TGO Challenge Wandelen

TGOC 2019 40th Edition

By
on
14 juni 2019

350 kilometer te voet en volledig zelfvoorzienend van de westkust van Schotland naar de oostkust

350 kilometers on foot and completely self-sufficient from the westcoast of Scotland to the eastcoast.


Ik had de tocht al van dag tot dag doorgenomen en beschreven. Ineens is het vandaag en is de tocht alweer dagen achter de rug. Hoe ging het? Hier een korte beschrijving van de dingen die we meemaakten. Ik zal het niet te lang maken en ik zal linken naar een videootje op Youtube.

I had already described our trip from day to day on earlier posts on this blog. All of a sudden it is today and the journey is already over for days. How did we do? Here is a brief description of the things we experienced. It will not take too long and at the bottom I will link to a little video on Youtube.

Amsterdam (woe) – Glasgow (do) – Mallaig (do/vr)

Op woensdag vertrokken we naar Amsterdam – Schiphol, met de trein. Voorzien van veel gelukwensen en gelukssteentjes van de mensen om ons heen. Op Schiphol ontmoetten we Saskia, die de challenge ook ging lopen. Zij voor de tweede keer. Bij het inchecken van de rugzak was het even spannend of de tas van Ikea van wel helemaal € 2,99 als flightcover zou werken, maar ja hoor. No problemo!

On Wednesday we left for Amsterdam – Schiphol, by train. At the airport we met Saskia, who was challenging for the second time. Checking in the backpack was somewhat exciting. Would the Ikea-bag get through? We spent only € 2.99 for it to perform as a flight cover, and yes it worked! No problemo.

De Frakta van Ikea

Tip van Flip dus: De Frakta van Ikea. Onze rugzak van 65 liter zonder brains (dus eigenlijk iets van 50 liter) met wandelstokken paste er met gemak in. Niks niet dure flightcover. Bijkomend voordeel is bovendien dat er niemand anders zo’n Ikea-blauw-gele rugzakcover gebruikt, dus je hebt ‘m ook zo weer gevonden op de bagageband 🙂

Tip : The Frakta bag from Ikea. Our 65 liters backpack without toplid (that makes it about 50 liters) with hikingpoles fitted easily. No expensive flightcover. Another advantage is that no one else uses a bag like that, so it’s easy to spot at luggageclaim 🙂

De vlucht naar Glasgow verliep verder voorspoedig en omdat Saskia wist welke bus we naar het centrum moesten nemen, ging ook dat lekker vlot. Saskia ging naar haar hotel en wij naar het onze. Wij hebben alvast de treinkaartjes opgehaald en ‘s avonds afgesproken met Saskia in een sportsbar om onder het genot van eten de wedstrijd van Ajax te kijken.

The flight to Glasgow went smoothly and Saskia knew which bus took us to the center of Glasgow. Saskia went to her hotel and we went to ours. We already picked up our traintickets. In the evening we went to a sportsbar and watched the Ajax game while enjoying a nice eveningmeal.

Donderdagochtend vroeg namen we de trein naar Mallaig. De trein bleek al flink vol te zitten met andere challengers. Mensen die de tocht al voor de tigste keer zouden lopen, maar ook nieuwelingen, net als wij. De treinreis was mooi. Ik zag dingen die we tijdens onze rondreis ook zagen en we gaan dit keer over het viaduct bij Glenfinnan in plaats van er onderdoor lopen. De bergen waren nog voorzien van sneeuw. De weersvooruitzichten zagen er -op wat regen op de eerste dag na- supergoed uit.

Early thursday morning we took the train to Mallaig. The train was packed with other challengers. Some who challenged for the fifteenth time, but also firsttimers like us. The trip by train was beautiful. We went over Glenfinnan viaduct instead of walking under it, as we did before. Some mountains were still covered in snow. The weather-forecast was, however, rather good.

In Mallaig aangekomen hebben we ingecheckt in hotel en al met mede-challenger Mark afgesproken voor een late lunch. Hij liep ook voor het eerst. Aardige vent. We hebben bovendien zoals beloofd met onze voeten in de Atlantische oceaan gestaan.

We arrived in Mallaig in the afternoon and checked in in our hotel. Co-challenger and also firsttimer Mark joined us for a for a late lunch. Moreover, we dipped our feet in the Atlantic Ocean, as promised earlier on this blog.

Vrijdagochtend was het dan zover. We hebben onze handtekeningen in het startregister gezet en gingen op weg naar de ferry naar Inverie die bomvol zat met challengers en andere wandelaars. Knoydart is vrij afgelegen en het thuisfront was al op de hoogte dat het wellicht even zou duren voordat we contact konden maken. Geen signaal, geen telefoon of internet:

Friday was finally the day the Challenge started. We signed the startregister and headed for the ferry to Inverie, which was also packed with challengers and other hikers. Knoydart is quite remote and we already informed our fans at home that it could take some time before we could contact them. No signal, no phone or internet:

Knoydart

Forming the northern part of what is traditionally known as na Garbh-Chrìochan or “the Rough Bounds“, because of its harsh terrain and remoteness, Knoydart is also referred to as “Britain’s last wilderness”.

