• Hoe verder?

    Tijdlijn

    Dinsdag 10 maart 2020 ging ik voor het laatst met de trein en metro naar mijn werkplek. Woensdag was mijn vrije dag. Donderdag 12 maart had ik een opleidingsdag in Utrecht. Zakelijke Kredietverlening via de NIBE-SVV, dag 2 van de klassikale opleiding. Er waren nog geen straffe maatregelen moet betrekking tot Covid-19, maar voorzichtig waren we al wel. Ik heb de docent geen hand gegeven. Anderhalve meter afstand van elkaar was echter nog niet aan de orde. Ik appte mijn collega’s dat ik vanaf dan vanuit huis zou werken. Iedereen stemde in en zou hetzelfde doen. De hamstergekte in de supermarkten sloeg toe. 

    De vrijdag is mijn thuiswerkdag en bleef ik sowieso al thuis. Op 15 maart werd iedereen opgeroepen om 1,5 meter afstand van elkaar te houden. Maandag 16 maart 2020 moest ik op bezoek bij een werkplek. Een bouwmarkt. Van te voren gebeld; weten jullie het zeker? Baas had nog geen standpunt ingenomen over het wel of niet doen van werkbezoeken, dus alleen op nadrukkelijk verzoek van werknemer en werkgever ben ik erheen gegaan. Op dinsdag 17 maart werd mijn fysieke afspraak in Amsterdam omgezet in een telefonische bespreking. Met zuslief heb ik die avond gekampeerd bij de wildkampeerplaats in de Oeverlanden. Allebei vrij op de woensdag en agendatechnisch de enige nacht dat we dit konden doen. Achteraf blij om hiermee even wat extra energie op te hebben gedaan.

    Op 24 maart hebben we met een groep collega’s nog getracht een `Skype-bijeenkomst’ te organiseren, maar dat viel tegen. Videobellen lukte niet en een haperende verbinding maakte het er niet beter op. We besloten dit soort bijeenkomsten maar te verzetten naar een moment dat we elkaar weer fysiek kunnen zien. 

    Stilstand

    Vanaf dat moment heb ik geen bijzondere reisbewegingen meer gemaakt. Thuisgewerkt, want dat kan ik gelukkig wel met de laptop. En, computernerd als ik ben, in een redelijk goed ingerichte werkkamer. Helaas kan ik niet extern inloggen op mijn Mac, maar moet ik de laptop van Baas gebruiken. Ik klaag niet, maar jammer is dat wel. Zo’n 13″ laptop-beeldscherm is niet fijn om naar te kijken. In de garage stond nog een 19″ beeldscherm uit (!) 2006. Ik moest een adapter aanschaffen om het beeld van de laptop door te kunnen geven. Het werkte.

    De setup met oud beeldscherm

    Maar het beeld was niet scherp. Gelukkig mocht ik na twee weken een 22″ beeldscherm van kantoor ophalen. Maar maf blijft het nog steeds dat ik niet via mijn prachtige retescherpe Mac met 5k beeld kan werken.

    Dus het werken kan, wel enigszins aangepast, vanuit huis gewoon door gaan. De etentjes, festivals, concerten en vakanties allemaal niet. Ook de grote bewegingen niet. Het wildkamperen was de laatste grote beweging. Wel probeer ik actief te blijven. Ik heb het hardlopen weer opgepakt, de skates uit het vet gehaald en probeer regelmatig in de buurt wat te wandelen en heb beertjes gehaakt voor de berenjacht. En tja, ik heb op het dakterras gekampeerd.

    Boodschappen doen we alleen. De een naar de super, de ander naar de bouwmarkt. We volgen braaf de regels. Ziek zijn we nog niet geweest. Houden zo. Totdat er een vaccin is gevonden wat mij betreft.

    Virtuele vriendschappen

    Om niet helemaal afscheid te nemen van het grote wandelavontuur organiseert een van de wandelvrienden, Mark, regelmatig iets via Skype/Zoom. Een pubquiz, triviant. Leuk. Erg leuk om dat met een groep mensen te kunnen doen. De groep bestaat over het algemeen uit mensen uit Wales, Schotland en Canada en wij natuurlijk.

