bed in te duiken voor we het koud zouden krijgen, maar we waren eigenlijk net iets te laat en voor het mooie was het ook iets te koud. Na een uur in onze merinowollen onderkleding in de lakenzak in de slaapzak in de tent waren we nog niet warm. We besloten op dat moment dat kamperen bij -7 graden gekkenwerk was. Ik heb het thuisfront opgebeld en die is ons komen halen.

    Wat hebben we geleerd: op een Lidl-crivit slaapmatje moet je niet denken dat je het warm hebt in de winter. Een donzen slaapzak met een comfort temperatuur van nul graden gaat ‘m ook niet worden, zelfs niet met thermo lakenzak. De buitentent van de tent moet (en kan) dichter tegen de grond om tocht tegen te gaan. En: niks mis mee om niet eigenwijs te zijn en af te blazen als iets gekkenwerk lijkt. Tijd om de uitrusting nog eens goed onder de loep te nemen, maar daarover in een volgend bericht meer. Hieronder nog een paar foto’s van een verder prachtige wandeling.