Op het moment dat we van de ferry kwamen, stopte de regen. We hebben de regenkleding opgeborgen in de rugzak en wandelden op weg naar onze eerste overnachtingsplek. Direct omhoog. Het was geweldig om te zien dat we de dingen tegenkwamen die ik van te voren al op het blog had beschreven. Echt gaaf hoe dat allemaal terugkwam. Maar dat uphill klimmen was wel even wennen op de eerste dag. Wat hebben we hard moeten werken! Gelukkig hoefden we niet zo ver. Maar bij de eerste slaapplek aangekomen, besloten we toch om verder te lopen. Waarom? Omdat de beoogde plek niet echt leuk was en we inmiddels ook niet meer hoefden te klimmen en daarnaast nog een stukje verder wilden. Om vervolgens bij een prachtige plek aan te komen. Voor de eerste keer ons ‘cheap-ass’- tentje opgezet. Eerste keer slapen. Eerste keer wildplassen of poepen. Eerste keer maaltijd bereiden. Alle eerste keren daar. En het ging allemaal goed. Ook fijn.

The moment we got off the ferry the rain stopped. We stowed the rainwear in the backpack and walked towards our first overnight stop. Straight uphill. We saw all those things I had previously described on my blog. Really cool to see it all live. But uphill climbing took some time getting used to on the first day. We had to work so hard! Luckily we did not plan to walk that far that day. But upon arriving at the first pitch, we decided to continue walking to a better spot. Why? Because the intended campspot was not really that nice. Also the terrain flattened a bit, so we did not have to uphill very much. As a reward we arrived at the most beautiful place (Runival). For the first time in this challenge we could finally pitch our ‘cheap-ass’- tents. We would sleep for the first time. Wild toilets for the first time. Cooking our meals for the first time. All first times there. And most important, it all went well! 

  • Met de trein naar Schiphol
De dagen die erop volgden – The following days

De volgende dag hadden we opnieuw zo’n dag als de eerste. We lunchten bij een tearoom en passeerden een hek waarop wel stond dat we erdoor mochten, maar wij, gewend als wij zijn om niet zomaar iemands terrein op te lopen, moesten even wennen aan het Schotse rights of way, en liepen er voorbij. Het kwam uiteindelijk goed. Daarna trokken we the middle of nowhere in. Door zompig terrein (‘bog‘). Inmiddels waren we een aantal mensen, die dezelfde kant op moesten als wij, regelmatig tegengekomen: Keith & Annabel -UK, Christine & Ryan -VS, Laura -UK. Een aantal van hen liepen een stuk met ons op en anderen gingen hun eigen weg.

The next day was like the first. We lunched at the Kinloch Tearoom and passed a fence. On it was a note stating we could go through. But accustomed as we are to not just walk on someone’s property, we walked just around it. We had to get used to the Scottish Rights of Way. Eventually we understood we had to go through the gate and found our way back to our route.  Back to the middle of nowhere. Through swampy terrain (bog). Meanwhile, we kept bumping into some challengers who walked in the same direction as us: Keith & Annabel -UK, Christine and Ryan -US, -UK Laura. With some of them we walked quite some time and others went their own way.

Vanaf die tweede dag ging het eigenlijk allemaal zoals gepland. De route ging als gepland en onderweg zagen we de dingen die we van te voren uitgezocht hadden. Onze voeten hielden het aardig, zeker de eerste dagen. Op dag 5 liepen we tegen de avond naar ons eerste echte guesthouse in Laggan. Daar wachtte ons een kamer met douche en bed en een warme maaltijd in het gezelschap van andere challengers. We hebben zelfs onze kleding kunnen laten wassen, hoe heerlijk was dat!

From day 2 things just went according to plan. The route went as planned and during our walk we saw the things we hoped to encounter when we prepared our route. Our feet kept strong, especially the first few days. On day 5, we got to our first real guesthouse in Laggan. We had prebooked a room with shower, bed and enjoyed a hot meal in the company of other challengers. We even got our clothes washed, how nice was that!