    Mijn laatste les Zakelijke Kredietverlening ging via Virtual Classroom. Ook geen denderende verbinding; wel geluid, geen video. Zeer intensief. Japanse les gaat ook via Skype. Ook geen superoplossing, we zijn regelmatig onze sensē kwijt. Maar ach, alles beter dan helemaal niets.

    Telefonisch of via whatsapp krijgen we regelmatig berichtjes met vragen hoe het met ons is of we worden gebeld. Zo doen wij dat ook. Even bellen, even whatsappen of even op anderhalve meter afstand vragen hoe het gaat. Het is nu eenmaal niet anders en iedereen doet zijn best contact te houden nu we allemaal thuis zitten. Zelf uit de meest onverwachte hoek (familie van moeders kant) komen er vragen. Van de kant waarvan ik het vooraf het meest zou verwachten, (bepaalde vrienden) helemaal niet. Jammer, maar we weten wel gelijk welke waarde we voor hen hebben in tijden van crisis 🙂

    Vakantie => tuin

    Nu de vakantie naar Japan definitief niet doorgaat, hebben we besloten die berg geld aan de tuin te spenderen. Hoog nodig na 20 jaar. Ophogen, vijver kleiner, grotere vlonder en een overkapping zodat we hoogzomer ook in de schaduw buiten kunnen eten, start 1 juni. Om alvast wat voorbereidend werk te kunnen doen (want dat scheelde in de prijs), heb ik vandaag besloten om na morgen gewoon twee weken vrij te nemen. Fijn om alvast te beginnen met die tuin en ik merk bovendien dat ik in toenemende mate moeite heb met mijn werk los te laten. De grenzen tussen werk en privé zijn er bijna niet als je alleen maar vanuit huis werkt (en een hoog arbeidsethos hebt). Morgen nog een dagje bikkelen en dan lekker even loslaten. Zin in.

    Blijf gezond allemaal.

  • Even gewichtig doen

    Ik heb bij de start 12,7 kilo ingecheckt in het vliegtuig en dat is exclusief camera met batterijen, telefoon, powerbank en kabels, paspoort, pasjes, geld, gas en water. Dat is best netjes voor 13 dagen wandelen. Maarrrrr…2 kilo daarvan waren alleen al van de rugzak. Nu ik achteraf blauwe plekken heb van de rugzak, moet ik bij mezelf te rade gaan of die wel goed was en of die niet lichter kan.

    Read More
  • Bivak in de Ardennen

    Al lang te voren vastgelegd: een paar dagen bivak in de Ardennen. Zomaar op de bonnefooi via Viewranger een route uitgestippeld alsof het onze route in Schotland is. België is een land waar iets meer wildkampeerplekken zijn dan Nederland: bivak of -zo u wilt- op z’n Franstalig: bivouac. Om de Schotse Hooglanden in wandelervaring een klein beetje te benaderen, leek de Ardennen het meest geschikt om te wandelen.

    Van Hives, naar Gives, naar Houffalize, naar La Roche en Ardennes

    Dag 1 – Zaterdag

    Op zaterdag vroeg zijn we vroeg vertrokken met de auto. Onderweg een goeie bak koffie gedaan in een soort van pub naast en boven een oorlogsmonument en door op weg naar Hives, waar we dachten ergens de auto te parkeren. Hives bleek echter een dorp te zijn waar geen publieke parkeerplaats was, behalve dan de stoep voor iemand’s huis. We zijn daarom maar doorgereden naar het volgende gehucht (en hebben zo wat kilometers van onze eerste wandeldag afgesnoept) en we hebben uiteindelijk naast een boerenbedrijf de auto weggezet. Met een briefje achter het raam wanneer we terug zouden zijn en een telefoonnummer erop voor het geval iemand die 25-jaar oude Nederlandse Twingo wilde wegslepen.

    Read More
  • Oeverlanden

    Paalkamperen bij -7 graden

    Vanwege het van dag tot dag beschrijven van onze grote wandelavontuur kwam ik er niet aan toe te schrijven over de kleine wandelingen die we de afgelopen tijd maakten. We hebben er al vele wandelkilometers op zitten; dagwandelingen, maar ook meerdaagse tripjes waarbij we in ons tentje overnacht hebben. Onze laatste serieuze poging tot overnachten was op 19 januari 2019. Toen bedachten we om eens te kijken hoe het is om met lage temperaturen te gaan kamperen. In Schotland kan het immers ook in mei nog koud zijn in de bergen.

    21,6 kilometer van Dordrecht naar Strijen Sas

    De route leidde ons via veel asfalt in Dordrecht naar de prachtig aan het Hollands Diep gelegen paalkampeerplaats ‘De Oeverlanden’. De wandeling was echt mooi. Het weer was helder met wel wat koude wind, maar ach, als je wandelt, heb je het al snel warm. Tijdens de lunch ontvingen we al een beetje een voorbode van wat ons die avond te wachten stond: een koude snijdende wind die maakte dat we ons donzen jack aan moesten trekken onder ons regen/windjack. Onderweg maakten we kennis met twee mensen die de Camino vorig jaar hebben gelopen in 4 maanden tijd. Wàt een leuk gesprek was dat.

    Via het laarzenpad, de uitkijktoren en de Schotse Hooglanders, zijn we langs het Hollands Diep gelopen, tot onze enkels in de bagger, met uitzicht op industrieterrein Moerdijk aan de overkant van het water. Via zompig terrein arriveerden we bij de trekpont waarmee we op de paalkampeerplek kwamen. De waterpomp stond er nog en deed het wonderwel. Bruinig water dat wel, maar joh, er was water!

    In het ondergaande zonnetje hebben we onze nieuwe lichtgewicht tentjes opgezet en ingericht. Daarna hebben we getracht een vuurtje te stoken. Al het sprokkelhout dat we konden vinden was helaas te nat. Riet brandt bovendien niet, maar schroeit en dus maakten we zonder kampvuur ons eten klaar. Tja en dan?

    Het mantra was om het bed in te duiken voor we het koud zouden krijgen, maar we waren eigenlijk net iets te laat en voor het mooie was het ook iets te koud. Na een uur in onze merinowollen onderkleding in de lakenzak in de slaapzak in de tent waren we nog niet warm. We besloten op dat moment dat kamperen bij -7 graden gekkenwerk was. Ik heb het thuisfront opgebeld en die is ons komen halen.

    Wat hebben we geleerd: op een Lidl-crivit slaapmatje moet je niet denken dat je het warm hebt in de winter. Een donzen slaapzak met een comfort temperatuur van nul graden gaat ‘m ook niet worden, zelfs niet met thermo lakenzak. De buitentent van de tent moet (en kan) dichter tegen de grond om tocht tegen te gaan. En: niks mis mee om niet eigenwijs te zijn en af te blazen als iets gekkenwerk lijkt. Tijd om de uitrusting nog eens goed onder de loep te nemen, maar daarover in een volgend bericht meer. Hieronder nog een paar foto’s van een verder prachtige wandeling.


  • Het wandelavontuur, dag 12

    Dag 12: Dinsdag 21 mei 2019: Tarfside Village Field – North Water Bridge, 25,9 km

    Dit bericht is onderdeel van een aantal berichten die gaan over de wandeltocht die mijn zus en ik in mei 2019 gaan lopen. Met deze berichten probeer ik mezelf voor te bereiden op de tocht. Door de route stap voor stap uit te schrijven, zie ik welke bijzonderheden we onderweg tegen gaan komen en kan ik alvast een beetje inplannen waar we wanneer zullen aankomen. Daarnaast hoop ik dat het voor jou als lezer ook leuk is om mee te gaan in onze voorpret. Op zijn minst hoop ik dat er een klein beetje informatieve waarde zit in deze berichten. Schotland is immers een prachtig land!