Van paardenstal tot blauwe plekken – From stable to bruises

We hebben in een paardenstal geslapen, we hebben over een pas gelopen, we hebben lastminute een hotel geboekt, omdat we besloten die dag niet 12 maar 28 km te lopen (of iets van dien aard). We hebben zelfs Mount Keen kunnen beklimmen, onze eerste echte Munro, helaas in de wolken, maar toch. We hebben ook nog in een oude parochie geslapen. We hebben bovendien genoeg wildlife gezien: ptarmigans, herten, hazen, patrijzen (de famous grouse :-)), adders, hazelwormen. We zagen kastelen, bewoond en onbewoond, Loch Ness, watervallen en bruggen over watervallen, we moesten rivieren oversteken en stroompjes, we moesten hellingen beklimmen die best wel spannend waren. Een enkele keer raakten we het pad kwijt en moesten we met gps door heide en ‘bog’ banjeren om weer op het pad te geraken. De wildkampeerplaatsen waren over het algemeen prachtig en rustig. Soms waren ze druk of was er zoveel wind dat we bang waren dat ons tentje het niet zou houden. We moesten teken van ons lijf verwijderen (ieuw!) en vooral ik zat onder de blauwe plekken.

We slept in a stable, we hiked a pass, we made a last minute hotelbooking because we decided not to walk 12 kilometers one day but 28 kilometers. We even climbed Mount Keen, our first real Munro! Unfortunately the top was in the clouds, but we did it. We also slept in an old parish and have seen plenty of wildlife: ptarmigans, deer, hares, partridges (the famous grouse :-)), adders, slow worms. We saw castles, inhabited and uninhabited, Loch Ness, waterfalls and bridges over waterfalls, we had to cross rivers and streams, we had to climb slopes (that were quite exciting). A few times we lost our trail and we had to walk by GPS. We ploughed through heather and ‘bog’ to get back on the path. The wildcamps were generally lovely and quiet. Sometimes they were busy or there was so much wind that we were worried that our tents would not hold. But they did. We had to remove ticks from our bodies (ew!) And I -the one that bruises easily- was covered with bruises.

Trage vlaklanders, of toch niet? – Slow flatlanders, or not?

Steeds maar weer dachten we dat wij langzaam waren en de anderen sneller dan ons. We hielden ons aan ons eigen schema en daar waar we konden, in bothies of andere plekken waar challengers bijeenkwamen, schreven we iets op in boeken of op borden. Ergens rondom dag 9 bleek echter dat we iedereen een dag voor waren en alle mensen die we eerder tegen waren gekomen een dag ná ons op die plekken kwamen. Hoe maf was dat dan!

Again and again we thought we were slow and that the other challengers were way faster than us. But we kept to our own plan. Wherever we could, in bothies or other places where challengers came together, we wrote something in books or on whiteboards. Somewhere around day 9 however, it turned out that we were one day ahead of everyone. All the people we had met earlier arrived one day after at these places. How weird was that!

En dan ineens hebben we een land doorkruisd – All of a sudden we had crossed a country

Uiteindelijk zijn we geheel volgens plan op dag 13, maar niet geheel volgens plan in Saint Cyrus in plaats van Montrose, bij de Noordzee aangekomen. Moe gewandeld, Zuslief met een grote blaar op haar kleine teen, maar o zo voldaan. Wat waren we trots!

In the end we arrived at the North Sea entirely according to plan on day 13, but not entirely according to plan in Saint Cyrus instead of Montrose.Tired, sister with a big blister on her tiny toe, but we were so proud!

In totaal hebben we zo’n 350 kilometer gewandeld waarbij we bijna 10.000 meter omhoog zijn gegaan en dus ook zoveel weer naar beneden. Gewoon op eigen voetenkracht van de westkust van Schotland naar de oostkust gewandeld met een rugzak met tentje en alle ander spullen op ons rug. Het ging gewoon! We hebben heerlijk genoten in onze Bed & Breakfast, van de afsluitende diners en nog van twee dagen in en rondom Glasgow, waarbij we door een van de medewandelaars (Phil) zijn meegenomen naar Loch Lomond, Stirling en Falkirk waar de Kelpies staan.

We just walked on our own feet from the west coast of Scotland to the east coast with a backpack and a tent and all other the things on our back. And it all went well! We enjoyed our Bed & Breakfast in Montrose, the closing dinners and two days in and around Glasgow, where we were taken by one of the fellow walkers (Phil) to Loch Lomond, Stirling and Falkirk where the Kelpies are.