    Dag 12. De eennalaatste dag van ons wandelavontuur. Ook wel een beetje een pittige met bijna 26 kilometer en we eindigen kamperend, maar wel op een èchte camping. Het is in ieder geval fijn om te weten dat morgen maar een dag van 12,5 kilometer is en ook nog eens de laatste wandeldag. Morgen staan we met ons voeten in het water van de Noordzee. Maar eerst vandaag nog. Misschien zijn we ondertussen zo melig van al dat wandelen en kamperen dat we zo lopen:

    Retreat (breakfast & museum!) – cross river at NO 534 782 – dir Edzell by Rocks of Solitude – go to (NO 588 730) “Blue Door” walk on E-bank of Esk to Gannochy (https://www.walkhighlands.co.uk/angus/edzell.shtml) – Edzell: Tuck Inn (in village for refreshments) – suspension footbridge (NO 602 690) beside post office in Edzell – carry on to campsite at North Water Bridge 

    Dag 12: Tarfside Village Field – North Water Bridge

    Onze vetter (aangevuld door Ali & Sue) schreef over vandaag: ‘As this day is through more pastoral land it is not easy to find good discreet campspots or clean water. I suggest you have a second breakfast at the Retreat and walk to Edzell by the Rocks of Solitude.

    There is a bridge about NO 580 742 where you can cross the river and access the path alongside the east side of the river to the Gannochy Bridge from where another path leads into Edzell, for fish and chips, pasta, soup, haggis, or just ice cream. (Ali & Sue – there is now a new bridge around NO 580 741 which gives you access to the beautiful “Blue Door” – walk on the east bank of the river by the Rocks of solitude). You can stay there or carry on to the campsite at North Water Bridge, taking the footbridge beside the post office in Edzell.’

    Tarfside & Retreat

    We breken vroeg op bij het Village Field in Tarfside. Ik gok dat we hier niet alleen zullen zijn. Iedereen loopt wel zijn eigen unieke route, maar iedereen wil ook op tijd bevoorraden of eens een keer fatsoenlijk douchen. Op bepaalde plekken zullen we zeker andere challengers tegen komen. Ik gok dat dit ook zo’n plek is.

    Na ongeveer 2 kilometer komen we bij de Retreat. Ik weet niet of we het tweede (of gewoon ons eerste?) ontbijt hier moeten nuttigen, maar handig is het wel om hier onze watervoorraad bij te vullen en met voldoende water op pad te gaan. Daarna lopen we door het gebied van Glen Esk in. Bij de dag van gisteren voegde ik al een pdf met wandelpaden daar. In die folder staat ook een stuk van onze route van vandaag. Voor de zekerheid plak ik hem hier nog een keer.

    Als we 5 kilometer gewandeld hebben, steken we de river North Esk over via een brug die op de kaart staat, maar waarvan ik de naam niet kan achterhalen. Het water van de North Esk loopt de Noordzee in! We zijn er bijna, we zijn er bijna! 🙂

    Weetje: The North Esk (Scottish GaelicEasg Thuath) is a river in Angus and AberdeenshireScotland. It is formed by the meeting of the Water of Mark (from Glen Mark) and the Water of Lee (from Loch Lee), and enters the North Sea four miles north of Montrose and makes the boundary between Angus and Aberdeenshire at certain stages in its course.[1] In the 19th century it was also noted as a good point for fishing. (bron)

    We lopen dan om de Craig of Dalhastnie heen, maar we zouden ook tussen die heuvel en een ernaast: Bulg, kunnen lopen. We komen dan niet hoger dan 300 meter en uiteindelijk komen we op het zelfde punt uit. In tijd zal het niet veel uitmaken. We moeten ter plekke maar even kijken.

    Het pad tussen Craig of Dalhastnie en Bulg.
    Rocks of solitude

    We volgen we de North Esk River weer tot we bij de Rocks of Solitude (prachtige naam!) komen. Als we daar zijn is het ons niet helemaal duidelijk hoe we gaan lopen, waar we kunnen oversteken en waar nou die fameuze blauwe deur zit. Hier zijn wat aanwijzingen. En hier een waarschuwing dat een pad gesloten is. We moeten maar kijken. Aan de westkant van de rivier (vanaf een kaart bekeken0 lijkt het minder mooi dan aan de oostkant. Daar passeren we ook een camping Glen Esk Caravan Park en een retreat (The Burn). We hebben er dan zo’n 13 kilometer op zitten. Dan kunnen we hier al gaan lunchen of nog even wachten tot we in Edzell zijn.

    Edzell lopen we weer in via de de Gannochy Bridge en Gannochy of -als we aan de westkant blijven lopen- later via de Shaking Bridge of Edzell, als we die kunnen vinden. De Tuck Inn wordt aangeraden voor de lunch, misschien moeten we dat maar doen!

    Edzell

    Als we lekker volgegeten zijn, is het nog zo’n 5 of 6 kilometer naar onze eindbestemming van die dag: Dovecot Caravanpark. Er is volgens de reviews voldoende warm water, maar of er ook meer is dan dat weet ik zo gauw niet. Nou ja, nog 1 avondje eten van de brander moet lukken toch? En anders lopen we nog even 5 kilometer terug naar Edzell 🙂 Geintje.

    We gaan wel vieren dat vanavond de LAATSTE keer is dat we ons tentje opzetten. Morgen nog de laatste 12,5 kilometer wandelen. Morgenavond in een echt bed! Whoohoo, we zijn er bijna! Dit was dag 12!

  • Het wandelavontuur, dag 11

    Dag 11: Maandag 20 mei 2019: Shiel of Glentanar – Tarfside Village Field, 17,2 km

    Dit bericht is onderdeel van een aantal berichten die gaan over de wandeltocht die mijn zus en ik in mei 2019 gaan lopen. Met deze berichten probeer ik mezelf voor te bereiden op de tocht. Door de route stap voor stap uit te schrijven, zie ik welke bijzonderheden we onderweg tegen gaan komen en kan ik alvast een beetje inplannen waar we wanneer zullen aankomen. Daarnaast hoop ik dat het voor jou als lezer ook leuk is om mee te gaan in onze voorpret. Op zijn minst hoop ik dat er een klein beetje informatieve waarde zit in deze berichten. Schotland is immers een prachtig land!

    Oh dear, dag 11 alweer. Vandaag is eigenlijk de laatste dag in de echte remoteness van de Schotse Hooglanden. Vanaf morgen zal het meer en meer bebouwde kom zijn. Daar nog maar even niet aan denken. Vandaag is de dag dat we een berg gaan beklimmen. Yeah!

    En oja, vandaag is de dag dat onze ouders 53 jaar geleden trouwden: 20 mei 1966.

    Follow Mounth Road path S towards Mount Keen – pass Mount Keen on lowlevel route (GWA: if weather permits take summitroute) (Queen’s Well NO 419 828) – down at end of Glen Mark (Invermark castle) follow hilltrack past Westbank (if weather & time permits: Hill of Rowan & monument) – Tarfside beside St Drostan’s Lodge – camp in village field near school.

    Dag 11: Shiel of Glentanar – Tarfside Village Field

    Al vrij snel nadat we vertrekken, starten we met klimmen, al binnen de eerste kilometer eigenlijk. Bij het inleveren van onze routesheet zijn we uitgegaan van slecht weer op deze dag. Daarom hebben we aangegeven dat we de lage route om Mount Keen nemen en dat betekent dat we niet hoger komen dan 762 meter. Niet over de top dus.

    Maar we hebben ook een ‘goed-weer-alternatief’ aangegeven: bij goed weer gaan we wèl over de top en die is 939 meter hoog. Ik denk ook dat het leuk is om die ambitie na te streven.

    Why climb it? 

    • You might spot majestic red deer in Glen Esk and Glen Tanar.
    • Sweeping views over open moorland from the top.

    A vast dome rising out of the open countryside, Mount Keen is Scotland’s most easterly Munro and ideal for beginners as it has a relatively straightforward path to the top. The simplest and quickest route is to tackle it from Glen Esk, but you also have the option of ascending via scenic Glen Tanar.

    Wij doen het dus vanaf De Glen Tanar – kant (maar dan Shiel of Glentanar). Dan hebben we op onze wandeltocht in ieder geval één hele echte berg gewandeld. Op de schermprint van de fly-through is goed te zien dat we vrij snel omhoog gaan. Dat betekent ook dat hoewel we vandaag maar 17 kilometer wandelen, we daar langer over zouden doen dan gewoonlijk als je rechtuit loopt.

    Fly-through Mount Keen

    Leuk weetje: Mobile phone reception is excellent from the summit for Vodafone and O2 users and possibly many others as there is a direct line of sight with the Durris mast.