Wat heb ik geleerd: – What did I learn:
  • Jezelf wassen is zeker niet altijd nodig, je kan best een dag (of twee of drie, zelfs vijf) zonder jezelf te wassen.
  • Veel extra kleding heb je niet nodig, ik kwam voor 13 dagen uit met 1 trekkinglegging, 1 hemdje, 1 shirt met lange mouwen en 1 met korte mouwen, fleecevest, donsjack en regenjas en -broek, 1 buff, 1 sportbh en 3 strings, 3 paar wollen sokken, 1 slaaplegging, 1 slaapshirt en een paar slaapsokken en een korte broek. Alleen de extra sokken, strings, korte broek en het slaapspul waren dus meer dan wat ik droeg.
  • Merino kleding is da bomb: het gaat niet stinken, blijft koel als het warm is en houdt je warm als het koud is. Top!
  • Zeep meenemen slaat helemaal nergens op. Onderweg gebruikte ik het niet en bij de campsites, hotels, cafe’s of guesthouse was er zeep.
  • Lezen: ik had een boek gedownload op mijn telefoon en heb welgeteld 10 bladzijden gelezen. Ik had er gewoonweg of geen tijd voor of de puf er niet voor.
  • Meer eten. Met alleen de maaltijden ga je het kwa energie namelijk niet redden op zo’n meerdaagse wandeltocht. Na een dag of 8 kreeg ik een hongerklop en begon ik volgens mij ook met afvallen. De hele dag intensief wandelen met gewicht op je rug gaat op den duur zijn tol eisen. 2 snackjes tussen de maaltijden door en de toetjes na het avondeten waren gewoonweg niet voldoende.
  • Water pakken waar het kan. Als je water ziet, dan gewoon drinken en tappen. Je weet nooit wanneer je volgende tappunt is. Gelukkig is er nog steeds water in overvloed in Schotland en er zijn maar twee of drie momenten geweest waarbij we het water niet vertrouwden en het gefilterd hebben.
  • Gebruik je wandelstokken om de ‘bog’ te verkennen. Er was een moment dat mijn stok er bijna helemaal in ging. Ik had er zelf ingestapt als ik niet van te voren gevoeld had. Best gevaarlijk.
  • Maak meer foto’s onderweg en geniet wat meer van de omgeving een volgende keer. Zeker in het begin ben ik zo ontzettend bezig geweest met wandelen en mijn voeten neer te zetten, dat ik vergat om me heen te kijken.
  • Ik heb bij de start 12,7 kilo ingecheckt in het vliegtuig en dat is exclusief camera met batterijen, telefoon, powerbank en kabels, paspoort, pasjes, geld, gas en water. Dat is best netjes voor 13 dagen wandelen. Maarrrrr…2 kilo daarvan waren alleen al van de rugzak. Nu ik achteraf blauwe plekken heb van de rugzak, moet ik bij mezelf te rade gaan of die wel goed was en of die niet lichter kan.
  • Washing yourself is not always necessary, you can do a day (or two or three, even five) without washing.
  • You don’t need lots of clothes. For 13 days I used one pair of leggings, one shirt, one long-sleeved merino shirt and one short-sleeved fleece jacket, down jacket and waterproof trousers and jacket, one buff, one sportsbra and three strings, 3 pairs of hiking socks, merino tights for sleeping, one sleeping shirt and a pair of sleepingsocks and shorts. Only the extra socks, thongs, shorts and stuff were extra to what I was wearing.
  • Merino clothing is da bomb: it does not smell, stays cool when it’s warm and keeps you warm when it’s cold. Top!
  • Bringing soap makes no sense. During wildcamping I did not use it at all and at the regular campsites, hotels, cafes or guesthouses soap is available.
  • Reading: I predownloaded a book to my iPhone and read maybe 10 pages. I had no time or was too tired for it.
  • Eat more food. Only the 3 dehydrated meals and 2 snacks per day is too little energy for such a multi-day hike. Around day 8 hikershunger struck me and I also started to lose weight from that day. Walking all day extensively with weight on your back will eventually take its toll. 2 snacks between meals and desserts after dinner were simply not enough.
  • Get water where possible. If you encounter water, then just drink and tap. You never know when you will find your next possiblity to hydrate. Fortunately, there is still water in abundance in Scotland and there were only two or three occasions where we did not trust the waterquality and filtered it.
  • Use your hikingpoles to explore the ‘bog’. There was a time when my poles almost completely went in. I would have injured myself if I had not poked the bog. Bog can really be quite dangerous.
  • Take more photos and enjoy more of the surroundings next time. Especially at the start of the challenge I was concentrating on walking and put one foot after the other, that I completely forgot to look around me.
  • I checked 12,7 kg into the aircraft and that is without camera, batteries, phone, power bank and cables, passport, cards, money, gas and water. That’s pretty neat for walking for 13 days. But… 2 kilos of that total were from my backpack. In retrospect, since I had bruises caused by my backpack, I maybe have to reconsider a lighter backpack.
Filmpje

Als afsluiter beloofde ik een filmpje. Je moet er even voor gaan zitten want het duurt best wel even. Het zijn foto’s en video-opnames. Mijn excuses voor de kwaliteit want ik ben geen video-editor. Misschien moet ik dat eens gaan leren, maar misschien is het ook wel prima zo.

I promised a movie to end this post. It takes some time to watch it. It’s photos and videorecordings. I apologize for the quality, I’m not a video editor. Maybe I need to learn it once, but perhaps it’s just fine as it is.

TAGS
RELATED POSTS