    Mount Keen

    Ik ben benieuwd of we op de 11de dag al iets gezien hebben van Ptarmigans (patrijzen). Ze zijn vrij uniek voor het Schotse Hoogland en ik zie foto’s van Mount Keen op internet waar mensen deze prachtige vogels gespot hebben.

    Ptarmigan (patrijs)

    The ptarmigans we have here in Scotland (Lagopus muta millaisi) are endemic, meaning they are not found anywhere else in the world. They often exhibit variable patterning in their feathers, for example retaining some grey feathers among their white winter plumage. This is thought to have developed in response to Scotland’s sometimes patchy snow cover, so they can be camouflaged against both the snow and exposed mountainsides.

    Na de top en de foto’s om het later te bewijzen :-), dalen we weer af en na iets van 8,5 kilometer komen op de plek van de Queen’s Well. Dat is ook het punt waarop we door Glen Mark gaan wandelen, genoemd naar het water dat er door loopt: Water of Mark, hoe kon het ook anders.

    Queen’s Well – the ornamental well erected to commemorate a visit by Queen Victoria

    Een klein stukje maar, want 4 kilometer verder, net voorbij Loch Lee en Invermark Lodge, lopen we via het Invermark Castle Glen Esk in. Op zoek naar informatie over Glen Esk, liep ik tegen deze routekaart aan. Klik op de download-link hieronder om te bekijken.

    Invermark Castle

    Misschien is dit wel een mooie plek om te lunchen? We zijn dan zo’n 12 kilometer onderweg. Vanaf dat punt gaan we ook weer oostelijk lopen richting Tarfside. Na zo’n 2,5 kilometer komen we bij Hill of Rowan en een monument dat daar staat. We kunnen er langs of er overheen, waar we zin in hebben. Na weer zo’n 2,5 kilometer bereiken we onze bestemming voor die dag: St. Drostan’s Church & Lodge.

    Onze vetter schreef over vandaag: I hope you get a good day as the view from Mount Keen is worth the effort.  When down at the end of Glen Mark it is worth taking the hill track past Westbank rather than staying on the road. This takes you into Tarfside beside St Drostan’s Lodge beside the church. You are sure of a warm welcome, tea cake and tasty scones. You may be able to stay there or have an evening meal, but you cannot pre-book, it is first come first served. Rather than push on to the Retreat, I suggest you plan to camp in the village field near the school where there are toilet facilities and a water supply. There are sure to be lots of other Challengers around who might tell you about the local Masons Arms.

    Nou, daarmee komt een eind aan dag 11. Op naar dag 12, de eennalaatste dag van onze wandeling. We zijn er bijna!

  • Het wandelavontuur, dag 10

    Dag 10: Zondag 19 mei 2019: Clachanturn – Shiel of Glentanar, 19,1 km

    Dit bericht is onderdeel van een aantal berichten die gaan over de wandeltocht die mijn zus en ik in mei 2019 gaan lopen. Met deze berichten probeer ik mezelf voor te bereiden op de tocht. Door de route stap voor stap uit te schrijven, zie ik welke bijzonderheden we onderweg tegen gaan komen en kan ik alvast een beetje inplannen waar we wanneer zullen aankomen. Daarnaast hoop ik dat het voor jou als lezer ook leuk is om mee te gaan in onze voorpret. Op zijn minst hoop ik dat er een klein beetje informatieve waarde zit in deze berichten. Schotland is immers een prachtig land!

    Vandaag is het zondag. Ná vandaag nog maar drie dagen wandelen, waarvan 1 dag nog zo’n 25 kilometer is en de laatste slechts 12,5. Vandaag lopen we onder Ballater langs en slapen doen we weer in the middle of nowhere. Onze vetter had geen bijzonder commentaar voor vandaag. Of dat dat dan betekent dat het ook een saaie dag wordt? Het is een gebied met geschiedenis en geschiedenis zit vol met verhalen. Soms griezelige en soms spannende verhalen. Saai? We zullen het zien.

    (Abergeldie Castle) right E at Creaig Ghiubhais – follow towards Ballater – (Scurriestone) – go S at Bridge of Muick – Route 193 (SHT) – continue to floor of the glen near Shiel of Glentanar

    Dag 10: Clachanturn – Shiel of Glentanar, de onderste rode lijn is onze route van vandaag.
    Read More